ใกล้เวลาเลิกเรียนนักเรียนก็ออกมาทำกิจกรรมต่างๆ เล่นกีฬาบ้างนั่งจับกลุ่มพูดคุยกันเสียงดังอย่างสนุกสนาน ตัดภาพไปที่บนอาคารเรียน ไนร่าและเพื่อนสาวทั้งสองกำลังช่วยกันทำความสะอาดห้องเรียน
“ไนร่า ชั้นว่าเธอแปลกๆ ไปนะ” หวานเปิดประเด็นขึ้น
“ใช่ ฉันว่าเธอดูต้องมีอะไรบางอย่างกับพี่สกายแน่ๆบอกมาเดี๋ยวนี้นะยัยเพื่อนสาว” กัสพูดเสริมขึ้นอีกแรง
เพื่อสาวทั้งสองเริ่มวางไม้กวาดที่อยู่ในมือแล้วเดินไปหาไนร่าที่กำลังลบกระดานอยู่ที่หน้าห้องโดยที่ไนร่าก็ไม่ได้สนใจสิ่งที่เพื่อนเพิ่งพูดจบไปเมื่อกี้
“ไนร่า” สองสาวประสานเสียงพร้อมกัน
“อะไรกันสองคนนี้เรียกซะใเลยนะ” เธอหน้าเหวอเมื่อเพื่อนเสียงดังทำให้ใ
“เมื่อกี้พวกฉันว่าเธอทำตัวแปลกๆ อย่างเมื่อตอนกลางวันพี่สกายมานั่งกินข้าวใกล้ๆ แถมเขาก็ยังแอบมองเธอด้วยไม่พอนะเขายังรีบวิ่งตามเธอไปอีก” กัสพูดด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมกับขมวดคิ้วแสดงความสงสัย
“ใช่ๆ ไม่พอนะ หลังจากที่เธอหายไป กลับมาแล้วยังหน้าแดงกว่ามะเขือเทศทั้งสวนอีก”หวานพูด
“ปะป่าว ไม่มีอะไรเลย” ไนร่าพูดและกรอกสายตาไปที่อื่นขณะที่มือก็ยังกำแปรงลบกระดานแน่น
“ก็ได้ ฉันเพิ่งซื้อโปรสเตอร์พี่ทอยมาวันหยุดนี้ฉันจะเอาไปให้พี่เขาเซ็นให้ด้วย ได้ข่าวว่าเธอ็ไม่ว่างไปกับพวกฉันถ้าเธอไม่บอก ฉันจะไม่ให้เธอ และไม่ขอเผื่อเธอโดยเด็ดขาด” กัสยื่นไม้เด็ดออกมา ทำให้ไนร่าตาลุกวาวรีบหันหน้ากลับมาหาเพื่อนสาวทั้งสอง
“ก็ได้ ยอมแล้ววว” ไนร่าเดินไปนั่งที่เก้าอี้โดยเพื่อนสาวทั้งสองเดินตาม ยืนกอดอกแน่น ราวกับตำรวจกำลังสอบสวนคนร้าย
“เอาั้แ่แรกเลยนะ พวกเธอจำวันฝนตกหนักๆ ได้มั้ยที่ชั้นกลับทีหลังเพื่อนชั้นลืมถือร่มไปเลยไปหลบฝนที่ป้ายรถเมล์ แล้วก็มีผู้ชายคนนึงยื่นร่มมาให้ชั้น”สองสาวตั้งใจฟังที่เพื่อนพูดโดยไม่มีคำถามแทรกมีเพียงแต่จ้องหน้าหาความจริงเท่านั้น
“เค้าหล่อ สุภาพและก็พูดดีกับชั้นมากๆ เอาง่ายๆชั้นตกหลุมรักการกระทำเค้ามากๆ เลยพวกเธอ ชั้นตั้งใจว่าจะตามหาเค้าให้เจอแล้วสารภาพรักกับเค้า”
“เดี๋ยวนะ อย่าบอกว่าคนที่เธอตามหาคือพี่สกาย”ทั้งสองทำหน้าใ
“ใช่ TT” ไนร่าทำหน้าเศร้า
“แล้วยังไงต่อ เธอคบกับพี่เค้าแล้วหรอ” หวานพูดด้วยความตื่นต้น
“จะบ้าหรอหวาน ไม่ใช่ ฉันเจออิตานั่นตอนที่มาโรงเรียนสาย ชั้นใมากๆแต่หมอนั่นกับพูดจาไม่ดีกับชั้นเลย เหมือนเค้าจำชั้นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ” ไนร่าวางแปรงลบกระดานในมือ และพูดต่อว่า
