บทที่ 4
ปัญหาแรกที่ต้องคลี่คลาย
สามวันต่อมา... เ้าหนูคิทเริ่มเข้ากับเด็กคนอื่นได้ดีมากขึ้น การนอนในห้องรวมไม่มีปัญหาอีกต่อไป สุขภาพที่เคยย่ำแย่ก็พัฒนาขึ้นตามลำดับ เขาเดินเหินไปไหนมาไหนได้สะดวกมากกว่าเก่า แถมยังเสนอตัวขอเข้าไปเป็ลูกมือช่วยเหลือการทำอาหารในห้องครัวด้วยความแน่วแน่และมั่นใจในตัวเองเป็พิเศษ
“แน่ใจนะว่าทำอาหารเป็? ...” ซิสเตอร์ลิซ่ามองเด็กน้อยรูปร่างผอมแห้งด้วยใบหน้าเหี่ยวย่นที่เต็มไปด้วยความสงสัย แต่กระนั้นเธอกลับไม่ใช้คำพูดเหยียดหยามน้ำใจมากนัก
“แน่ใจครับ นอกจากชื่อตัวเองที่จำไม่ได้แล้ว เื่อื่นข้าพอจะมีความรู้อยู่บ้างโดยเฉพาะการทำอาหาร...” ร่างเล็กครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเสนอทางเลือกออกไป “ถ้ายังไง ให้ข้าลองทดสอบฝีมือก่อน แล้วซิสเตอร์ค่อยตัดสินใจอีกที ดีไหมครับ?”
“เื่นั้นไม่มีปัญหาหรอก แต่ว่าเสบียง...” เธอหันไปมองซิสเตอร์แอนซึ่งเป็เพื่อนสนิทมานานเพื่อขออนุญาต การบริหารทรัพยากรอันแสนสำคัญของทุกคนจำเป็ต้องตัดสินใจร่วมกัน
เทียบกับฤดูหนาวที่ยาวนานแล้ว เสบียงในขณะนี้ช่างดูน้อยนิดเสียเหลือเกิน เด็กอายุต่ำกว่าสิบขวบในสถานรับเลี้ยงมีมากถึงสิบสามคน ส่วนเด็กที่พอจะช่วยงานได้และอยู่ใน่อายุมากกว่าสิบขวบมีเพียงสามคนเท่านั้น มีเพียงแค่เขา ร่างที่มีิญญาแปลกปลอมจากต่างโลก ส่วนอีกสองคนคือเจมส์และแอนนา ซึ่งทั้งคู่รับภาระรวบรวมเชื้อเพลิงซึ่งเป็เศษไม้แห้งและดูแลเ้าพวกตัวน้อยไม่ให้ซุกซนเกินไปนัก... แถมยังต้องเจียดเวลามาดูแลเขาที่กำลังป่วยใน่แรกอีก
มันเป็ภาระที่ค่อนข้างตึงมือแล้ว
ดังนั้นิญญาของชายแก่ที่รู้สึกผิดชอบชั่วดีและมีความเกรงใจอยู่มากจึงอยากทำอะไรเพื่อทุกคนบ้าง การจัดการเสบียงให้เหมาะสมและดึงศักยภาพความอร่อยของอาหารให้ได้มากที่สุดเป็เพียงเื่เดียวที่เขาพอจะทำได้ในขณะนี้
(ไว้ร่างกายดีขึ้นอีกสักหน่อย ค่อยออกไปสอดส่องตามแนวป่าแล้วกัน... น่าจะยังพอมีเวลา) ระหว่างรอคำตอบจากซิสเตอร์แอน เด็กน้อยก็คิดไปด้วย ปัจจัยสำคัญที่จะทำให้เขาแข็งแรงขึ้น เป็อาหารพวกนี้อย่างไม่ต้องสงสัย
“ถ้าเ้ามั่นใจ ก็ทดลองดูหน่อย... ลองทำให้พวกเราชิมแค่สามคน ใช้เสบียงไม่มากนักหรอก” ซิสเตอร์แอนพูดเสร็จก็เริ่มตวงธัญพืชแห้งในกระสอบมาสามอย่าง ยื่นเศษกระดูกของกระต่ายอ้วนสองตัวที่แล่เนื้อออกจนหมดสิ้นแล้วมาให้เขาอีกสองสามท่อนพร้อมกับแครอทรูปร่างไม่สมประกอบและหัวหอมใหญ่ผ่าครึ่งหนึ่งชิ้น จากนั้นก็ชี้นิ้วไปทางโถใส่เกลือที่อยู่ข้างเตาปรุงอาหาร
“น้ำสะอาดอยู่ในถังไม้ตรงนั้น เครื่องมือในห้องนี้ใช้ได้ตามสบายนะ...” หลังอธิบายเสร็จเธอก็หันไปปรึกษาสหายสูงวัยชั่วครู่ จากนั้นก็แจ้งกิจกรรมที่เหลือ “อีกสองชั่วโมงก็ถึงเวลาอาหารเช้าของเด็ก ๆ แล้ว ข้ากับลิซ่าจะเตรียมอาหารปกติไปด้วยเลย ถ้าฝีมือเ้าผ่านเกณฑ์ ค่อยเริ่มทำมื้อเช้าพร้อมกับพวกข้าพรุ่งนี้ ตกลงไหม?”
