ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “มีอีกหนึ่งเรื่องที่ข้าไม่เข้าใจ องค์ชายหกเพคะท่านรู้ได้อย่างไรว่าหม่อมฉันถูกลักพาตัวไป?”

        หลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับไปพลางเอ่ยถามในสิ่งที่ตนเองกำลังสงสัย

        นางส่งชิงหูไปคุ้มกันหลงเทียนอวี้จริงแต่ถึงกระนั้นช่วงเวลาก็ยังกระชั้นชิดเกินไป

        อีกทั้งตอนนั้นนางยังอยากรีบกลับจวนอวี้ให้เร็วที่สุด เพื่อไม่ทำให้พระสนมเต๋อเฟยเหนียงเหนียงเป็นกังวล

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกหลงชิงหานพาขึ้นรถม้ามาก่อน

        นำเสื้อผ้ามาให้นางเปลี่ยนโดยมิเอื้อนเอ่ยอันใดอีกทั้งยังสั่งให้รถม้าแล่นไปทางอี้จ้าน

        แน่นอนว่าพวกเขามิได้เข้าไปข้างในแต่กลับเปลี่ยนรถม้าที่ด้านหลังอี้จ้าน ก่อนจะรีบร้อนกลับมาที่จวน

        จนกระทั่งกลับมาถึงจวนแล้ว นางจึงได้รู้ว่าคนในจวนกำลังร้อนใจเป็นอย่างมากกับการหายตัวไปของนาง

        พระสนมเต๋อเฟยหานางไม่พบดังนั้นจึงส่งองครักษ์ฝีมือดีของจวนออกค้นหาจนเกือบจะเดือดร้อนเหล่าทหารองครักษ์ของวังหลวง

        เมื่อเดินผ่านประตูเข้ามา สาวใช้ประจำกายของพระสนมเต๋อเฟยพลันเข้ามาบอกนางเรื่องที่ฮูหยินหลินกำลังแสดงละครใส่ร้ายป้ายสีนาง

        ถึงขั้นกุเรื่องที่ว่านางหนีตามผู้ชายไปอีกทั้งยังถูกสั่งขังในเรือนเล็กนั่นอีก

        หลินเมิ้งหยาที่ได้ฟังจนจบอดไม่ได้ที่โกรธเกรี้ยว

        กล้าใส่ร้ายป้ายสีนางถึงขนาดนี้ มิกลัวขโมยไก่ไม่ได้แล้วยังต้องเสียข้าวสารอีกกำมือ1กระนั้นหรือ

        แค้นเก่ายังไม่ทันหาย แค้นใหม่กลับเข้ามาแทนที่ดูท่านางจะต้องนับรวมความแค้นในคราวนี้เข้าไปด้วย

        “ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นแผนของพี่สามแต่ยังมีอีกเรื่องที่ข้าต้องบอกพี่สะใภ้สามก่อน...”

        “ท่านอ๋องกลับจวนแล้ว! พระชายาเพคะ ท่านอ๋องกลับจวนแล้ว!”

        ผอจื่อที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูรีบร้อนวิ่งเข้ามาในตำหนักหลิวซิน

        ทว่าสีหน้าท่าทางกลับแปลกประหลาด ก้มๆ เงยๆ เหมือนกำลังกลัวอะไรบางอย่าง

        “ท่านอ๋องกลับมาแล้วแล้วอย่างไรเล่า? เหตุใดจึงตื่นตระหนกเช่นนี้?”

        ป๋ายจีตำหนิผอจื่อผู้นั้นเล็กน้อย แต่เพราะผอจื่อคนนั้นรู้ว่าตนเองผิดไปแล้วดังนั้นจึงกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

        “ท่านอ๋องมิได้กลับมาเพียงคนเดียวเพคะ...ท่านอ๋อง...ท่านอ๋องพาหญิงสาวกลับมาด้วยหนึ่งคน!”

        คำพูดของผอจื่อทำให้หลินเมิ้งหยาชะงัก

        หลงเทียนอวี้กลับมาพร้อมกับผู้หญิง?

