“การประลอง! มีการประลองเกิดขึ้นงั้นเหรอ”
เสียงของชายวัยกลางคนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าโซโล่เจกำลังพุ่งทะยานตัวอยู่กลางอากาศตรงไปยังสนามประลองชาวบ้านอีกหลายลุกขึ้นมองไปตามทิศทางที่ชายคนนั้นมองก่อนจะพากันร้องเรียกและวิ่งไปทีู่เาสูงที่ซึ่งสนามประลองตั้งอยู่เจฟมองโซโล่เจที่พุ่งตัวไปจนถึงสนามประลอง เขาหันไปมองที่มาสเตอร์อีกครั้งมีความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างเกิดขึ้นอย่างที่เขาไม่อาจจะหาคำตอบได้ว่ามันคืออะไรเจฟหันกลับไปมองที่สนามประลองอีกครั้งโซโล่เจะโเพียงครั้งเดียวก็พุ่งไปที่สนามประลองได้แล้วเขาเองก็คงมีพลังไม่ต่างกัน เจฟตั้งท่าจะะโพุ่งไปที่สนามประลองขาซ้ายของเขาขยับออกคล้ายกับจะก้าวไปข้างหน้าเจฟหลับตาลงและตั้งสติถึงพลังที่เขาควรจะมีพื้นปูนที่เขายืนอยู่ยุบและเป็รอยแตกร้าวตามแรงกดของพลังมหาศาลที่กำลังแผ่ออกมาเจฟลืมตาขึ้นแววตาของเขาเปลี่ยนไปเหมือนไม่ใช่เจฟคนเก่า เจฟออกแรงกดที่ขาและเท้าอีกครั้งก่อนที่มันจะพาเขาดีดตัวสูงขึ้นและพุ่งทะยานไปยังสนามประลองในขณะที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศเจฟได้เห็นอะไรหลาย ๆอย่างจากมุมที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน การอยู่ที่สูง ๆแบบนี้ทำให้เขามองเห็นอะไรได้อย่างชัดเจนมากขึ้น ร่างของเจฟค่อย ๆ ลอยต่ำลง แขนและขาของเขากวัดแกว่งไปมาคล้ายกับบังคับทิศทางเวลาที่ใกล้ต้องลงจอด
“อะ...ฮะ...เฮ้ย เฮ้ยยเฮ้ยยยย...”
ครืดดด.....ครืดดดดดดดด........ปึก!!
โชคไม่ค่อยดีเท่าไร ที่เจฟลงมาไม่สวยเหมือนกับภาพในหัวที่เขาคิดไว้เจฟค่อย ๆ ประคองตัวเองลุกขึ้นจากพื้น หลังจากที่ตัวไถลไปกับพื้นด้วยความแรงของพละกำลังที่เขาควบคุมไม่ได้ก่อนจะไปหยุดที่ขอบสนามประลอง เจฟกระแทกเข้ากับกำแพงขอบสนามอย่างแรงมันสร้างความเ็ปให้เขาพอสมควรแต่ก็ยังไม่เท่ากับความรู้สึกจุกที่ได้รับเสียงหัวเราะดังขึ้นไปทั่วบริเวณ ชาวบ้านที่พากันมาดูการประลองหัวเราะชอบใจที่เจฟดูจะอ่อนหัดและไม่มีน้ำยาเอาเสียเลยทั้ง ๆ ที่เจฟก็มีลักษณะภายนอกไม่ได้ต่างอะไรกับโซโล่เจเลยและทันทีที่เจฟลุกขึ้นยืนได้เขาก็ต้องตัวลอยอีกครั้งจากการโจมตีอย่างไม่ปราณีของโซโล่เจเจฟลอยไปกระแทกกับกำแพงขอบสนามอีกครั้ง คราวนี้กำแพงถึงกับร้าวและพังทลายลงมาแค่เพียงเสี้ยววินาทีที่เจฟกระแทกกับมันเจฟตัวงอและฟุบตัวอยู่ด้านล่างสุดของกำแพง สติของเขาเลือนรางและสับสนเล็กน้อยแต่มันก็กลับคืนสู่สภาวะปกติได้อย่างรวดเร็วกกว่าที่ใครหลาย ๆ คนคิดเอาไว้โดยเฉพาะโซโล่เจที่ใและผงะเล็กน้อย เพราะมันดูเหมือนว่าพลังขั้นสูงที่เขาใช้โจมตีเจฟไปจะไม่สามารถทำอะไรเจฟได้เลย
