เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังสนั่นไปทั่วลานประลองของสำนัก เมื่ออาเฉิงสามารถโค่นคู่ต่อสู้คนสุดท้ายลงได้ด้วยเพลงดาบที่เฉียบคมและทรงพลัง เขายืนตระหง่านอยู่บนเวที รับมอบรางวัลและประกาศเกียรติคุณในฐานะผู้ชนะเลิศ ท่ามกลางสายตาชื่นชมของเหล่าผู้าุโ
ทว่าสายตาของอาเฉิงกลับกวาดมองหาเพียงสตรีผู้เป็ดวงใจ จนกระทั่งเขาเห็นเสี่ยวหรูยืนอยู่ที่มุมหนึ่งของลานประลอง นางดูอ่อนเพลีย ใบหน้าซีดเซียว และขอบตาดูบอบช้ำเล็กน้อย อาเฉิงรีบปลีกตัวจากวงล้อมของผู้คนและตรงเข้าไปหานางทันที
"เสี่ยวหรู! เ้าดูเหนื่อยมากเลยนะ" อาเฉิงกุมมือนางไว้ด้วยความรัก "ข้าเข้าใจแล้ว... เ้าคงเป็ห่วงข้าจนนอนไม่หลับทั้งคืนเลยใช่ไหม? โถ่... ยอดรักของข้า ข้าอยู่นี่แล้ว ข้าชนะแล้วนะ!"
เสี่ยวหรูทำได้เพียงยิ้มตอบอย่างแกนๆ หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น นางไม่ได้นอนไม่หลับเพราะเป็ห่วงเขา แต่เป็เพราะบทรักอันหนักหน่วงที่ศิษย์พี่มอบให้จนเกือบถึงรุ่งสางต่างหาก
ร่างกายของนางยังคงเ็ปจากการร่วมรักที่ยาวนานเมื่อคืน ขาของนางยังคงสั่นเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า และที่สำคัญที่สุด นางรู้สึกถึงน้ำรักของจางเหวินที่ยังคงอยู่ข้างในร่องรักของนาง ไหลลงมาเปียกชื้นระหว่างง่ามขา นางต้องเกร็งกล้ามเนื้อตลอดเวลาเพื่อไม่ให้มันไหลออกมาให้ใครเห็น
"ข้า... ข้าแค่กังวลเ้าเท่านั้น" นางตอบด้วยเสียงแ่เบา พยายามซ่อนความจริงที่ทรมานใจ
อาเฉิงพานางแยกตัวออกมายังศาลาไม้ริมสระบัวที่เงียบสงบ เขาประคองร่างที่ดูอ่อนแรงของนางให้นั่งลง ก่อนจะโอบกอดนางไว้ด้วยความภาคภูมิใจ
"ข้าอยากขอบคุณเ้า... หากไม่มีเ้า ข้าคงไม่มีวันนี้" เขาเอ่ยพลางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เพื่อมอบจูบแห่งชัยชนะ
เมื่ออาเฉิงโน้มตัวลงมา เสี่ยวหรูได้กลิ่นคาวแปลกๆ ลอยมาจากร่างกายของนาง กลิ่นที่เป็ส่วนผสมระหว่างกลิ่นของนางเองกับกลิ่นของจางเหวิน แต่อาเฉิงไม่ได้ใส่ใจมากนัก เขาคิดว่าเป็กลิ่นธรรมชาติของผู้หญิงที่เหนื่อยล้าจากการกังวล
ขณะที่ริมฝีปากของอาเฉิงค่อยๆ เข้ามาใกล้ ความทรงจำของคืนที่ผ่านมากับจางเหวินก็เริ่มผุดขึ้นมาในใจของเสี่ยวหรูอย่างไม่อาจควบคุม นางนึกถึงการจูบที่เร่าร้อนและช่ำชองของศิษย์พี่ วิธีที่เขาใช้ลิ้นเต้นรำกับลิ้นของนาง การที่เขาดูดลิ้นของนางเบาๆ และสอนให้นางทำเช่นเดียวกัน
ลิ้นของจางเหวินที่เชี่ยวชาญและเร่าร้อน วิธีที่เขาสำรวจทุกมุมของปากนาง การที่เขาทำให้นางครางด้วยการจูบเพียงอย่างเดียว ทั้งหมดนี้ทำให้นางรู้สึกถึงความแตกต่างอย่างชัดเจนเมื่อเปรียบเทียบกับการจูบที่อ่อนโยนและไร้เดียงสาของอาเฉิง
"ศิษย์พี่จูบได้เก่งมาก..." นางคิดในใจโดยไม่รู้ตัว "เขาทำให้ข้ารู้สึกเหมือนจะละลายไปกับการจูบ ทำให้ข้า้ามากขึ้นเรื่อยๆ แต่อาเฉิง..."