“ได้ครับซิสเตอร์ ข้าจะทำสุดความสามารถ...” สายตากวาดมองของตรงหน้าอย่างพิจารณา แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ “เรามีไขมันสัตว์เก็บไว้บ้างไหมครับ?”
“นั่น... เราใช้ของเ่าั้สำหรับการทาแผลผิวแตกและหิมะกัดในหน้าหนาว มีสะสมมาหลายปีแล้ว เ้าจะเอามาทำอาหารรึ?”
“เอ่อ…หลายปีเลยหรือครับ...” ในใจได้แต่คิดว่ามันคงพะอืดพะอมน่าดู “ขอข้าดูก่อนได้ไหมครับ”
“ได้สิ... ไขพวกนี้มันมีกลิ่นแปลก ๆ ข้าเลยไม่ค่อยอยากเอามาทำอาหารให้เด็ก ๆ กิน เก็บไว้ได้แค่ปีสองปีมันก็เสียแล้ว...”
พื้นห้องครัวที่เย็นเยียบถูกแซะออกมาเพื่อเปิดช่องเก็บถนอมอาหารใต้ดินที่มีอุณหภูมิต่ำกว่าข้างนอกมาก โถไม้สีเข้มดำมะเมื่อมถูกหยิบขึ้นมา ข้างในมีไขสีขาวจับตัวเป็ก้อนแข็งเหมือนครีม ส่งกลิ่นคาวที่ทำให้ไม่เจริญอาหาร รอยขีดข้างโถบอกวันเก็บไว้ชัดเจน
“โถนี้ปีกว่าแล้วล่ะ พอเข้าหน้าร้อนปีหน้าก็คงจะเสีย ่ฤดูหนาวก็ไม่ค่อยมีใครออกไปวิ่งเล่นหาเื่เจ็บตัวกลางหิมะมากนัก เราก็เลยไม่ค่อยได้ใช้มันเท่าไหร่...”
“ข้าจะลองดูครับ... แต่ข้าสงสัยบางอย่าง” เ้าหนูคิทหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง “พวกเรามีเนื้อสัตว์ให้กินกันเยอะจนมีไขสะสมเป็โถแบบนี้เลยหรือครับ?”
ซิสเตอร์ทั้งสองมองหน้ากันพร้อมขำเล็กน้อย “มันเป็ของที่พวกชาวบ้านเขารวบรวมมาบริจาคจ้ะ แต่ละบ้านเขาเก็บบางส่วนเอาไว้ใช้แล้ว ที่เหลือก็เอามาให้พวกเรานี่แหละ” เมื่อได้ยินดังนั้นเด็กน้อยหัวไวเกินอายุก็เข้าใจความหมายทันที
(คงเป็ของที่คนพวกนั้นไม่้า แล้วเอามาทิ้งกระมัง? ของดีแท้ ๆ ...)