        หันหน้าสบตาหลงชิงหาน นัยน์ตาเปี่ยมไปด้วยความสงสัย

        “แค่กๆ” หลงชิงหานหลบตาพลางส่งเสียงไอค่อกแค่กท่าทางประหนึ่งว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา ไม่เกี่ยวกับเขาเลยแม้แต่น้อย

        “สิ่งที่ข้าอยากพูดก็คือเรื่องนี้นี่แหละฮ่องเต้หมิงมาเยือนเมืองหลวงและได้มอบสาวงามสองสามคนให้กับไท่จื่อและองค์ชาย

        “นั่นเท่ากับว่าท่านเองก็ได้รับพระราชทานด้วย?”

        น้ำเสียงของหลินเมิ้งหยาเจือไว้ซึ่งความเย็นชาหลงชิงหานพยักหน้าลงด้วยความยากลำบาก

        “ดี ในเมื่อทุกคนล้วนได้รับพระราชทานเช่นนั้นข้าก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว”

        คิ้วของหลงชิงหานเลิกขึ้นสูง

        เคยได้ยินหลินขุยบอกว่าพี่สะใภ้สามคนนี้เป็นคนสวย ฉลาดเฉลียวแต่เป็นคนขี้หึง แม้แต่คุณหนูเจียงยังถูกขย้ำเกือบตาย

        วันนี้พี่สามพาผู้หญิงกลับมาอย่างเปิดเผย เกรงว่าจะไม่ดีเสียแล้ว

        “พี่สะใภ้สาม ข้ายังมีเรื่องให้ต้องทำ ขอตัวก่อนล่ะ!”

        เล็งเห็นแล้วว่าสถานการณ์เริ่มย่ำแย่หลงชิงหานรีบกลับออกไปด้วยความว่องไวโชคดีเหลือเกินที่เมื่อครู่เขามิได้เอ่ยอะไรมาก

        หยุดยืนอยู่ที่สวนด้านหน้า สายตาพลันมองทางตำหนักหลิวซิน

        มีพระชายาที่สดใสร่าเริงนี่ช่างดีจริงๆ คิกๆ บรรยากาศในจวนมีแต่เรื่องน่าตื่นเต้นแม้แต่เขาเองก็เริ่มอยากจะแต่งตั้งพระชายาขึ้นมาบ้างแล้ว

        “นายหญิงอย่าโกรธเกรี้ยวไปเลยเจ้าค่ะหนู่ปี้เชื่อว่าท่านอ๋องฝืนใจรับมาแต่เพียงเท่านั้น”

        หรี่ตามองผอจื่อ หลินเมิ้งหยาหมุนตัวกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้

        ใบหน้านวลเคร่งขรึม แต่มิใช่เพราะหึง

        นางคิดว่าโชคดีแล้วที่เป็นเช่นนี้ ตอนแรกนางคิดว่าหลงเทียนอวี้จะเจอเข้ากับอันตรายดังนั้นจึงส่งชิงหูไปปกป้องดูแลเขา

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมีความสุขสนุกสนานดีดังนั้นความทุกข์ในของนางจึงกลายเป็นสิ่งเปล่าประโยชน์

        “ชิงหู! เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์!ออกมาเดี๋ยวนี้!”

        น้ำเสียงของหลินเมิ้งหยาเจือไว้ซึ่งความโมโหเล็กน้อย ครู่ต่อมาใบหน้าเปื้อนยิ้มของชิงหูพลันปรากฏอยู่ตรงหน้านาง

        “โหยว กลิ่นน้ำส้มสายชูแรงจริงๆ! นี่มันกลิ่นความหึงหวงของใครกันนะ มานี่สิเหยียขอดมดูหน่อย”

        ชิงหูทำจมูกฟุดฟิดเพื่อสูดดมอากาศก่อนจะบีบจมูกของตนเองเพื่อแกล้งทำทีเป็นเหม็นเปรี้ยว

        ดวงตามุ่งร้ายของหลินเมิ้งหยาจับจ้องไปทางเขาทว่านางเริ่มรู้สึกว่าอารมณ์ของนางเริ่มแปลกไป

