ลานประลองกลางเงียบสงัดลงอีกครั้งหลังจากชัยชนะอันงดงามของไป๋หลิน แต่ความเงียบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เพราะมันถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดที่จับต้องได้ เมื่อผู้เข้าแข่งขันในคู่ต่อไปก้าวขึ้นสู่ลานประลอง
เฟยหลง...และ โม่จวิน...
ทั้งสองยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกันราวกับเป็ตัวแทนของหยินและหยาง เฟยหลงสงบนิ่งดั่งภูผา ท่วงท่าวางตัวเป็ธรรมชาติและผ่อนคลาย ในขณะที่โม่จวินมีรอยยิ้มที่น่าขนลุกประดับอยู่บนใบหน้าที่ซีดขาว ท่าทางของเขาดูคดเคี้ยวและแฝงไว้ด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น
"ข้าได้ยินชื่อเสียงของท่านมามาก...คุณชายเฟยหลง" โม่จวินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แหลมเล็ก "ข้าอยากจะรู้เสียจริง...ว่าวิชาอันล้ำลึกของท่าน...จะทนพิษของข้าได้สักกี่กระบวนท่า"
ฆ้อง!
ทันทีที่เสียงฆ้องดังขึ้น โม่จวินก็สะบัดมือทั้งสองข้าง!
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
เข็มเงินเล็กจิ๋วที่แทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่านับสิบเล่มพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่เฟยหลงจากทุกทิศทาง! มันคือ "เพลงเข็มเงาอสรพิษ" ที่ขึ้นชื่อเื่ความเร็วและความเงียบเชียบ!
แต่เฟยหลงกลับยืนนิ่ง...เขาหลับตาลง...
ผู้ชมต่างร้องฮือด้วยความใ! การหลับตาต่อหน้าผู้ใช้ความเร็วก็ว่าน่าเหลือเชื่อแล้ว แต่การหลับตาต่อหน้าผู้ใช้เข็มพิษที่มองไม่เห็น...มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ!
แต่ในโลกแห่งการรับรู้ของเฟยหลง เขาััได้ถึง "เจตนาสังหาร" เล็กๆ นับสิบสายที่พุ่งเข้ามา เขาก้าวเท้าไปด้านข้างเพียงครึ่งก้าว บิดตัวเล็กน้อย ยกแขนขึ้นปัดเบาๆ...การเคลื่อนไหวของเขาน้อยนิดแต่กลับสามารถหลบหลีกและปัดป้องเข็มพิษทั้งหมดไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ! ไม่มีเข็มเล่มใดได้ััแม้แต่ชายเสื้อของเขา!
รอยยิ้มบนใบหน้าของโม่จวินหายไป...แววตาของเขาฉายแววประหลาดใจเป็ครั้งแรก "การรับรู้ที่ยอดเยี่ยม...แต่การโจมตีของข้าไม่ได้มีเพียงเท่านี้!"
เขาสะบัดแขนเสื้ออีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่มีเข็มพุ่งออกมา...มีเพียงผงฝุ่นที่ละเอียดและไร้สีไร้กลิ่นลอยฟุ้งไปในอากาศรอบๆ ตัวเฟยหลง
เฟยหลงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เขากลั้นหายใจและถอยออกมา แต่ก็ดูเหมือนจะสายไป...เขารู้สึกวิงเวียนศีรษะเล็กน้อย ภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่าเลือน...นี่คือพิษที่ซึมเข้าทางิั!
"ฮ่าๆๆๆ!" โม่จวินหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "มันคือ 'ละอองพิษสลายประสาท' ของข้า! อีกไม่นานประสาทััทั้งห้าของเ้าก็จะเริ่มสับสน...เ้าจะมองเห็นภาพหลอน...ได้ยินเสียงที่ไม่มีอยู่จริง...และในที่สุดก็จะล้มลงไปโดยที่ข้าไม่ต้องทำอะไรเลย!"
สถานการณ์พลิกผันในทันที! เฟยหลงเริ่มโคลงเคลง...เขารู้สึกว่าร่างกายเริ่มหนักอึ้งและไม่เป็ไปตามที่ใจนึก...
