เรเวลมองไปยังมือข้างขวาของตัวเองที่มีอนุภาคแสงสีขาวพุ่งออกมา
หลังจากนั้นปรากฎอาร์ติเฟกซ์หอกสีขาวเงินบริสุทธิ์ขึ้นที่ด้านหน้าของตัวเองทันที
“อาร์ติเฟกซ์…ปรากฎออกมาโดยไม่ต้องเรียกงั้นหรอ!?”
“แสงกับเสียงระฆังนั่นมันอะไรน่ะ!”
ทุกสายตาล้วนจับจ้องไปที่เด็กหนุ่ม
“เรเวล!..นั่นมัน..”
“ทางช่วยยังพอมีครับ!..."
“!?” ปรากฎเสียงแตกตื่นขึ้นในห้องทันที
"ถ้าเป็นพลังนี้ล่ะก็ต้องช่วยได้แน่…”
---------------------------
สกิล <ปรารถนาวีรบุรุษ lv1>
-เอนชานต์ (เพิ่มคุณสมบัติ) พลังกายภาพและเวทย์มนต์
-ประสิทธิภาพขึ้นกับเวลาที่ชาร์จ (ระยะเวลาชาร์จสูงสุด 3นาที)
-สามารถส่งต่อผลลัพธ์ให้ทั้งตนเองและผู้อื่นได้
-เงื่อนไขการใช้สกิล สัมพันธ์กับสภาวะทางความคิดและจิตใจ
-เวลาชาร์จทุก1วินาทีจะปรับเพิ่มประสิทธิภาพขึ้น2เท่า
-ใช้พลังเวทย์2000
----------------------------
ปรากฎชื่อสกิลขึ้นมาในทัศนวิสัยของผม
“รายละเอียดสกิลนี้มีคำว่าส่งต่อให้ผู้อื่นด้วย…ผมลองจะส่งพลังอานุภาคแสงนี้ไปให้อาร์ติเฟกซ์ลูกแก้วของคุณเซบัสเตียน..แล้วหลังจากนั้นให้คุณลองใช้สกิลถอนคำสาปนั่นดูอีกครั้งนะครับ..”
“คะ..ครับ..กระผมจะลองดูครับ” เซบาสเตียนตั้งท่าถือลูกแก้วพร้อม
อานุภาคแสงจำนวนมากรวมตัวที่หอกศักดิ์สิทธิ์กันมากขึ้นจนหนาแน่น..พร้อมกับเสียงระฆังที่ดังกังวาลยิ่งกว่าเดิม
“พะ..พลังเวทย์มัน…มหาศาลมาก..” เซซิเลียมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง
เด็กหนุ่มตั้งสมาธิรวมอนุภาคแสงบริสุทธิ์ไปเรื่อยๆ
ทั่วทั้งห้องสว่างจ้าเป็นสีขาว
เสียงระฆังดังกังวาลเป็นอย่างมากจนดังไปทั่วปราสาท
ระยะเวลาชาร์จสูงสุดคือ 180วินาที….ตัวเราเองเคยใช้สกิลนี้แค่ไม่กี่ครั้งและไม่เคยชาร์จนานขนาดนี้มาก่อน
ฉะนั้นประสิทธิภาพที่ของสกิลที่อัพเกรตหลังจากได้ผลลัพธ์นี้จะเพิ่มขึ้นถึง 360 เท่า…ซึ่งถ้าใช้กับสกิลโจมตีทั่วไปอย่าง<เบิร์สแลนซ์>หรือ<คัตเตอร์สเปียร์> ละก็คงมีรัศมีทำลายล้างเพิ่มขึ้นแบบมหาศาลชนิดที่ไม่อยากจินตนาการเลยล่ะ
แต่ถ้าใช้สกิลนี้เอนชานต์ให้กับสกิล<ถอนคำสาป>ล่ะ..มันจะเป็นยังไงบ้างนะ
“พร้อมนะครับ..คุณเซบัสเตียน..ผมชาร์จแบบเต็มพิกัดแล้ว”
“อืม..”