        ก็เพียงแค่ผู้หญิงคนเดียวเท่านั้นมิใช่หรือ? หลงเทียนอวี้เป็นถึงท่านอ๋องเขาอาจมีพระชายาสามหรือสี่ได้อีก

        นางเป็นชายาเอก อีกทั้งยังเป็นเพียงชื่อเท่านั้น

        เหตุใดนางจึงมิเปิดใจให้กว้าง หากยังแสดงความโกรธออกมาใครต่อใครจะพาลคิดว่านางหึง

        อันที่จริงนางเพียงแต่คิดว่าตนเองกำลังตกอยู่ในอันตรายจนเกือบตายที่ด้านนอกนั้นทว่าหลงเทียนอวี้กลับเสพสุขอยู่ในเรือนดังนั้นจึงไม่อยากจะยอมรับเรื่องนี้สักเท่าไร

        “ข้าไม่ได้หึง ข้าว่างมากขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไรกัน จริงสิ เจ้าไปที่อี้จ้านมาแล้วพอจะได้ข่าวอะไรบ้างหรือไม่?”

        ชิงหูจึงเก็บท่าทางผ่อนคลายของตนเองก่อนจะเริ่มครุ่นคิดอย่างจริงจังแล้วรายงาน

        “ไร้ซึ่งการโจมตีที่อี้จ้าน อีกอย่างข้าไม่เจอคนที่ลักพาตัวเจ้าไปคนนั้น ท่านอ๋องอวี้สบายดีมากอยู่เป็นเพื่อนดื่มเพื่อนกินกับฮ่องเต้หมิง อ้อ จริงสิผู้หญิงที่ชื่อหงอวี้คนนั้นสวยงามอ่อนหวานราวกับสายน้ำเชียวล่ะ!”

        เมื่อพูดถึงประโยคสุดท้าย ท่าทางของเขามิได้เคร่งขรึมอีกต่อไป

        หลินเมิ้งหยาอดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่อีกฝ่ายนางเบื่อที่จะสนใจเจ้าเด็กนี่จริงๆ

        “แต่นั่นเท่ากับว่าพวกเราเข้าใจองค์ชายผิดไป?”

        ชิงหูส่ายหน้า นัยน์ตาเผยให้เห็นร่องรอยของความสงสัย

        “ไม่ องค์ชายไม่ได้อยู่ที่อี้จ้านนอกจากฮ่องเต้หมิงและผู้หญิงพวกนั้นแล้ว หาได้มิใครอื่นไม่”

        เป็นไปได้อย่างไร?หรือการมาเยือนเมืองหลวงของฮ่องเต้หมิงในคราวนี้เพราะมีแผนร้ายอันใดซ่อนเอาไว้?

        “จริงสิ เจ้าเห็นฮ่องเต้หมิงแล้วหรือไม่? พระองค์เป็นคนเช่นไร?”

        สีหน้าของชิงหูจริงจังขึ้นมา ก่อนจะตอบ

        “เป็นคนมีความสามารถและฉลาดเฉลียวเกรงว่าซีฟานจะมิทำให้กระเพาะของเขาอิ่มเอมได้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็เป็นคนใจกว้างดูไม่เหมือนพวกชอบวางกลอุบายเจ้าเล่ห์ แต่กลับเป็นคนตรงไปตรงมาดังนั้นข้าจึงคิดว่าคนพวกนั้นอาจจะแกล้งทำตัวเป็นคนของซีฟานหรือไม่?”

        หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ก่อนจะส่ายหน้า

        ลูกทั้งเก้าของมังกรล้วนมีลักษณะนิสัยต่างกัน

        หากผู้เป็นพ่อหน้าตาหล่อเหลา เช่นนั้นลูกชายก็ไม่มีทางขี้เหร่ไปได้

        เกรงว่าฮ่องเต้หมิงอาจจะไม่รู้เรื่องที่คนเหล่านั้นทำเลยแม้แต่น้อย

        “ช่างเถอะ เรื่องนี้ยังต้องคุยกันอีกยาว วันนี้ทุกคนเหนื่อยมากแล้วกลับไปพักผ่อนกันเถิด”