แต่แล้ว...ในขณะที่สติของเขากำลังจะเลือนราง...จี้ห้อยคอที่ทำจากโลหะสีดำใต้สาบเสื้อของเขาก็พลันแผ่ไอเย็นเยียบสายหนึ่งออกมา! ไอเย็นนั้นแล่นปราดเข้าไปในร่างของเฟยหลง ช่วยประคองสติที่กำลังจะดับวูบของเขาไว้ได้อย่างหวุดหวิด
“ตั้งสติไว้เฟยหลง!” เขาบอกตัวเอง “ระลึกถึงคำสอน...ลมหายใจคือยาถอนพิษที่ดีที่สุด!”
เขานั่งขัดสมาธิลงกลางลานประลอง! ท่ามกลางความงุนงงของผู้ชมทุกคน เขาเริ่มโคจรลมปราณบริสุทธิ์ที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากมารดาไปทั่วร่าง ลมปราณที่อบอุ่นและเปี่ยมด้วยพลังชีวิตของเขาเริ่มเข้าปะทะกับไอพิษที่เย็นเฉียบและกัดกร่อน...
มันคือการต่อสู้ภายในที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า!
เฟยหลงเริ่มหายใจเข้าลึก...แล้วผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ...พร้อมกับลมหายใจที่ถูกปล่อยออกมานั้น...ก็มีควันสีดำจางๆ สายหนึ่งลอยออกมาจากปากของเขา!
เขาได้ขับพิษออกมาแล้ว!
เฟยหลงลืมตาขึ้นอีกครั้ง...ดวงตาของเขาสงบนิ่งและกระจ่างใสกว่าเดิม...ความมึนงงและอาการพร่าเลือนหายไปจนหมดสิ้น!
"เป็ไปไม่ได้!" โม่จวินอุทานด้วยความตกตะลึง "เ้าขับพิษของข้าออกมาได้อย่างไรกัน!?"
"พิษของเ้า...ทำอะไรข้าไม่ได้" เฟยหลงกล่าวเสียงเรียบ เขาลุกขึ้นยืน
โม่จวินที่เห็นว่าไพ่ตายของตนเองถูกทำลายก็เกิดความตื่นตระหนก เขาสะบัดแขนเสื้อปล่อย "หมอกพิษมายา" ซึ่งเป็พิษที่รุนแรงที่สุดของเขาออกมา มันสร้างม่านหมอกสีม่วงจางๆ ขึ้นมาบดบังร่างของเขาไว้
แต่สำหรับเฟยหลงที่ประสาทัักลับมาสมบูรณ์แล้ว...เขาเพียงแค่กลั้นหายใจแล้วเดินทะลุม่านหมอกนั้นเข้าไป...
ภาพที่โม่จวินเห็นคือใบหน้าอันสงบนิ่งของเฟยหลงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าราวกับภูตผี!
เพียะ!
เฟยหลงใช้ฝ่ามือตบเข้าที่ข้อมือของโม่จวินอย่างรวดเร็วและแม่นยำจนกลไกปล่อยเข็มที่ซ่อนอยู่กระเด็นหลุดออกไป จากนั้นก็ใช้นิ้วชี้จี้เข้าไปที่จุดชีพจรบริเวณลำคอของโม่จวินเบาๆ
ร่างของโม่จวินแข็งทื่อไปทั้งร่าง...เขาล้มลงไปนอนกับพื้นในสภาพที่ขยับตัวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แต่ยังคงมีสติรับรู้ทุกอย่าง...
"ผู้...ผู้ชนะ...เฟยหลง!!!"
เฟยหลงเดินไปที่ร่างของโม่จวินแล้วใช้นิ้วจี้ไปที่จุดอื่นอีกจุดหนึ่งเพื่อคลายอัมพาตให้...เป็การแสดงความเมตตาสุดท้าย
เขาได้ผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ...
เขาได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่า...ลมหายใจที่บริสุทธิ์และจิตใจที่ตั้งมั่นนั้น...สามารถเอาชนะได้แม้กระทั่งยาพิษที่ร้ายกาจที่สุด...
บัดนี้...เหลือเพียงการต่อสู้ครั้งสุดท้าย...การปะทะกันระหว่างเขากับไป๋หลิน...นางเซียนกระบี่แห่งตระกูลไป๋!
677