หลังพูดคุยกันเสร็จสิ้น ทั้งสามก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง เด็กน้อยดูตื่นเต้นเป็พิเศษ แต่ก็ยังจินตนาการอาหารรสอร่อยที่อยากจะทำไม่ค่อยออก สิ่งที่เขาขาดอย่างยิ่งยวด คือ เครื่องเทศ หรือสมุนไพรที่ส่งกลิ่นหอม
เครื่องเทศชั้นดี มีค่าดั่งทองคำในยุคนี้ เขาไม่ถามเกี่ยวกับพวกมันเพราะสังเกตอย่างถี่ถ้วนในห้องครัวแล้ว พบว่าไม่เจอสิ่งที่ควรจะเป็ของเ่าั้แม้แต่น้อย อาหารที่กินอิ่มท้องมาตลอดสัปดาห์ไม่มีกลิ่นอายของพวกมันปนอยู่เช่นกัน ไม่มีพริกไทยดำที่สำคัญยิ่งสำหรับการปรุงอาหารสมัยใหม่ ไม่มีออริกาโน่ เบย์ลีฟ เสจ ไทม์... ไม่มีสักอย่าง
(แย่ แย่สุด ๆ ... แม้แต่กระเทียมสักหัวก็ไม่มี.... เอ๋? กระเทียมป่าก็ได้นี่นา)
เ้าตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อภาพความทรงจำจากสารคดีที่ดูก่อนตายแวบเข้ามาอย่างชัดเจน ลักษณะที่ควรจะตรวจสอบก่อนเก็บเกี่ยวสำหรับพืชที่รับประทานได้อย่างกระเทียมป่า หัวหอมป่า หรือเห็ดป่าเป็สิ่งที่เขาจำได้ดี เมื่อรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่ากอหญ้าใกล้กับชายป่าข้างโบสถ์มีของพวกนั้นขึ้นอยู่เต็มไปหมด เ้าหนูน้อยก็ขอตัวซิสเตอร์ทั้งสองออกไปเก็บของสำคัญอย่างรวดเร็ว
แสงแดดตอนเช้าเริ่มทำให้ท้องฟ้าเปลี่ยนสีแล้ว การค้นหากองหญ้าที่เริ่มเหี่ยวจึงไม่ยากเย็นนัก แต่อากาศที่ค่อนข้างหนาวสำหรับร่างเล็กทำให้เขาทนเก็บเครื่องปรุงเ่าั้ได้ไม่มากเท่าที่ควร
(น่าจะพอสำหรับสามคน อ้ะ นั่นหอมป่านี่นา) มือเล็กเขี่ยไปโดนหัวหอมป่าก้อนอวบอ้วนที่มีเปลือกแห้งสีน้ำตาลหุ้มอยู่หลายหัว เ้าตัวจึงไม่รอช้า ใช้ไม้เล็กจิ๋วแซะมันออกมาอย่างรวดเร็ว
(แค่นี้ก็หรูแล้ว ฮี่ ๆ ๆ) อ้อมแขนกอดของสำคัญไว้แน่นด้วยความภาคภูมิใจ จากนั้นก็วิ่งดุกดิกกลับไปห้องครัวที่แสนอบอุ่นอีกครั้ง
น้ำสะอาดถูกตักแบ่งออกมาเพื่อใช้ล้างคราบดินที่เปื้อนอยู่ พร้อมกับล้างธัญพืชแห้งพวกนั้น จากนั้นเขาก็เริ่มใช้ครกไม้บดธัญพืชเม็ดโตทั้งสามถ้วยที่ซิสเตอร์แบ่งมาให้จนมันเริ่มแหลกเป็เนื้อเดียวกัน ก่อนจะพักมันไว้สักครู่
หัวหอมป่าสี่หัวถูกหั่นเป็ชิ้นยาวด้วยความสามารถในการใช้มีดที่ค่อนข้างดีกว่าเด็กวัยเดียวกันหลายเท่า ใบเหี่ยวของกระเทียมป่าถูกเด็ดออก เหลือไว้แค่ก้านอ่อนข้างในกับหัวที่อยู่ใต้ดิน กลิ่นหอมเป็เอกลักษณ์ที่ิญญาในร่างเล็กคุ้นเคยดีโชยเข้าจมูกจนเขาต้องสูดมันเข้าไปเต็มปอด