ตอนนี้ทั่วทั้งห้องสว่างจ้าด้วยอนุภาคแสงสีขาวบริสุทธิ์เป็นจำนวนมหาศาล..และเสียงระฆังได้หยุดลงแล้วเป็นสัญญาณบอกว่าการชาร์จได้มาถึงขีดสุด
‘ทรานเฟอร์’
หลังร่ายจบ..อนุภาคแสงสีขาวถูกถ่ายทอดจากหอกสู่ลูกแก้วทันที..
“นะ..นี่มัน…”
เกิดทัศนวิสัยบางอย่างขึ้นที่ด้านหน้าของเซบัสเตียน
<รับผลอัพเกรดจากอาวุธเทวทัณฑ์>
‘กรุณาเลือกสกิลที่จะอัพเกรด’
→สกิล<พรแห่งสมุทรล้างคำสาป>
<ผลการอัพเกรด>
-ล้างคำสาป [ระดับต้นถึงกลาง] -------> [ระดับสูงสุด]
-ค่าRP(ประสิทธิภาพถอนคำสาป) 230 -------> 82,800
---------------------------------------------
ลูกแก้วสีฟ้าห่อหุ้มไปด้วยอนุภาคแสงสีขาวบริสุทธิ์จำนวนมาก
“ลงมือเลยครับ”
“ครับ!!”
‘เวทย์น้ำ-พรแห่งสมุทรล้างคำสาป’
แสงสีฟ้า..พร้อมด้วยพลังเวทย์ขนาดมหึมาเข้าปกคลุมรอบเตียงของแม่เซซิเลียทันที
รัศมีสีฟ้าแผ่ขยายจนสว่างวาปไปทั่วทั้งปราสาท..จนพุ่งไปสูงเสียดฟ้า
เกิดแสงสว่างสีฟ้าพุ่งออกมาจากปราสาทแคทเทอรีนทันที
“นั่นแสงอะไรน่ะ..!?”
ชาวเมืองที่อยู่ในเมืองหลวงนอกปราสาทมองภาพนั้นด้วยความตกใจ
“!?? พลังเวทย์นี่มัน.." ทาเลสอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่นั่งจิบกาแฟอยู่ตกใจแล้วลุกขึ้นทันที…
แสงสว่างจ้าสีฟ้ากระจายไปทั่วห้องอย่างรุนแรง จนไม่ว่าเรเวล,เซซิเลีย,เมดคนอื่นๆต้องยกมือบังตาตัวเองต่อแสงสว่างสีฟ้าที่จ้าเกินไปจนแสบตานั่น
"อ๊าาาาาาาากกกกกกก” ปรากฎเสียงกรีดร้องราวกับเสียงของปีศาจที่ไม่ใช่เสียงของมนุษย์
เกล็ดสีดำบนผิวหนังเริ่มสลายหายไป
ปีกเริ่มย่อยสลายกลายเป็นเศษพลังเวทย์
ดวงตาสีแดงเริ่มจางลง
จนในที่สุด
ผิวสีดำก็กลายไปผิวสีขาวในทันที และดวงตา สีผมรวมทั้งชิ้นส่วนอวัยวะทุกๆอย่างก็เริ่มกลับมาเป็นปกติเหมือนของมนุษย์ทุกประการ
ปรากฎภาพของหญิงสาวแสนสวยผู้หนึ่ง..ที่มีทั้งหน้าตาและสีผมคล้ายเซซิเลียเป็นอย่างมาก
เธอคนนั้นกำลังนอนนิ่งหลับตาอยู่บนเตียงอย่างสงบ
“ทะ…ท่านแม่คะ!”
“ท่านไอรีน!!”
“ท่านไอรีนครับ!!”
