[จบ] เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นภรรยาที่รักผู้คลั่งไคล้สามีขี้อาย

บทที่ 25 เจียงอี้สร้างความแค้นกับลูกชายผู้อำนวยการโรงงานทอผ้า!

เมื่อวานนี้เธอจะปฏิเสธนาฬิกาที่โจวจวินฉิงให้ทำไม?

ต่อให้โจวจวินฉิงรวยแค่ไหน เขาก็ใส่นาฬิกาได้ทีละเรือน ซื้อมาเยอะแยะเก็บไว้เฉย ๆ ไม่ได้ใช้ นาฬิกามันก็คงจะขึ้นฝุ่นเป็๲แน่?

เจียงอี้ลงจากรถโดยหลบผู้คน รีบเดินลัดเลาะเข้าไปในตรอกซอกซอย จนแน่ใจว่าไม่มีใคร จึงค่อย ๆ ยกลังใบใหญ่ลงมา

พี่น้องฉินเหรินอี้กับฉินหลิงรออยู่ที่หน้าโรงงานทอผ้าแต่เช้า พอเห็นเจียงอี้โผล่มาจากตรอกก็เหมือนเห็นญาติ รีบวิ่งเข้ามาถาม “น้องสาว ในที่สุดเธอก็มา วันนี้นำเหลียงผีมาด้วยกี่ที่?”

“หนึ่งพันที่”

“อย่างนั้น ขอฉันเพิ่มได้ไหม?” ดวงตาฉินเหรินอี้เต็มไปด้วยความดีใจ “น้องสาว ขอบคุณมากเลยนะ เมื่อวานห้าร้อยที่ขายหมดเกลี้ยง แม้แต่ซาลาเปาที่เหลือตอนเที่ยงก็ขายจนหมด”

นี่เป็๲ข้อเสนอที่เจียงอี้ให้ไว้ ซาลาเปาที่ค้างคืนรสชาติไม่ดีก็ขายไม่ได้ เจียงอี้จึงให้เขาขายถูกกว่าราคาปกติหนึ่งส่วน ขายพร้อมกับเหลียงผี อย่างน้อยก็ไม่ขาดทุน

เมื่อวานนี้ เจียงอี้คาดเดาจากสถานการณ์แถว ๆ โรงงานทอผ้าแล้วว่าธุรกิจน่าจะไปได้ดี เธอจึงเตรียมของมาเยอะ วันนี้จึงพยักหน้าตกลง “ให้พี่แปดร้อยที่ พรุ่งนี้จะรับเท่าไหร่ บอกล่วงหน้าแล้วจ่ายเงินเต็มจำนวนด้วย”

“ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา” ฉินเหรินอี้ยืนยันอย่างหนักแน่น น้องสาวคนนี้ให้โอกาสเขาทำมาหากิน เขาจะไปคิดเล็กคิดน้อยเ๱ื่๵๹เวลาจ่ายเงินทำไม?

ฉินหลิงเองก็กล่าวขอบคุณไม่หยุด

ตอนที่กำลังจะเปิดตะกร้า เจียงอี้ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย "พี่ชายฉิน พี่พาคนอื่นมาด้วยเหรอ?"

"หืม? ไม่มีนะ แค่ฉันกับน้องสาว" ฉินเหรินอี้ดูเหมือนจะสับสน

แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มสามถึงสี่คนที่ดูไม่น่าไว้วางใจเดินตรงเข้ามาเขาก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว นี่คงเป็๲เพราะเมื่อวานเขากับน้องสาวขายเหลียงผีได้ดี ทำให้คนอื่นอิจฉา

ฉินเหรินอี้ยืนขวางหน้าเจียงอี้และน้องสาวของตัวเองทันที พร้อมกับเร่งเร้าพวกเธอ "น้องสาว รีบไปเร็ว! ฉินหลิงเธอก็ไปกับน้องสาวด้วย!"

"ไปไหน พวกฉันตั้งใจมาคุยกับพวกเธอโดยเฉพาะ คิดจะไปไหนโดยไม่ถามฉันก่อนรึไง?"

ชายหนุ่มกลุ่มนั้นเดินเข้ามาล้อมเจียงอี้และตะกร้าที่อยู่ตรงหน้าเธอเอาไว้ พวกเขามีท่าทางก้าวร้าว

"พี่ชายฉิน ไม่ต้องหรอกค่ะ"

เจียงอี้ดูใจเย็น เธอปฏิเสธข้อเสนอของฉินเหรินอี้และมองไปที่พวกเขาอย่างเฉยเมย "ไม่ได้อยากคุยกันเหรอ ข้างนอกคนเยอะไป ไปคุยกันในตรอกดีกว่า"

"โอ้ น้องสาวเข้าใจอะไรง่าย ๆ หน่อยนะ" ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ค่อยฉลาด เจียงอี้ตอบตกลงอย่างง่ายดาย พวกเขาไม่สงสัยอะไรเลย แถมยังเดินนำหน้าไปอีก

พี่ชายน้องสาวตระกูลฉินต่างก็กังวล รีบคว้าแขนเจียงอี้เอาไว้ แต่เจียงอี้กลับส่งสายตาบอกพวกเขาว่า ‘ใจเย็น ๆ’ พวกเขาไม่เข้าใจว่าเธอ๻้๵๹๠า๱ทำอะไร จึงทำได้เพียงเดินตามไปอย่างลังเล

"ฉันก็ไม่อยากทำอะไรพวกเธอมาก แค่เอาเหลียงผีที่พวกเธอขายนั่นแหละ มายื่นให้ฉันซะ..."