        หลินจงอวี้และสาวใช้ทั้งสามกลับอยู่ในห้องกับหลินเมิ้งหยา

        มีเพียงชิงหูคนเดียวเท่านั้นที่กลับไปยังห้องพักส่วนตัวของตนเองเพื่อพักผ่อน

        เมื่อได้เห็นแผ่นหลังแสดงท่าทางไม่แยแสของเขาหลินเมิ้งหยารู้สึกซึ้งใจเป็นอย่างมาก

        “ป๋ายจี เจ้าเอากล่องยารักษาไปให้ชิงหูที”

        ป๋ายจีหยักหน้าลง จากนั้นหยิบกล่องยาของหลินเมิ้งหยาออกไป

        ทุกครั้งที่เจ้าเด็กนั่นได้รับบาดเจ็บ เขามักทำเพียงอดทนไว้หากมิใช่เพราะความละเอียดรอบคอบของหลินเมิ้งหยา เกรงว่านางคงสูดไม่ได้แม้กระทั่งกลิ่นคาวเลือดและยารักษาบนร่างกายของเขา

        “ท่านพี่ จากนี้ไปไม่ว่าท่านไปไหน ได้โปรดพาข้าไปด้วยได้หรือไม่? ตอนที่ได้ยินป๋ายจีบอกว่าท่านหายตัวไปข้าตกใจจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง”

        ดูจากสีหน้าขาวซีดของหลินจงอวี้แล้ว เขาน่าจะตกใจมากจริงๆ

        หลินเมิ้งหยาลูบไล้เส้นผมของเขา เรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันแม้แต่นางเองก็ไม่คิดไม่ถึง แล้วแบบนี้นางจะพาหลินจงอวี้ไปเสียงอันตรายด้วยได้อย่างไร?

        “พระชายาเพคะคนของท่านอ๋องให้มาแจ้งว่าท่านอ๋องจะมาพักที่ตำหนักของพระองค์ในคืนนี้เพคะ”

        ด้านนอก จู่ๆ เสียงของผอจื่อก็ดังขึ้น

        คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันแน่น แต่กลับตอบ

        “ลงกลอนประตูให้หมด ไม่ว่าใครเรียกก็ห้ามเปิด โดยเฉพาะท่านอ๋อง”

        ทุกคนในตำหนักล้วนเบิกตาโตแล้วสบตากันเลิ่กลั่ก

        ดูเหมือนท่านอ๋องที่ออกไปหาผู้หญิงที่ด้านนอกจะทำให้พระชายาขุ่นเคืองเสียแล้ว

        ตลอดการเดินทางจากอี้จ้าน หลงเทียนอวี้ตกอยู่ในอาการกึ่งเมากึ่งมีสติ

        ฮ่องเต้หมิงอารมณ์ดีเป็นอย่างมากเมื่อแก้วเล็กจนเกินไปจึงเปลี่ยนเป็นถ้วยมาใช้ดื่มเหล้า

        แม้แต่คนคอแข็งเช่นเขายังถูกทำให้เมาเล็กน้อย

        “ท่านอ๋อง แล้วผู้หญิงที่ถูกพระราชทาน...”

        น้ำเสียงของพ่อบ้านเติ้งเจือไว้ซึ่งความสงสัย

        ดวงทั้งตาสองข้างจ้องมองท่านอ๋องของตนเองด้วยความกังวล

        พระชายาเป็นพระชายาที่ค่อนข้างดุดัน

        ที่จวนแห่งนี้หาได้มีชายารองมาก่อน ดังนั้นหากมีขึ้นมาแล้วละก็เกรงว่าพระชายาจะไม่มีทางปฏิบัติด้วยอย่างใจดีอย่างแน่นอน

        พวกเขาที่เป็นลูกน้องจึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ท่านอ๋องจะเป็นกิ่งไม้และร่มเงาให้แก่พวกเขาได้

        แต่น่าเสียดายที่วิธีการที่พระชายาใช้จะต้องไม่เหมือนกับผู้หญิงธรรมดาทั่วไปอย่างแน่นอน

        ยิ่งไปกว่านั้น พระชายาเพิ่งจะแต่งงานเข้าจวนได้เพียงสามเดือนท่านอ๋องกลับพาผู้หญิงเข้าจวนมาเพิ่มอีกคน