(อา... แค่กลิ่นกระเทียมเราก็เคลิ้มแล้วเหรอเนี่ย คุ้มค่ากับการดมกลิ่นขี้มาหลายวัน...) ความสะอาดของที่อยู่อาศัยสำคัญมากเช่นกัน และมันเป็เื่ถัดไปที่เขาพยายามจะแก้ไข แต่ตอนนี้อาหารอร่อยตรงหน้าต้องถูกปรุงขึ้นมาก่อน เพื่อเปิดทางให้เขาก้าวไปในขั้นถัดไปได้อย่างสะดวก
เขาจะทำโจ๊กธัญพืชที่ปรุงด้วยกระเทียมและหอมป่าเจียวน้ำมัน แค่นึกถึงอาหารปรุงเสร็จน้ำลายในปากก็เริ่มไหล
หม้อใบเล็กถูกตั้งขึ้นเตาถ่านที่มีความร้อนกำลังพอดี จากนั้นไขมันสัตว์สีขาวช้อนใหญ่ก็ถูกตักใส่ลงไปจนเริ่มละลายตัว จากนั้นกระดูกกระต่ายท่อนเล็กหลายชิ้น พร้อมกับใบกระเทียมป่าและหอมป่าที่ซอยเอาไว้ก็ถูกทยอยใส่ลงไปจนพวกมันส่งกลิ่นยั่วน้ำลายไปทั่วห้องครัว เมื่อพวกมันเริ่มเปลี่ยนสีจนน่ากิน เด็กน้อยก็ยกหม้อออกจากไฟแล้วพักเครื่องปรุงโรยหน้าในภาชนะที่เตรียมเอาไว้
หม้อใบเดิมถูกตั้งบนไฟอีกครั้ง ก่อนธัญพืชบดแหลกทั้งหลายจะถูกใส่ลงไปคั่วไฟอ่อน ๆ จนส่งกลิ่นหอม จากนั้นน้ำสะอาดหลายถ้วยก็ถูกใส่ลงไปเพื่อตุ๋นพวกมันจนเปื่อยพร้อมกับกระดูกกระต่ายที่คั่วร้อนมาแล้ว แครอทรูปทรงประหลาดที่ถูกฝานเป็ชินเล็ก ๆ ให้เปื่อยได้ง่ายถูกใส่ตามลงไปพร้อมกับหัวหอมใหญ่ที่ได้รับมาจากซิสเตอร์
เมื่อทุกอย่างครบถ้วน เด็กน้อยก็ปรุงเกลือนิดหน่อยจากนั้นก็ปิดฝาหม้อเอาไว้ เขาเปิดคนพวกมันเป็ระยะเพื่อให้ธัญพืชข้างในไม่ไหม้ติดก้นหม้อ
เวลาชั่วโมงกว่าหลังจากนั้น เป็ประสบการณ์ที่แสนทรมานสำหรับนางชีสูงวัยทั้งสองเป็อย่างยิ่ง พวกเธอไม่เคยเรียนทำอาหาร ได้แต่ปรุงขนมปังแข็งกับน้ำต้มผักง่าย ๆ ให้เด็กน้อยมาหลายปี ไม่ได้คิดจะทดลองอะไรแปลกใหม่ด้วยกลัวว่าจะทำให้ของสำคัญเสียหาย แต่ตอนนี้กลิ่นหอมยั่วยวนใจจนตัวเองเริ่มรู้สึกผิดลอยตลบอบอวลไปทั่ว
หม้อต้มผักที่เคี่ยวมาพร้อมกันกับ่ที่เ้าหนูคิทเริ่มปรุงอาหาร กลับดูด้อยค่าไปในทันที พวกเธอคิดว่าวันนี้จะไม่มีขนมปังให้เด็ก ๆ อิ่มท้องเพราะแป้งหยาบมีเหลือไม่พอ แต่ดูท่า...ซุปถั่วกับลูกเดือยพวกนั้นคงจะเป็เมนูที่ช่วยให้ปัญหาด้านเสบียงลดลงไปหลายส่วน
ซุปธัญพืชที่เคี่ยวมาเกือบสองชั่วโมงจนพวกมันพองตัว ทำให้ปริมาณช่างดูเติมเต็มท้องน้อย ๆ ได้ดีนัก สารอาหารสำคัญยังคงอยู่ครบถ้วนและให้ความหนืดกำลังพอดี ปริมาณที่มีในหม้อเล็กเพียงพอกับสามชีวิตที่อยู่ในครัวขณะนี้อย่างเหมาะเจาะ แถมธัญพืชบดพวกนั้นยังเหลืออีกเกือบหนึ่งในสามทุกถ้วย
