เสียงของสาวน้อยวัยห้าขวบนั่งร้องไห้เสียงดังงอแง ข้อมือน้อยๆกุมแผลไว้ด้วยความเจ็บเพราะถูกกลุ่มพวกเด็กเ้าถิ่นที่โตกว่าเธอกลั่นแกล้งจนเด็กน้อยล้มจากรถจักรยานสีชมพูของเธอ
แต่จู่ๆก็มีลูกฟุตบอลจากเด็กผู้ชายคนหนึ่งถูกขว้างมาฝ่าวงล้อมของเด็กเกเรที่กำลังรวมตัวกันดึงผมเปียของเธอจนเผ่นหนีกันไปคนละทาง จากนั้นเด็กผู้ชายคนนั้นก็วิ่งเข้ามาหาเธอ
"ไม่เป็ไรแล้วนะ ไม่มีใครแกล้งเธอแล้วล่ะ"
น้ำเสียงปลอบโยนจากฮีโร่ของเธอทำให้เด็กน้อยที่กำลังร้องไห้งอแงรีบปาดน้ำตาพร้อมกับสะอึกสะอื้นเล็กน้อย
"พี่ชื่ออะไรหรอคะ" สาวน้อยถามขึ้นระหว่างที่กำลังถูกฮีโร่ของเธออุ้มพาไปทำแผล
"พี่ชื่อแดนครับ แล้วเราล่ะชื่ออะไร"
"หนูนิดค่ะ หนูชื่อหนูนิด"
ภาพความทรงจำในวันนั้นยังคงตราตรึงในใจของหนูนิดมาจนถึงวันนี้ ร่างบางในชุดนักศึกษากำลังนั่งเท้าคางทอดมองร่างสูงที่กำลังเล่นบาสเกตบอลกับเพื่อนๆผ่านสนามกีฬาอย่างสนุกสนาน นั่นคืิอพี่แดนฮีโร่ของเธอในวัยเด็ก
รอยยิ้มน้อยๆระบายอยู่บนใบหน้าหวานของณิชกานต์ เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้มองพี่แดนของเธออยู่แบบนี้ในทุกๆวัน หญิงสาวถึงกับลงทุนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับพี่แดนของเธอแถมยังเลือกเรียนสาขาเดียวกันกับเขาอีกต่างหาก...จุดประสงค์ของเธอก็คืออยากอยู่ใกล้และเห็นฮีโร่ของเธออยู่ตลอดเวลานั่นเอง
ณิชกานต์เพิ่งจะเข้าเรียนปีหนึ่งในขณะที่พี่แดนของเธอกำลังจะจบปี4 หญิงสาวแอบเสียดายที่เธอเกิดช้ากว่าเขาถึงสามปี ไม่เช่นนั้นเธอคงมีเวลาอยู่ใกล้ชิดพี่แดนมากกว่านี้
"สวัสดีครับน้องหนูนิดคนสวย"
"พี่ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยครับ"
พี่วิทย์รุ่นพี่ปีสองในคณะเดียวกันเข้ามาทักทายหญิงสาวพร้อมกับนั่งลงบนโต๊ะเดียวกันกับเธอ ณิชกานต์จำได้ว่ารุ่นพี่คนนี้เคยตามจีบเธออยู่หลายครั้งั้แ่ตอนรับน้อง
"ค่ะ"
ณิชกานต์ตอบรับเพราะไม่อยากเสียมารยาทกับรุ่นพี่ แต่ดูเหมือนว่าพี่วิทย์จะรุกเธอหนักขึ้นด้วยการนั่งจ้องหน้าเธอด้วยนัยตาหวานเชื่อมอย่างไม่ปิดบังจนหญิงสาวรู้สึกอึดอัดใจแปบอย่างมาก
"ว๊าย!"
ณิชกานต์ใเป็อย่างมากเมื่อจู่ๆลูกบาสเกตบอลลอยมาแสกกลางโต๊ะระหว่างที่เธอกับพี่วิทย์นั่งคุยกัน ต่อมาไม่นานพี่แดนก็เดินตรงมาและเลยไปเก็บลูกบาสเกตบอลที่ตกอยู่บนพื้นข้างๆเธอขึ้นมาถือไว้ แล้วบอกอย่างหน้าตายว่า
"โทษที"
"มันหลุดมือน่ะ...พี่คงขว้างแรงไปหน่อย"
ธีรธรเอ่ยขึ้นแล้วนั่งลงข้างๆณิชกานต์อย่างหน้าตาเฉย
"เอ่อ...งั้นผมขอตัวไปเรียนก่อนนะครับ"
พี่วิทย์รีบขอตัวกลับทันที เขาคงกลัวพี่แดนของเธอสินะ...มันก็คงต้องเป็แบบนั้นแหละ เห็นนิ่งๆเงียบๆแบบนั้นน่ะขาโหดประจำรุ่นเลยล่ะ
"วันนี้ไม่มีเรียนแล้วนี่ ทำไมถึงยังไม่กลับบ้านอีกล่ะ" ธีรธรดุหญิงสาวหลังจากพี่วิทย์เผ่นไปแล้ว
"ก็นิดยังไม่อยากกลับอะ"
"นิดอยากอยู่กับพี่แดนนานๆ" ณิชกานต์ส่งสายตาออดอ้อนให้ธีรธรเหมือนอย่างเคย
"แก่แดดเกินไปแล้วนะเรา" ธีรธรดุหญิงสาว
"ก็หลังจากเรียนจบพี่แดนก็ไปเรียนต่อเมืองนอกแล้วนี่คะ ไปตั้งหลายปีนิดก็คิดถึงแย่สิ" หญิงสาวงอแง
"สองปีไม่นานหรอก"
ธีรธรส่ายหน้าให้กับความเว่อร์วังของสาวน้อยตรงหน้า พ่อของเขาและพ่อของเธอเป็เพื่อนสนิทกัน ณิชกานต์และเขาก็รู้จักกันมาั้แ่เด็ก เธอเป็ลูกสาวคนเดียวของคุณอาธีร์และอาทานตะวันและเธอก็ติดเขามากยิ่งกว่าเอวาน้องสาวแท้ๆเสียอีก
"จะกลับรึยัง พี่จะได้ไปส่งที่บ้าน" ธีรธรถามหญิงสาว
"นิดหิว อยากกินไอศกรีมเย็นๆ"
"พี่แดนพาไปหน่อยนะค้าาาาา" หญิงสาวเริ่มอ้อน
"ได้สิ เดี๋ยวพี่พาไป"
ธีรธรตกปากรับคำแล้วเดินกอดคอณิชกานต์เดินไปขึ้นรถด้วยกันราวกับเธอเป็เด็กผู้ชายด้วยความเคยชิน
**************************************
5K