“ท่านไอรีนคะ!!!”
ทุกคนในห้องนั้นต่างเรียกชื่อเธอ
“อะ…อืม..ตัวฉัน?”
“ท่านแม่คะ!!!…ฮือๆๆ” เซซิเลียร้องไห้แล้วพุ่งเข้าไปกอดแม่เธอทันที
“ท่านไอรีนครับ..ในที่สุดผมก็..ฮึกฮือๆ” เซบัสเตียนร้องไห้ทันที
“เจ้าหนูขอบคุณมากๆนะ…เป็นเพราะพลังของนายแท้ๆ ...เท่านี้ฉันก็ตายตาหลับแล้ว…ฮือๆๆ” เซบัสเตียนร้องไห้แล้วพุ่งเข้ามากอดเรเวลอย่างแน่น
“อะ..เอ่อคุณเซบัสเตียนครับ..ใจเย็นๆก่อนนะครับ..ที่ช่วยท่านไอรีนได้นี่ก็เพราะพลังของคุณด้วยเหมือนกันนะครับ…ฉะนั้นไม่ต้องกอดผมแน่นขนาดนั้นก็ได้ "
“ไม่หรอก..เพราะถ้าไม่มีนาย..ฉันก็ช่วยท่านไอรีนไม่ได้อยู่ดี…ฮือๆๆๆ”
เห้ยๆๆ..ตาลุงนี่มันกอดแน่นเกินไปมั้ยเนี่ย….ฉันอึดอัดนะเฟ้ยย….
ทั่วทั้งห้องต่างร้องไห้ด้วยความดีใจ
ในที่สุดก็ช่วยได้แล้วสินะ…นี่คือพลังของอาวุธเทวทัณฑ์งั้นหรอ…ไม่คิดว่าชาร์จ3นาทีประสิทธิภาพมันจะส่งผลรุนแรงถึงขนาดนี้…แถมยังส่งผลการเอนชานต์ให้อาร์ติเฟกซ์คนอื่นได้ด้วย
“ท่านแม่คะ..ตอนนี้อาการเป็นยังไงบ้างคะ?”
"ตอนนี้ปกติแล้วนะ..ไม่เจ็บปวดใดๆเลย..แถมดวงตาก็มองเห็นแล้วด้วย”
“งั้นหรอคะ..หนูดีใจมากๆเลยค่ะท่านแม่..ฮือๆ…หนูคิดว่าท่านแม่จะต้องจากหนูซะไปแล้ว..ฮึกฮือๆ” เซซิเลียร้องไห้ฟูมฟายกอดแม่ตัวเองไม่ยอมหยุด
“ซะ..เซซิเลีย…ลูกโตขึ้นเยอะเลยนะ” ผู้เป็นแม่ยิ้ม..แล้วเอามือลูบหัวลูกสาวตัวเอง
“ท่านไอรีนครับ..ตอนนี้อาการทุกอย่างในตัวท่านหายดีหมดแล้วจริงๆใช่มั้ยครับ..ถ้ายังมีอาการอยู่..ผมกับเด็กหนุ่มคนนี้สามารถใช้พลังแบบเมื่อกี้รักษาท่านได้อีกรอบนึงนะครับ”
“เซบาสเตียน…กับเด็กคนนี้งั้นหรอ?”