“ถึงกับต้องเอาจริงขนาดนี้เลยเหรอ”
เจฟลุกขึ้นก่อนจะใช้มือของตัวเองปัดเศษปูนที่อยู่บนเสื้อออกเขามองตรงไปที่โซโล่เจก่อนจะมองไปรอบ ๆ มีชาวบ้านมามุงดูเขามากกว่าที่เขาคิดไว้จะเรียกได้ว่าเต็มทุกพื้นที่บริเวณที่เป็ที่นั่งเลยก็ว่าได้โซโล่เจตั้งท่าจะโจมตีเจฟอีกครั้ง คราวนี้เจฟก็ตั้งท่าเหมือนกันเขาเลียนแบบท่าทางที่เหมือนกับโซโล่เจ จนโซโล่เจรู้สึกแปลกใจก่อนที่ทั้งสองจะพุ่งตัวเข้าหากันและใช้พลังที่เหมือน ๆ กันโจมตีเข้าใส่กันอย่างไม่หยุดยั้ง สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับผู้ชมเป็อย่างมากการต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด และอยู่ในสายตาของมาสเตอร์ที่เฝ้ามองอยู่อย่างห่างไกลมาสเตอร์ยังคงอยู่ที่สำนักของตัวเอง และใช้สายตาที่มองได้กว้างและไกลมองดูการต่อสู้ด้วยท่าทางที่เรียบเฉย ก่อนที่ความรู้สึกบางอย่างจะเกิดขึ้นเมื่อตอนที่เขาเห็นเจฟ กระอักเืออกมา จากการโจมตีของโซโล่เจมาสเตอร์รีบหันไปหาคนสนิททันที ซึ่งเหมือนจะรู้ดีอยู่แล้วว่ามาสเตอร์้าอะไรคนสนิทของมาสเตอร์รีบออกจากสำนักไป ส่วนมาสเตอร์ก็กำลังหลับตาลงอย่างช้า ๆและเมื่อเขาลืมตาอีกครั้ง เขาก็มาโผล่อยู่ที่สนามประลองแล้ว
‘มนุษย์...’
‘ใช่เหรอ จะใช่จริง ๆ เหรอ’
‘ใช่ เป็มนุษย์จริง ๆ’
‘ถ้าอย่างนั้นก็ถึงเวลาของเราแล้ว พร้อมหรือยัง’
‘พร้อมตั้งนานแล้ว’
เสียงของจิติญญาอีกดวงหนึ่งคุยโต้ตอบกับมาสเตอร์ผ่านทางกระแสจิตที่เป็หนึ่งเดียวกันมานานจนกระทั่งเจฟโผล่มา จิติญญาอีกดวงถึงได้ตื่นขึ้นและมีบทบาทกับมาสเตอร์อีกครั้งสายตาของมาสเตอร์จับจ้องไปที่เจฟอย่างไม่ให้คลาดสายตาแน่นอนว่าดวงตาของเขาไม่มีการกระพริบใด ๆ เลยและเจฟเองก็ดูเหมือนจะอ่อนล้าอ่อนแรงลงเรื่อย ๆแตกต่างจากโซโล่เจที่ไม่มีความเหน็ดเหนื่อย หรือมีาแใด ๆ เลย เจฟค่อย ๆรู้สึกเ็ปมากขึ้นเรื่อย ๆ มันเหมือนกับว่าความปวดร้าวนั้นเกิดขึ้นซ้ำ ๆและบอบช้ำอยู่ข้างใน เจฟกระอักเืข้น ๆ ออกมาอีกครั้ง คราวนี้เขาทรุดตัวลงตัวงอด้วยความทรมาน เจฟกระอักและไอออกมาเป็เือีกครั้ง
แค่ก ก...แค่ก กก
‘เกิดอะไรขึ้น ทำไมมันถึงได้...เป็แบบนี้’
แค่กกก แค่กกก....อะ...