นางส่ายหัวพยายามไล่ความคิดเ่าั้ออกไป แต่ร่างกายของนางกลับจำการััของจางเหวินได้ดีเกินไป ความร้อนที่เกิดขึ้นระหว่างง่ามขาเมื่อนึกถึงเขา ความปรารถนาที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากคืนที่ผ่านมา
อาเฉิงเริ่มด้วยการประทับริมฝีปากอย่างอ่อนโยนและจืดจางเหมือนเช่นเคย การจูบที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสา เหมือนกับการััของเด็กที่ไม่รู้จักความปรารถนา ทว่าเสี่ยวหรูที่เพิ่งผ่าน "บทเรียน" อันเร่าร้อนจากจางเหวินมาอย่างโชกโชน ร่างกายของนางกลับตอบสนองไปตามสัญชาตญาณที่ถูกฝึกปรือมา
ความแตกต่างระหว่างการจูบของทั้งสองคนทำให้นางรู้สึกผิดหวัง ริมฝีปากของอาเฉิงที่อ่อนโยนแต่ขาดความเร่าร้อน การจูบที่ตื้นเขินและไม่มีเทคนิค ทำให้นางนึกถึงความช่ำชองของจางเหวินมากขึ้น
แต่แล้วร่างกายของนางก็เริ่มเคลื่อนไหวไปตามความจำที่ฝังลึก นางเผลอเผยอริมฝีปากออกและส่งปลายลิ้นเรียวเล็กเข้าไปพัวพันแลกลิ้นกับเขาอย่างช่ำชอง ลิ้นของนางเต้นรำไปมาในปากของเขาด้วยเทคนิคที่จางเหวินสอนไว้ นางดูดลิ้นของเขาเบาๆ และใช้ลิ้นสำรวจทุกมุมของปากเขา เป็รสจูบที่ลึกซึ้งและเย้ายวนผิดกับทุกครั้งที่ผ่านมา
ขณะเดียวกัน ร่างกายของนางก็เริ่มบดเบียดเข้าหาอาเฉิงอย่างเร่าร้อน หน้าอกของนางแนบชิดกับอกของเขา นางรู้สึกถึงความแข็งของกล้ามเนื้ออกเขาผ่านผ้า สะโพกของนางเคลื่อนไหวเล็กน้อยด้วยความปรารถนาที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากคืนที่ผ่านมา การเคลื่อนไหวเหล่านี้เป็ไปโดยอัตโนมัติ เหมือนกับว่าร่างกายของนางจำการััที่เร่าร้อนได้
นางใช้มือกอดคอของอาเฉิงแน่นขึ้น ดึงเขาเข้ามาใกล้มากขึ้น ร่างกายของนางกดชิดกับร่างกายของเขา ทำให้เขารู้สึกถึงความนุ่มนวลของหน้าอกนาง ความอบอุ่นของร่างกายนาง และกลิ่นหอมที่ผสมกับกลิ่นแปลกๆ ที่เขาไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน
อาเฉิงชะงักไปชั่วครู่ด้วยความใ ร่างกายของเขาเกร็งวาบกับรสััที่ไม่เคยรู้จัก การจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนนี้แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง เขารู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น เหมือนมีไฟลุกโชนขึ้นในร่างกาย
แต่วินาทีต่อมาเขากลับเปลี่ยนเป็ความดีใจอย่างที่สุด เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นและตอบรับรสจูบนั้นด้วยความตื่นเต้น แม้ว่าเขาจะไม่มีเทคนิคเหมือนจางเหวิน แต่เขาก็พยายามทำตามที่เสี่ยวหรูนำทาง
เขาไม่เคยคาดคิดว่าเสี่ยวหรูจะแสดงความรักออกมาได้อย่างเร่าร้อนและลึกซึ้งขนาดนี้ ลิ้นของนางที่เต้นรำกับลิ้นของเขาอย่างช่ำชอง การที่นางดูดลิ้นของเขาเบาๆ และการที่นางใช้ลิ้นสำรวจทุกมุมของปากเขา ทั้งหมดนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้รับของขวัญที่ล้ำค่าที่สุด