ไอรีนจ้องมองมาที่เรเวลทันที
“แต่ว่าคำสาปนี้ถ้าตามที่เซบัสเตียนบอกมันถอนไม่ได้ไม่ใช่หรอ…แถมเมื่อ2ปีที่แล้วตอนที่คำสาปลุกลามจนถึงระยะกลาง ตัวฉันเองก็สูญเสียสติของตัวเองไปตั้งแต่2ปีก่อนนั่นแล้ว”
“อย่างนั้นเองหรอกหรอครับ”
“มิน่าล่ะ..ทำไมท่านแม่ถึงดูตกใจมากเมื่อเห็นหนูตอนฟื้นมาครั้งแรก..ทั้งที่ก่อนหน้าที่หนูจะเข้าโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์หนูก็มาเยี่ยมท่านแม่อยู่ทุกวันแท้ๆ”
“งั้นหรอ..แม่ขอโทษนะ..เซซิเลีย”
“ไม่หรอกค่ะ…ทั้งหมดนี้ที่ท่านแม่หายได้..ต้องขอบคุณเรเวลเลยนะคะ”
“เรเวล?…หมายถึงเด็กหนุ่มคนนั้นงั้นหรอ…” ไอรีนมองมาที่เรเวลอีกครั้ง
“ผมเรเวลครับ..เป็นนักเรียนโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์อยู่ห้องS..ห้องเดียวกับเซซิเลีย..เอ้ย..ท่านเซซิเลียครับ..”
ไอรีนจ้องมองเด็กหนุ่มสลับไปมากับเซซิเลียทันที
“เด็กคนนี้หน้าตาดีไม่น้อยนะ …เขาเป็นอะไรกับลูกงั้นหรอ..เซซิเลีย?”
"คะ..คือว่า..” เซซิเลียหน้าแดงโดยไม่ได้ตอบคำถามนั้น..แล้วจ้องมองไปทางเด็กหนุ่มทันที
“ผะ..ผม..” เรเวลที่ถูกไอรีนกับเซซิเลียจ้องมองตามมาทำท่าทีอึดอัดเล็กน้อย
ชิบหายละ…เราจะตอบว่ายังไงดีล่ะ…แฟนงั้นหรอ…เพื่อน..หรือว่ายังไงดี…เพราะตอนที่เซซิเลียขอเราคบ..ตอนนั้นเรายังไม่ทันจะตอบตกลงเลย..ก็โดนเมดคนนึงมาขัดจังหวะซะก่อน อีกอย่าง..ถ้าท่านไอรีนรู้ว่าเราเป็นแค่สามัญชนก็คงไม่พ้นที่จะรังเกียจเราอยู่ดี…ฉะนั้น
“ผมเป็นแค่สามัญชนเท่านั้นเองครับ..” เด็กหนุ่มเลี่ยงการตอบคำถามเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเซซิเลีย…โดยบอกสถานะทางสังคมของตัวเองไปตรงๆ..พร้อมกับทำสีหน้าเศร้าเล็กน้อย
“ไม่หรอกค่ะ…ต่อให้เป็นสามัญชน..ยังไงตัวเธอ..ก็เป็นหนึ่งในคนที่ช่วยชีวิตฉัน…ฉะนั้นขอบใจมากนะ..หนุ่มน้อย..” ไอรีนพูดขอบคุณแล้วยิ้มให้เรเวลอย่างอ่อนโยนไม่ต่างจากที่เธอมองลูกตัวเอง
“..!” เรเวลตกใจตาโตขึ้นทันที
“งะ..งั้นหรอครับ”
“เรเวลขอบคุณมากนะ ><” เซซิเลียพูดจบ..แล้วเดินออกมาจากอ้อมกอดของแม่ตัวเอง…วิ่งเข้ามากอดเด็กหนุ่มอีกครั้ง
“อึก...ใจเย็นก่อนเซซิเลีย” เรเวลรู้สึกหน้าแดงและหัวใจเต้นแรงเป็นครั้งแรก..ตั้งแต่ถูกเซซิเลียกอดมา….
สายตาของไอรีนมองภาพนั้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มราวกับมีความสุขที่ได้เห็นภาพนั้น และแน่นอนว่าเมดซึ่งเป็นคนรับใช้ก็มองภาพลักษณ์ของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไปเช่นกัน
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
71K
![กำเนิดใหม่ : ปรมาจารย์เทพโอสถ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746606655_43467733.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
![ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668145_30143215.webp)