‘ไม่ไหวแล้ว รู้สึกเหมือนจะตายเรา...ตายในที่แบบนี้ได้ด้วยเหรอ’
สติของเจฟค่อย ๆหลุดและเลื่อนลอยออกไป เจฟเงยหน้ามองตรงไปที่โซโล่เจอีกครั้ง ภาพที่เขามองเห็นโซโล่เจมีมากถึงสามคนและเคลื่อนที่ไปมาอยู่ตลอดเวลาสายตาของเขาพร่ามัวจนมองเห็นทุกอย่างเบลอไปหมด เจฟกระพริบตาถี่ขึ้น และภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก็คือโซโล่เจที่เข้ามายืนอยู่ใกล้เขา โซโล่เจมองดูเจฟอย่างไม่มีความสงสารดวงตาของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็สีน้ำเงิน ในมือก็มีแสงวาบออกมาทั้งสองข้างมันเป็ประจุพลังงานที่ไม่ว่าใครถ้าโดนโจมตีด้วยพลังนี้ โอกาสรอดก็มีเพียงแค่ 0.0000001% เท่านั้น ทุก ๆ คนในบริเวณสนามประลองต่างรู้ดีว่ามันมาถึงจุดจบแล้วและเจฟคงต้องจบชีวิตของตัวเองอย่างน่าสงสารถึงแม้ว่าเขาจะสู้ได้สูสีกับโซโล่เจก็ตาม
“จบเร็วกว่าที่คิด”
“นั่นสิตอนแรกก็เห็นสู้กันสูสีมากเลยนะ”
“กระจอกกว่าที่เห็นพลังเหมือนกัน ใช่ว่าจะใช้ได้ดีเหมือนกัน”
“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้มาสเตอร์คนต่อไปเร็วขนาดนี้”
“เฮ้ย นั่นมาสเตอร์”
“ไหน!!”
“สนามประลองในสนามประลอง มาสเตอร์อยู่ตรงนั้น!!”
ชาวบ้านคนหนึ่งชี้นิ้วไปที่มาสเตอร์ซึ่งกำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศและเคลื่อนตัวเข้าไปที่โซโล่เจด้วยความเร็วในขณะที่ชาวบ้านกำลังพูดคุยและคิดว่าจุดจบของการประลองครั้งนี้จะจบลงแต่กลับมีเื่ที่ทำให้ทุกคนเกิดข้อครหาในตัวของมาสเตอร์ขึ้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ตู้มมมมมมม....ครืดดดดดปึงงงง....
หลังเสียงแรงะเิครั้งใหญ่จากการดีดนิ้วเพียงครั้งเดียวของมาสเตอร์ทุกอย่างก็เงียบสงบไปทั่วบริเวณ ควันในสนามประลองค่อย ๆ จางหายไปเผยให้เห็นร่างของเจฟที่นอนแน่นิ่ง และข้าง ๆกันนั้นก็คือร่างของโซโล่เจที่กำลังค่อย ๆ สลายหายไปทุกสายตาจับจ้องไปยังมาสเตอร์ที่เคลื่อนตัวเองเข้าไปใกล้กับเจฟชาวบ้านคนหนึ่งร้องะโขึ้นสุดเสียง ดูเหมือนผลแพ้ชนะจะไม่เป็ไปอย่างที่ใครบางคนหวังก่อนที่จะมีเสียงฮือฮาดังไปทั่วบริเวณถึงสิ่งที่มาสเตอร์ทำกับโซโล่เจแต่ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรเพราะไม่มีใครที่จะสู้กับมาสเตอร์ได้และเกรงกลัวมาสเตอร์เป็อย่าง
“การประลองจบแล้วและผู้ชนะก็คือชายผู้นี้”
เสียงของมาสเตอร์ประกาศกร้าวออกมาถึงแม้ไม่มีใครเห็นด้วยแต่โปรแกรมก็ถูกตั้งมาให้แสดงความยินดีกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อได้ผู้ชนะแล้วคนสนิทของมาสเตอร์เดินเข้ามาที่สนามประลอง ส่วนชาวบ้านก็ทยอยกันเดินทางกลับไป
“จะให้เราพาเขาไปที่ห้องสตรีมพาวเวอร์เลยหรือว่าท่านมาสเตอร์จะ...”