"นี่คือความรักที่แท้จริง" เขาคิดในใจด้วยความปลาบปลื้ม "เสี่ยวหรูคงคิดถึงข้ามากจริงๆ จึงได้เรียนรู้วิธีการจูบแบบนี้มา เพื่อแสดงความรักที่ลึกซึ้งให้ข้าได้รู้"
เขาไม่รู้เลยว่าการจูบที่เร่าร้อนและเชี่ยวชาญนี้เป็ผลมาจากบทเรียนที่เสี่ยวหรูได้รับจากจางเหวินเมื่อคืน เขาคิดว่าเป็ความรักที่บริสุทธิ์และการคิดถึงที่ทำให้นางเปลี่ยนไป ความไร้เดียงสาของเขาทำให้เขาไม่สงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้น
ร่างกายของอาเฉิงเริ่มตอบสนองต่อการจูบที่เร่าร้อนนี้ เขารู้สึกเหมือนมีไฟลุกโชนขึ้นในร่างกาย ความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อนเริ่มปะทุขึ้น เขาเริ่มเข้าใจว่าทำไมผู้ชายจึงปรารถนาผู้หญิง และทำไมการจูบจึงสามารถทำให้คนเราสูญเสียสติได้
การที่เสี่ยวหรูบดเบียดร่างกายเข้าหาเขาทำให้เขารู้สึกถึงความนุ่มนวลของหน้าอกนาง ความอบอุ่นของร่างกายนาง และกลิ่นหอมที่ผสมกับกลิ่นแปลกๆ ที่เขาไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน แต่เขาไม่ได้คิดมากเพราะจมอยู่กับความสุขที่ได้รับ
เขารู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของสะโพกนางที่กดชิดกับร่างกายของเขา ความรู้สึกนี้ทำให้เขาตื่นเต้นและสับสนไปพร้อมกัน เขาไม่เคยรู้ว่าการััระหว่างชายหญิงจะทำให้เกิดความรู้สึกที่รุนแรงขนาดนี้
ขณะที่จูบ ใจของเสี่ยวหรูกลับนึกถึงจางเหวินอย่างไม่อาจหยุดยั้ง นางเปรียบเทียบการจูบของทั้งสองคนอย่างไม่รู้ตัว ลิ้นของจางเหวินที่เชี่ยวชาญและรู้จักจุดที่ทำให้นางเสียว การที่เขาใช้ลิ้นเลียไปตามเพดานปากของนาง การที่เขาดูดลิ้นของนางจนนางครางเสียงหวาน
"ศิษย์พี่จูบได้เก่งกว่ามาก..." นางคิดในใจโดยไม่รู้ตัว "เขาทำให้ข้ารู้สึกเหมือนจะละลายไปกับการจูบ ทำให้ข้า้ามากขึ้นเรื่อยๆ แต่อาเฉิง... เขายังเป็เหมือนเด็ก"
ความคิดนี้ทำให้นางรู้สึกผิด แต่ร่างกายของนางกลับไม่สามารถหยุดการเปรียบเทียบได้ นางนึกถึงมือใหญ่ของจางเหวินที่คลึงนวดหน้าอกของนางขณะจูบ นึกถึงการที่เขาใช้มือสำรวจร่างกายของนางไปทุกตารางนิ้ว นึกถึงความใหญ่โตและความแข็งแกร่งของท่อนเนื้อที่ยังคงอยู่ในความทรงจำ
ความคิดเหล่านี้ทำให้ร่องรักของนางเริ่มเปียกชื้นขึ้นอีกครั้ง น้ำรักของจางเหวินที่ยังคงอยู่ข้างในเริ่มไหลออกมามากขึ้น นางต้องเกร็งกล้ามเนื้อเพื่อไม่ให้มันไหลออกมาให้อาเฉิงเห็น
ยิ่งอาเฉิงแสดงความดีใจและความรักออกมามากเท่าไหร่ ความรู้สึกผิดของนางก็ทวีคูณขึ้นเท่านั้น นางรู้ว่าการจูบที่ทำให้เขาตื่นเต้นนี้เป็ผลมาจากสิ่งที่นางเรียนรู้จากชายอื่น นางรู้ว่าตัวเองกำลังหลอกลวงเขาด้วยความรักที่ไม่บริสุทธิ์
"ข้าเป็คนชั่วร้าย" นางคิดในใจ "ข้าใช้สิ่งที่เรียนรู้จากศิษย์พี่มาหลอกลวงอาเฉิง ข้าทำให้เขาคิดว่าข้ารักเขามากขึ้น แต่ความจริงแล้วข้ากำลังคิดถึงชายอื่น"