เมื่อหยุดยืน ชายหนุ่มที่เป็๲หัวหน้าก็พูดเสียงดัง พอสังเกตดูดี ๆ ก็เห็นว่าหน้าตาเขาก็ดูตรงไปตรงมา แต่เสียดายที่ดันทำเ๱ื่๵๹เลว ๆ

"ได้สิ มานี่สิ" เจียงอี้พยักหน้า ตอบตกลงทันที

ชายหนุ่มถึงกับอึ้งไป เขาพูดไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ เด็กสาวคนนี้ก็ตอบตกลงแล้ว นี่มันเ๱ื่๵๹ดีนี่ เขาก้าวเท้ายาว ๆ เดินเข้าหาเจียงอี้

"ฉันบอกว่า..."

"รอแป๊บ" เจียงอี้พุ่งเข้าไปหา จับชายหนุ่มทุ่มลงกับพื้นจนมึนงงไป

เธอไม่รอให้ฝ่ายตรงข้ามตั้งตัว หันไปจัดการอีกสามคนที่เหลือที่ตามมาทั้งหมด รวบรวมพวกเขามากองรวมกัน จากนั้นเจียงอี้จึงปรบมือ "เอาละ ตอนนี้นายพูดได้แล้ว"

จนกระทั่งนอนราบไปกับพื้น พวกเขาก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

พี่ชายน้องสาวตระกูลฉินที่ยืนดูอยู่ด้านข้างต่างก็ตาค้างไปเช่นกัน

ตอนนี้คุณฉินเหรินอี้ก็ถึงบางอ้อ ว่าทำไมยัยหนูนี่ถึงกล้ามาขายของอยู่หน้าโรงงานทอผ้าคนเดียว แถมเจอคนหาเ๱ื่๵๹ก็ไม่กลัวเลย ที่แท้ไม่ใช่สาวน้อยที่๻้๵๹๠า๱คนดูแล แต่เป็๲ขาใหญ่นี่เอง!

“ว่าไง จะพูดไหม?” เจียงอี้เห็นพวกนั้นไม่ยอมปริปาก เธอก็ก้มลงแล้วตบหน้าเด็กหนุ่มที่กร่างที่สุดเบา ๆ “ใครใช้ให้พวกนายมา แล้วทำไมไม่พูด!”

จินเถี่ยยังคงมึนงง ไม่คิดว่าตัวเองยังพูดไม่จบก็ถูกเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ต่อยจนปราชัยแบบน่าอับอายเช่นนี้ แล้วต่อไปเขาจะเอาหน้าไปมองลูกน้องยังไง?

“พี่เถี่ย!”

ชายหนุ่มอีกหลายคนก็ค่อนข้างกลัว แต่กลับซื่อสัตย์ต่อกัน พวกเขามาล้อมหน้าล้อมหลัง แล้วจ้องเจียงอี้ด้วยสายตาเป็๲ปรปักษ์ พร้อมกับพูดข่มขู่ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า

“เธอจะทำอะไร บอกไว้ก่อนเลยนะ พ่อของพี่เถี่ยเป็๲ถึงผู้อำนวยการโรงงานทอผ้า ที่บ้านมีเขาเป็๲ลูกชายคนเดียว ถ้าเธอกล้าทำอะไรเขา ปู่ย่าตายายของเขาไม่มีทางปล่อยเธอไว้แน่!”

“หยุดพูดได้แล้ว!”

จินเถี่ยรีบเอามือปิดหน้า มันน่าอับอายเกินไปแล้ว!

เจียงอี้ขมวดคิ้ว นี่มันหมายความว่าไง? ชายหนุ่มที่เป็๲หัวโจกพวกนี้เป็๲ถึงลูกชายผู้อำนวยการโรงงานทอผ้า?

ทำไมถึงไม่เหมือนที่เธอคิดไว้ จากท่าทางขี้ขลาดตาขาว พวกขยะสังคมที่ขู่คนอื่นยังต้องลากปู่ย่าตายายมาอ้าง เห็นได้ชัดว่าเป็๲เศษสวะที่เอาแต่รอวันตายไม่เอาไหนแท้ ๆ มีบ้านรวยขนาดนั้น ทำไมถึงมาแย่งขายเหลียงผีของเธอ?

"นี่มันเ๱ื่๵๹อะไรกันเนี่ย! พูดมาสิ ไม่งั้นฉันไปฟ้องพ่อแม่นายแน่ แล้วค่อยดู ฉันจะให้คนทั้งโรงงานผ้าได้เห็นกัน ว่าลูกชายท่านผู้อำนวยการโรงงานเนี่ย ดักปล้นชาวบ้านยังไง!"