“เราจะพาไปเองกลับไปเถอะ”
คนสนิทของมาสเตอร์โค้งคำนับมาสเตอร์ก่อนจะเดินออกห่างจากมาสเตอร์และเจฟไปมาสเตอร์จ้องมองดูเจฟที่นอนอยู่บนพื้นของสนามประลองใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและตรงปากก็เต็มไปด้วยคราบเื เจฟหลับตาสนิทมาสเตอร์เข้าไปพลิกตัวของเจฟให้นอนหงาย สายตาของเขาจ้องมองเจฟด้วยความพินิจพิจารณามาสเตอร์เอื้อมมือออกไปลูบที่ผมของเจฟเบา ๆแววตาของมาสเตอร์แดงก่ำคล้ายกับจะร้องไห้ออกมา
“บางทีมันอาจจะเป็โชคชะตา”
.................................................
ร่างกายของเจฟกระตุกหลายครั้งและยังคงกระตุกถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ทั้ง ๆที่ยังใส่ VR อยู่ในโลกความจริงตอนนี้ร่างกายของเจฟกำลังบอบช้ำเป็อย่างมากและมีรอยแผลคราบเืไม่ต่างจากสิ่งที่เขาเผชิญกับโลกเสมือนจริงในเกมส์เลยเพียงแต่าแนี้ไม่อาจจะรักษาให้หายโดยเร็วได้เหมือนกับในเกมส์และร่างกายของเขาอ่อนแอลงเรื่อยๆ หากไม่ได้รับการดูแลหรือรักษาโดยเร็ว เจฟไม่เคยรู้ถึงสิ่งนี้มาก่อนและแน่นอนว่าเขาไม่สามารถที่จะรับรู้อะไรได้เลยในตอนนี้ทั้งในโลกของความเป็จริงและโลกเสมือนในเกมส์แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น เพราะ VR รุ่นใหม่ล่าสุดที่เจฟใส่อยู่นั้นมีการตรวจจับชีพจรการเต้นของหัวใจซึ่งผลิตขึ้นมาโดยเฉพาะจากทีมผู้ผลิตที่ไม่ได้บอกกับใครบนโลกใบนี้เลยว่าเพราะอะไรถึงต้องสร้าง VR รุ่นที่สามารถตรวจจับคลื่นหัวใจได้แบบนี้และตอนนี้มันส่งสัญญาณความถี่การเต้นที่รัว เร็วและแรงของเจฟไปยังทีมผู้ผลิตแล้ว
“แจ็ค แจ็ค!!”
คริสวิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากห้องมอนิเตอร์ที่เต็มไปด้วยจอภาพแจ้งเตือนว่าVIP ที่ได้รับเกมส์ไปเล่นก่อนมีสภาพการเต้นหัวใจเป็อย่างไรและแน่นอนว่าที่จอมุมซ้ายบนที่เป็จอแรกนั้นมีการส่งสัญญาณเตือนเข้ามาและเป็สัญญาณฉุกเฉินเสียด้วยแจ็คที่กำลังงีบหลับงัวเงียตื่น เพราะเสียงะโเรียกของคริส
“อะไร นายปลุกฉันทำไมฉันพึ่งจะได้นอนแค่สิบนาทีเองนะ”
“สัญญาณฉุกเฉิน RED BULLET! RED BULLET!”
“ห๊ะ ไหน! ที่ใคร ใคร!!”
แจ็คดีดตัวเองออกจากโซฟาที่นอนอยู่เมื่อกี้ก่อนจะวิ่งนำคริสเข้าไปในห้องมอนิเตอร์ที่จอมุมซ้ายนั้นถูกแจ็คกดปุ่มออกคำสั่งให้มาอยู่ที่หน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่กว่า 80 นิ้ว ทั้งคริสและแจ็คยืนมองด้วยความตกตะลึงก่อนจะหันไปมองหน้ากัน
“มะ มะ ไม่อยากจะเชื่อเลย นายบอกหัวหน้าหรือยัง”
“ยะ ยังเราควรจะบอกเลยไหม”
“ใช่สิ! หัวหน้าจะต้องรู้ก่อนฉันอีกสิ นายรีบเลยคริส!!”
“โอเค ๆฉันจะโทรเดี๋ยวนี้”
คริสรีบพาตัวเองและกดโทรศัพท์ต่อสายตรงไปยังหัวหน้าของเขาทันทีคริสรอสายอยู่สักพัก ไม่นานปลายสายก็มีเสียงออกมา
“หัวหน้าครับ RED BULLET ครับ! RED BULLET!”.
6K