        เฮ้อ เกรงว่าจวนอวี้จะไร้ซึ่งความสงบสุขอีกต่อไป

        “หาที่ให้นางพัก จริงสิ เอาออกไปให้ห่างจากตำหนักของข้า”

        เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงที่ชื่อหงอวี้อะไรนั่นเลยแม้แต่น้อย

        ยิ่งไปกว่านั้นผู้หญิงจากซีฟานอาจจะถูกส่งมาเพื่อสอดแนมด้วยซ้ำ

        เขาไม่อยากให้คนข้างหมอนกลับกลายมาเป็นคนถือดาบจ่อคอของเขาอยู่หรอก

        “พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นท่านอ๋องจะไปพักผ่อนที่ตำหนักพระชายาหรือไม่?”

        นับตั้งแต่ตอนที่หลินเมิ้งหยาหายตัวไปเมื่อตอนบ่าย หลินขุยส่งม้าเร็วมาแจ้งข่าวทันที

        เขามิอาจถอนตัวออกมาได้ ดังนั้นจึงส่งน้องหกไปรับนางกลับมา

        แต่หากข่าวลือเรื่องที่พระชายาของตนเองถูกลักพาตัวไปตลอดบ่ายถูกแพร่ออกไปเกรงว่าจะเป็นเรื่องที่ไม่ดีนัก

        หลังจากครุ่นคิดดูแล้วเขาจึงสั่งให้น้องหกนำชุดกระโปรงที่เป็นเครื่องราชบรรณาการไป

        ดังนั้นคืนนี้เขาจึงอยากไถ่ถามดูสักเล็กน้อยว่า ตกลงหลังจากที่หลินเมิ้งหยาถูกลักพาตัวไปแล้วยังมีเรื่องอันใดเกิดขึ้นบ้าง

        “ไป...ไปตำหนักหลิวซิน”

        หลงเทียนอวี้สาวเท้ายาวๆ ไปยังตำหนักหลิวซินใบหน้าหล่อเหลาแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์เหล้า

        เหล้าที่ได้ดื่มไปคือเหล้าที่ฮ่องเต้หมิงนำมาจากซีฟานชื่อว่าเหล่าหม่าน่าวหงรสชาติหวานละมุนลิ้น ทว่าฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ค่อนข้างแรง

        หากมิใช่เพราะเขาใช้กำลังภายในล้างฤทธิ์เหล้าออกไปบ้างแล้วเกรงว่าป่านนี้ร่างของเขาคงอ่อนปวกเปียกยิ่งกว่าดินโคลน

        “ท่านอ๋องเสด็จ คนที่อยู่ข้างในรีบเปิดประตู!”

        พ่อบ้านเติ้งเคาะประตู ทว่าทั้งตำหนักกลับเงียบสงบ

        หันหน้ามองท่านอ๋องของตนเองคิดไม่ถึงเลยว่าท่านอ๋องจะไม่คิดถอยกลับ

        ซวยแล้ว พ่อบ้านเติ้งทำได้เพียงเคาะประตูต่อไป

        “รีบเปิดประตู ท่านอ๋องเสด็จแล้ว หรือคนข้างในหูหนวกกันหมด?”

        ก่อนที่จะร้องเรียกและเคาะประตู แสงเทียนภายในยังคงส่องสว่างอยู่แต่ทันทีที่ร้องเรียกขึ้น แสงไฟพลันดับไป

        แม้แต่แสงไฟจากคบเพลิงที่เอาไว้ใช้ส่องทางยามค่ำคืนยังถูกดับไปด้วย

        ขณะนี้ตำหนักหลิวซินเหลือเพียงความมืดมิดแสงที่พอจะส่องสว่างก็มีแต่เพียงแสงจากคบเพลิงหน้าประตูใหญ่สองดวง

        นี่...ยากเกินกว่าจะรับมือแล้ว

*******************************

1 ขโมยไก่ไม่ได้แล้วยังต้องเสียข้าวสารอีกกำมือ หมายถึงฉวยโอกาสไม่สำเร็จแล้วยังต้องขาดทุน