"เออ แล้วก็ต้องไปบอกตายายนายด้วย ให้พวกเขาดูซิว่า หลายรักคนเดียว โตมาทำตัวเป็๲ขโมยขโจรอยู่ข้างนอกแบบนี้นี่เอง"

คำพูดพวกนี้ทำให้จินเถี่ยสะดุ้งไปทั้งตัว เขาจ้องเขม็งใส่เจียงอี้ด้วยความโกรธ แต่ก็ยังปากแข็งไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมา

จะให้เขาพูดอะไรล่ะ? เขาก็แค่จะมาทำเก่งเท่านั้นเอง อีกอย่างเขาก็ไม่ได้จะปล้นจริง ๆ สักหน่อย ตั้งใจจะจ่ายเงินอยู่แล้วเชียว แต่ก็โดนซ้อมซะก่อนจะทันได้พูดอะไร

ทั้งคู่นั้นกำลังเผชิญหน้ากันอยู่ ทันใดนั้นเองก็มีเด็กผู้ชายสองคนวิ่งเข้ามา คนหนึ่งตัวโต อีกคนตัวเล็ก ทั้งคู่๻ะโ๠๲ด้วยความร้อนใจว่า "พี่เถี่ย! อย่าเพิ่งทะเลาะกัน"

พอลองมองไปยังต้นเสียง จินเถี่ยถึงกับเก็บอาการไม่อยู่ เขาตวาดใส่เฮ่อชิงอีว่า "ไอ้เด็กเวร นายมาทำอะไรที่นี่? ไม่มีอะไรเกี่ยวกับนายทั้งนั้น ไสหัวไปไกล ๆ เลย!"

เด็กหนุ่มที่ตัวสูงกว่าก็คือเฮ่อชิงอีนั่นเอง เขาวิ่งมาถึงตรงหน้าเจียงอี้ แล้วโค้งคำนับให้เธอ

"พี่สาวครับ ผมขอโทษ พี่จินเถี่ยเขาแค่๻้๵๹๠า๱ช่วยผมกับน้องชายเท่านั้นครับ เมื่อวานนี้เขาบอกว่าเห็นคนมาขายของที่นี่ บอกว่าขายดีมาก กำลังรุ่ง เขาเลยอยากจะมาถามว่าพอจะมีของแบ่งให้พวกเราไปขายบ้างไหมครับ เขาไม่ได้จะปล้นไปเป็๲ของตัวเองนะครับ เขาทำเพื่อให้พวกเราได้มีข้าวกิน"

"พี่สาวครับ อย่าตีพี่จินเถี่ยเลย ถ้าจะตีก็ตีผมเถอะ ผมทนได้" เฮ่อจิงอีน้องชายวัย 8 ขวบ พูดขึ้น น้ำตาคลอเบ้า เขามองเจียงอี้ด้วยแววตาอ้อนวอน

แม้จะหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด แต่เด็กน้อยทั้งสองก็ยังคงยืนปกป้องจินเถี่ยที่ตัวใหญ่กว่าเอาไว้ ทำให้กลุ่มวัยรุ่นที่เหลืออยู่ไม่สนใจความกลัวอีกต่อไป พวกเขารีบเข้าไปดึงเด็กน้อยทั้งสองออกไปในทันที

เจียงอี้พึ่งเข้าใจ "อ้อ ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะ ฉันถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ ที่แท้ก็เป็๲เพราะเ๱ื่๵๹นี้เอง"

เธอโบกมือให้เด็กทั้งสองคน จากนั้น เจียงอี้ก็เดินเข้าไปหา แล้วเตะจินเถี่ยที่นอนแกล้งตายอยู่ที่พื้น "เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ ฉันจำได้ว่าแค่ฉันอยากจะไป ฉันก็ต้องได้รับอนุญาตจากนายก่อนงั้นเหรอ?"

จินเถี่ยถูกเตะแต่ก็ไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมา

น่าอายจริง ๆ น่าอายจนแทบจะเอาหน้าไปมุดดินอยู่แล้ว เขาอุตส่าห์สาบานว่าจะปกป้องเ๽้าเด็กสองคนบ้านนี้ให้ได้ แต่ไม่คิดเลยว่าทุกอย่างจะถูกยัยปีศาจร้ายคนนี้ทำลายลงจนหมดสิ้น

เขาเกลียด! ชาตินี้เขากับยัยปีศาจคนนี้จะไม่มีวันเป็๲เพื่อนกันอย่างแน่นอน!

… 

**เพิ่มเติมจากผู้เขียน**

จินเถี่ยเชิดหน้าขึ้น ในเมื่อเขาเป็๲ลูกชายคนเดียวของผู้อำนวยการโรงงานใหญ่โตแบบนี้ เขากับองค์รัชทายาทจะมีอะไรต่างกัน

ฮือ ๆ ต่างสิ ก็องค์รัชทายาทไม่มีทางถูกยัยปีศาจรังแกแบบเขาไงล่ะ! ฉันเกลียดจริง ๆ!