แต่ร่างกายของนางกลับไม่อาจหยุดการตอบสนองได้ ความปรารถนาที่ถูกปลุกขึ้นจากคืนที่ผ่านมายังคงหลงเหลืออยู่ การจูบของอาเฉิงแม้จะไม่เชี่ยวชาญเหมือนจางเหวิน แต่ก็ยังคงทำให้ความรู้สึกที่ถูกปลุกขึ้นเริ่มปะทุ
นางรู้สึกถึงหัวนมที่เริ่มแข็งตั้งจากการัั ร่องรักที่เริ่มเปียกชื้นมากขึ้น และความ้าที่เริ่มปะทุขึ้นในร่างกาย ทั้งหมดนี้ทำให้นางรู้สึกเหมือนเป็คนชั่วร้ายที่ใช้ร่างกายที่ไม่บริสุทธิ์มาหลอกลวงคนรักที่บริสุทธิ์
ขณะที่การจูบยังคงดำเนินต่อไป เสี่ยวหรูเริ่มรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของอาเฉิง มีสิ่งแข็งๆ เริ่มกดชิดกับสะโพกของนาง นางรู้ว่านั่นคือท่อนเนื้อของเขาที่เริ่มแข็งตัวขึ้นจากการจูบที่เร่าร้อน
แต่เมื่อนางรู้สึกถึงขนาดของมันผ่านผ้า นางก็ไม่อาจหยุดการเปรียบเทียบได้ ท่อนเนื้อของอาเฉิงแม้จะแข็งแล้ว แต่ขนาดของมันกลับเล็กกว่าของจางเหวินมาก ความใหญ่โตที่นางเคยรู้สึกเมื่อคืนนั้นทำให้สิ่งที่นางรู้สึกตอนนี้ดูเล็กและไม่น่าประทับใจ
"ทำไมมันถึงเล็กขนาดนี้..." นางคิดในใจโดยไม่รู้ตัว "เมื่อเทียบกับศิษย์พี่แล้ว... มันเหมือนเด็กกับผู้ใหญ่เลย"
ความคิดนี้ทำให้นางรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แม้ว่านางจะพยายามไม่คิดแบบนั้น แต่ร่างกายของนางที่เพิ่งได้รับการ "ฝึกฝน" จากจางเหวินกลับจำความรู้สึกของความใหญ่โตและความแข็งแกร่งที่แท้จริงได้ดีเกินไป
อาเฉิงเริ่มเคลื่อนไหวสะโพกเบาๆ กดชิดกับร่างกายของนาง ความรู้สึกใหม่ที่เกิดขึ้นทำให้เขาตื่นเต้นและหอบหายใจหนัก เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ความแข็งที่เกิดขึ้นทำให้เขารู้สึกเหมือนจะะเิออกมา
"เสี่ยวหรู..." เขากระซิบข้างหูนางด้วยเสียงสั่นเครือ "ข้า... ข้ารู้สึกแปลกๆ... ข้า้าเ้ามาก"
นางรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของเขาที่เร่าร้อนแต่ไม่มีเทคนิค การกดชิดที่ไม่รู้จุดที่ทำให้นางเสียว ทำให้นางนึกถึงความเชี่ยวชาญของจางเหวินที่รู้จักทุกจุดบนร่างกายของนาง
"อืมม์... อาเฉิง..." นางครางเบาๆ พยายามตอบสนองให้เขามีความสุข แม้ว่าใจจะคิดถึงคนอื่น
เขาเริ่มเคลื่อนไหวเร็วขึ้น การกดชิดและการเสียดสีที่ไม่มีจุดหมาย ความตื่นเต้นของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่สำหรับเสี่ยวหรูแล้ว การเคลื่อนไหวเหล่านี้ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกเสียวเหมือนที่จางเหวินทำ
"อ๊าห์... เสี่ยวหรู... ข้า... ข้าจะ..." อาเฉิงครางด้วยเสียงสั่นเครือ ร่างกายของเขาเริ่มสั่นะเื
เสี่ยวหรูใเมื่อรู้ว่าเขากำลังจะถึงจุดสุดยอดเพียงแค่การเสียดสีผ่านผ้าเท่านั้น ความเร็วในการถึงจุดสุดยอดนี้ทำให้นางรู้สึกผิดหวังอย่างมาก เมื่อเทียบกับจางเหวินที่สามารถทำรักได้ทั้งคืนโดยไม่เหนื่อย
"เร็วเกินไป..." นางคิดในใจ "ศิษย์พี่สามารถทำได้หลายชั่วโมง แต่อาเฉิงแค่นี้ก็..."