“ไม่รู้ว่าฉันจะดีใจหรือเสียใจ แต่ตอนนี้น่าจะเสียใจมากกว่า”
“ทำไมละ เธอสารภาพรักไปแล้วเค้าไม่สนใจหรอ” กัสถาม
“ฉันยังไมได้พูดถึงเื่ที่เจอที่ป้ายรถเมล์ด้วยซ้ำ เจอกันทีไรเขาพูดไม่ดีกับชั้นตลอดไม่หนำซ้ำนะ เมื่อวานฉันไปเจออิตานั่นกับผู้หญิง เจอสองรอบผู้หญิงก็ไม่ซ้ำหน้ากันเหมือนที่พวกเธอเคยบอก ว่าหมอนั่นเ้าชู้มากๆ” เธอเล่าเหตุการณ์เมื่อวานได้ชัดเจนเหมือนฝังใจในการกระทำของเขา
“แล้ววันนี้นะ หมอนั่นยังมาถามชั้นอีกว่าชอบเค้าหรอ คนอะไรหลงตัวเองชะมัด”ไนร่าพูดด้วยน้ำเสียงโมโห
“เธอจะทำยังไงต่อไนร่า จะไปสารภาพรักกับพี่เค้ารึป่าว ฉันเชียร์เธอเต็มที่นะ”เพื่อนทั้งสองยิ้มแก้มปริหลังจากที่ได้ฟังเื่ราวรักแรกพบของไนร่า
“ไม่ละ ฉันไม่อยากยุ่งกับหมอนั่นแล้ว ต่างคนต่างอยู่ดีที่สุดเอาเป็ว่าฉันจะลืมเื่ที่ป้ายรถเมล์แล้วกัน” เธอพูดเสียงแข็ง
เพื่อนสาวทั้งสองพอได้ฟังแบบนั้นก็ยิ้มไม่หยุดก่อนที่ไนร่าจะหยุดความคิดเพื่อนแล้วบอกว่า เื่นี้ห้ามไปเล่าให้ใครฟังเด็ดขาดเพราะทั้งเธอและสกายก็ไม่ได้เป็อะไรกัน และไนร่าก็ไม่อยากจะคิดเื่นี้ต่อด้วยไม่อยากให้เพื่อนเราเื่นี้มาแซวเธอ เธอยากตั้งใจเรียนเพื่อที่จะสอบได้คะแนนดีๆให้เหมือนกับพี่ชายของเธอ เื่อื่นเธอขอพักไว้ดีกว่า
เลิกเรียนสามสาวเดินมุ่งหน้าไปที่ร้านคาเฟ่ร้านประจำเพื่อนั่งทำการบ้านและเม้ามอยตามประสาเด็กผู้หญิง ก่อนที่จะแยกย้ายกัน
ระหว่างทางกลับบ้าน ไนร่าเดินเพลินมองร้านค้าและผู้คนบริเวณรอบๆ ่เวลาเย็นแถวนี้คนจะเยอะมากๆเพราะเป็ตลาดที่เหล่าวัยรุ่นชอบมาเดินเล่นและหาของกินไนร่าเดินไปซื้อไอศกรีมสตอเบอร์รี่รสโปรดหนึ่งแท่งพร้อมกับเดินไปกินไปอย่างเอร็ดอร่อย
“บ้านอยู่แถวนี้หรอ” ต้นเสียงเดินมาจากด้านหลังใช่สกายอีกแล้ว
“นี่ นายตามชั้นมาหรอ” ไนร่าพูดด้วยสีหน้าใมากๆ
“ฉันแค่มาซื้อของกิน” สกายยกถุงขนมในมือหลายถุงให้ไนร่าดูแล้วก็เดินมาข้างๆ ไนร่า
“ฉันชื่อสกายนะ ว่าแต่เธอชื่ออะไร เจอกันหลายครั้งฉันยังไม่รู้จักชื่อเธอเลย”
“ ไนร่า” เธอพูดพร้อมกับกินไอศกรีมต่อและพยายามที่จะไม่สนใจเขา
“เื่ที่เธอเขียนชื่อฉันให้ครูฝ่ายปกครองฉันยังไม่ได้เอาคืนเลยนะ”เขาพูดไป เหมือนพยายามหาเื่มาคุยกับไนร่า
“ ก็นายมาสาย จะมาเอาเปรียบคนอื่นได้ยังไง ฉันทำถูกแล้ว แบร่” หลังพูดจบไนร่ารีบวิ่งหนีสกายทำให้ผู้ชายที่ยืนอยู่ยิ้มออกมาโดยที่เขาไม่รู้ตัว รอบที่เท่าไหร่แล้วนะที่เขาเผลอยิ้มให้กับเธอโดยที่เขาไม่รู้ตัวเลย