เ้าหนูคิทแบ่งอาหารปรุงเสร็จลงถ้วยไม้เป็ปริมาณเท่า ๆ กัน ก่อนจะแนะนำให้ซิสเตอร์ทั้งสองทราบว่าพวกมันคืออะไร
“พวกนี้เป็โจ๊กธัญพืชคั่วน้ำมันกระเทียมครับ ข้าใช้กระดูกพวกนั้นเพื่อเพิ่มรสชาติเนื้อสัตว์นิดหน่อย” มือเล็กจับช้อนไว้ก่อนจะตักมันไปยังถ้วยที่มีไขกระเทียมสีขาวที่เริ่มแข็งเพราะอากาศเย็น เมื่อใส่พวกมันลงในโจ๊กร้อนสีส้มอ่อน ๆ ไขที่จับตัวแข็งก็เริ่มละลายและส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายอีกครั้ง จากนั้นเ้าหนูก็กินมันอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่รีรอคำตัดสินจากซิสเตอร์ทั้งสองแต่อย่างใด
พวกเธอเลียนแบบการกระทำของเ้าหนูน้อยตรงหน้า ตักไขมันเจียวกับผักป่าลงในถ้วยธัญพืชข้นที่ส่งไอร้อนออกมาไม่หยุด ไขสีขาวอมเหลืองเริ่มละลายออกเป็วงน้ำมันที่ดูงดงาม กลิ่นที่ส่งออกมาทำให้ทั้งคู่อดไม่ได้ที่จะต้องกลืนน้ำลายดังอึก ทันทีที่ช้อนแรกถูกตักเข้าปาก ความรู้สึกยินดีก็เริ่มแผ่ซ่าน ร่างกายที่ทนทำงานกลางอากาศหนาวมาแต่เช้าเริ่มอบอุ่นขึ้นจากภายใน
นอกจากนั้นธัญพืชต้มถ้วยนี้ยังมีรสชาติกลมกล่อมและมีกลิ่นหอมเฉพาะตัว ไขสัตว์กับผักป่าพวกนั้นปรุงแต่งมันให้ยอดเยี่ยมขึ้นไปอีกระดับ กลิ่นอายจากกระดูกคั่วแล้วนำมาตุ๋นทำให้ร่างกายรู้สึกเติมเต็มเหมือนได้กินเนื้อสัตว์ที่ไม่ได้ััมานาน
มันเป็อาหารของคนจน ที่ถูกเปลี่ยนด้วยกลิ่นจนหรูหรา
“นี่มัน... ยอดเยี่ยมมาก!” หลังชมอย่างจริงใจ ซิสเตอร์แอนก็ตักมันเข้าปากไม่หยุด
“อร่อยกว่าอาหารจากโบสถ์เมืองรัสเซลเสียอีก เ้า... ทำได้อย่างไร” ซิสเตอร์ลิซ่ายังไม่หุบยิ้ม แต่พยายามรักษากิริยาอันน่านับถือเอาไว้
“แหะ ๆ ข้าก็ลักจำเขามาอย่างนั้นแหละครับ” เด็กน้อยเกาหัวแก้เขิน จากนั้นก็เดินไปหยิบน้ำสะอาดมาดื่ม หลังจากนั้นก็บริการลูกค้าวีไอพีทั้งสองอย่างเต็มที่ระหว่างรอคำตัดสิน
หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตัก จะมีโอกาสได้กินอาหารดี ๆ หรือไม่ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของซิสเตอร์ในครั้งนี้...
“ข้าไม่อาจปฏิเสธพร์อันยอดเยี่ยมของเ้าได้” ซิสเตอร์แอนตอบด้วยรอยยิ้ม
“ข้าก็เช่นกัน ความสามารถของเ้าควรจะเป็สิ่งที่ทุกคนในที่แห่งนี้ได้ััมัน... เ้าเป็พ่อครัวพิเศษแล้วนะ เริ่มงานพรุ่งนี้ได้เลย”
“เย้! ขอบคุณมาก ๆ เลยครับ”
เ้าหนูคิทโผกอดซิสเตอร์ทั้งสองที่ให้ความรู้สึกเหมือนคุณแม่
อ้อมกอดอบอุ่นถูกกอดตอบมาเช่นกัน
1K