ไม่นานนัก อาเฉิงก็สั่นะเืและครางออกมาด้วยความสุขสุดขีด ร่างกายของเขาเกร็งแข็งไปชั่วครู่ก่อนจะหย่อนลงอย่างหมดแรง เขาหอบหายใจหนักและกอดนางไว้แน่น
"เสี่ยวหรู... ข้า... ข้าไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน..." เขากระซิบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความสุข "เ้าทำให้ข้ารู้สึกเหมือนได้ขึ้น์"
นางยิ้มตอบอย่างอ่อนแอ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความผิดหวัง ความรู้สึกที่เกิดขึ้นไม่ได้ทำให้นางพึงพอใจเลย เมื่อเทียบกับความสุขที่จางเหวินมอบให้ สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเหมือนเป็เพียงการเล่นของเด็ก
"ข้าก็... ข้าก็มีความสุข" นางตอบเท็จ พยายามไม่ให้เขาเห็นความผิดหวังในสายตา
อาเฉิงยังคงกอดนางไว้แน่น ความสุขที่เขาได้รับทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็คนใหม่ เขาไม่รู้ว่าสำหรับนางแล้ว สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้นไม่ได้ทำให้นางรู้สึกอะไรเลย นอกจากความผิดหวังและการเปรียบเทียบกับประสบการณ์ที่ดีกว่า
"ข้ารักเ้ามาก เสี่ยวหรู" เขาพูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความรัก "ข้าอยากให้เราได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป"
นางพยักหน้าและยิ้มตอบ แต่ในใจกลับคิดถึงจางเหวินและความสุขที่แท้จริงที่เขามอบให้ ความแตกต่างระหว่างทั้งสองคนทำให้นางรู้สึกเหมือนได้รับการเปิดตาให้เห็นโลกใหม่ที่ไม่อาจกลับไปเป็เหมือนเดิมได้อีก
"เสี่ยวหรู... เ้า..." อาเฉิงผละออกพลางมองนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุข ใบหน้าของเขาเรืองแสงด้วยความปลาบปลื้ม "เ้าคงรักข้ามากจริงๆ สินะ ถึงได้มอบรสจูบที่ลึกซึ้งให้ข้าถึงเพียงนี้ ข้าไม่เคยรู้เลยว่าเ้าจะหลงรักข้าได้มากมายขนาดนี้"
เขามองดวงตาของนางที่ยังคงเปียกชื้นด้วยความปรารถนาที่เหลืออยู่จากคืนที่ผ่านมา แต่เขาเข้าใจผิดว่าเป็น้ำตาแห่งความปลาบปลื้มที่ได้เจอเขาอีกครั้ง ริมฝีปากของนางที่บวมแดงจากการจูบที่เร่าร้อนเมื่อคืนกับจางเหวิน เขาคิดว่าเป็ผลจากการจูบที่เพิ่งเกิดขึ้น
"ข้าคิดถึงเ้ามากเช่นกัน" เขาพูดต่อด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความรัก "ตลอด 3 วันที่ผ่านมา ข้าฝึกฝนอย่างหนักเพื่อเ้า เพื่อให้ข้าสามารถชนะและได้สิทธิ์ไปประลองที่เมืองหลวง แต่ทุกคืนก่อนนอน ข้าก็นึกถึงเ้าเสมอ นึกถึงรอยยิ้มของเ้า เสียงหัวเราะของเ้า และความอ่อนโยนของเ้า"
เขาลูบแก้มของนางอย่างเบามือ การััที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรักทำให้นางรู้สึกปลอบใจ แต่ก็เพิ่มความรู้สึกผิดให้มากขึ้นไปด้วย "ข้าเสียใจที่ต้องทิ้งเ้าไว้คนเดียว แต่ข้าต้องทำเพื่อเราทั้งคู่ เพื่อให้ข้ามีความแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องเ้าและดูแลเ้า และดูสิ ความคิดถึงของเ้าทำให้เ้าเรียนรู้วิธีการแสดงความรักที่ลึกซึ้งขึ้น การจูบของเ้าเมื่อกี้ทำให้ข้ารู้ว่าเ้ารักข้ามากแค่ไหน"
คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความมั่นใจ เขาเข้าใจผิดอย่างสิ้นเชิงว่าการจูบที่เร่าร้อนนั้นเป็ผลมาจากความรักและการคิดถึงที่เพิ่มขึ้น ไม่ใช่จากการที่นางเรียนรู้เทคนิคจากชายอื่น
"เ้าคงฝึกฝนการจูบเพื่อข้าใช่ไหม?" เขาถามด้วยความอยากรู้และความดีใจ "เ้าคงอยากให้ข้ารู้ว่าเ้ารักข้ามากแค่ไหน จึงได้เรียนรู้วิธีการจูบที่ลึกซึ้งแบบนี้ ข้าไม่เคยคิดว่าเ้าจะรักข้าถึงขนาดนี้"
เสี่ยวหรูฟังคำพูดของอาเฉิงแล้วรู้สึกเหมือนมีมีดแทงใจ ความรู้สึกผิดที่กัดกินอยู่ในใจนางเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น นางรู้ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นจริงใจและบริสุทธิ์ แต่สิ่งที่นางทำไปกลับเป็การทรยศต่อความรักที่บริสุทธิ์นี้
ขณะที่นั่งอยู่ในอ้อมกอดของอาเฉิง ความทรงจำของคืนที่ผ่านมากับจางเหวินก็เริ่มผุดขึ้นมาอีกครั้ง นางนึกถึงการจูบที่เร่าร้อนและลึกซึ้ง นึกถึงมือใหญ่ที่คลึงนวดร่างกายของนาง นึกถึงท่อนเนื้อที่ใหญ่โตและแข็งแกร่ง
นางนึกถึงเสียงครางของตัวเองเมื่อจางเหวินััร่างกายของนาง นึกถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อเขาเข้าไปข้างในร่องรัก นึกถึงความสุขที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนที่เขามอบให้
ความคิดเหล่านี้ทำให้ร่างกายของนางเริ่มร้อนผ่าวขึ้นอีกครั้ง หัวนมเริ่มแข็งตั้งใต้ผ้า ร่องรักเริ่มเปียกชื้นมากขึ้น และน้ำรักของจางเหวินที่ยังคงอยู่ข้างในก็เริ่มไหลออกมามากขึ้น
นางต้องเกร็งกล้ามเนื้อเพื่อไม่ให้น้ำรักไหลออกมาให้อาเฉิงเห็น แต่ความรู้สึกของการเกร็งกล้ามเนื้อกลับทำให้นางนึกถึงการที่จางเหวินสอนให้นางบีบรัดท่อนเนื้อของเขาด้วยกล้ามเนื้อข้างในร่องรัก
"ข้าเป็คนชั่วร้าย" นางคิดในใจด้วยความเ็ป "ข้านั่งอยู่ในอ้อมกอดของอาเฉิง แต่กลับคิดถึงศิษย์พี่ ข้าให้ร่างกายของข้าแก่เขา และตอนนี้ข้ากลับมาหลอกลวงอาเฉิงด้วยการจูบที่ข้าเรียนรู้จากชายอื่น"
เขาลูบหัวนางอย่างเบามือ "ข้าสัญญา... การประลองที่เมืองหลวงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ข้าจะตั้งใจฝึกฝนอย่างเต็มที่เพื่อคว้าตำแหน่งสูงสุดมาให้เ้า เพื่อที่เราจะได้แต่งงานและอยู่ด้วยกันตลอดไป"
คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความมั่นใจ เขาวางแผนอนาคตของทั้งคู่ไว้อย่างชัดเจน เขา้าให้นางเป็ภรรยาของเขา ้าใช้ชีวิตร่วมกันตลอดไป และ้าให้นางมีความสุขที่สุดในโลก
"ข้าจะทำให้เ้าเป็ภรรยาของผู้ชนะการประลองที่เมืองหลวง" เขาพูดต่อด้วยความภาคภูมิใจ "เ้าจะได้เป็ภรรยาของคนที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแผ่นดิน และข้าจะดูแลเ้าให้ดีที่สุด ข้าจะทำให้เ้ามีความสุขทุกวัน"
เสี่ยวหรูได้แต่ซุกหน้าลงกับอกของอาเฉิง น้ำตาแห่งความสับสนเริ่มรินไหล นางไม่อาจมองหน้าเขาได้อีกต่อไป เพราะทุกครั้งที่มองเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักและความไว้วางใจ นางรู้สึกเหมือนหัวใจจะแตกสลาย
น้ำตาของนางไม่ใช่น้ำตาแห่งความสุข แต่เป็น้ำตาแห่งความเ็ปและความรู้สึกผิด นางรู้ว่าตัวเองไม่สมควรได้รับความรักที่บริสุทธิ์นี้ นางรู้ว่าตัวเองได้ทำสิ่งที่ไม่อาจให้อภัยได้
"ทำไมข้าถึงเป็แบบนี้" นางร้องไห้ในใจ "ทำไมร่างกายของข้าถึง้าศิษย์พี่ ทำไมข้าถึงไม่สามารถต่อต้านเขาได้ และทำไมข้าถึงต้องมาทำร้ายใจอาเฉิงแบบนี้"
ขณะที่นางซุกหน้าอยู่กับอกของอาเฉิง น้ำรักของจางเหวินก็เริ่มไหลออกมามากขึ้น ความรู้สึกของของเหลวที่อบอุ่นและเหนียวข้นไหลลงมาระหว่างง่ามขาทำให้นางนึกถึงคืนที่ผ่านมาอีกครั้ง ทำให้ความรู้สึกผิดของนางรุนแรงขึ้นไปอีก
อาเฉิงรู้สึกถึงน้ำตาที่หยดลงบนอกของเขา เขาคิดว่าเสี่ยวหรูร้องไห้ด้วยความสุขที่ได้เจอเขาอีกครั้ง และด้วยความปลาบปลื้มที่เขาชนะการประลอง เขาไม่รู้เลยว่าน้ำตาเ่าั้เป็น้ำตาแห่งความเ็ปและความรู้สึกผิด
"อย่าร้องไห้เลย ยอดรักของข้า" เขาปลอบโยนด้วยเสียงอ่อนโยน "ข้าอยู่นี่แล้ว ข้าจะไม่ทิ้งเ้าไปไหนอีกแล้ว หลังจากนี้เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป"
นางไม่กล้าบอกเขาว่ารสจูบที่ทำให้เขามีความสุขนั้น นางเรียนรู้มาจากชายอีกคน... ชายที่กำลังยืนมองภาพของทั้งคู่จากเงาไม้ในระยะไกล พร้อมกับกำ "เอี๊ยมชั้นใน" ของนางไว้ในมืออย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า
จางเหวินยืนอยู่ในเงามืดของต้นไผ่ใหญ่ มองดูฉากที่เกิดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพอใจ เขาเห็นการจูบที่เร่าร้อนของเสี่ยวหรู เห็นการที่นางใช้เทคนิคที่เขาสอนไว้ และเห็นความสับสนของอาเฉิงที่เข้าใจผิด
"เก่งมาก เสี่ยวหรู" เขาคิดในใจด้วยความพอใจ "เ้าใช้สิ่งที่ข้าสอนได้ดีมาก แม้จะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม ร่างกายของเ้าจำข้าได้ดี และตอนนี้เ้าก็ใช้มันกับเขาโดยไม่รู้ตัว"
เขายกเอี๊ยมชั้นในของนางขึ้นมาดม กลิ่นหอมของนางยังคงติดอยู่บนผ้า ผสมกับกลิ่นของเขาเองจากคืนที่ผ่านมา "เ้าลืมเอี๊ยมชั้นในไว้ที่ห้องข้า เสี่ยวหรู และตอนนี้เ้าไม่ได้ใส่อะไรข้างใน ข้าสงสัยว่าเขารู้ไหมนะ"
4K
