เสียงเกวียนล้อเลื่อนบนถนนลูกรังดังก้องไปทั่วหมู่บ้านเล็กๆ ในยามเช้าตรู่ จื่อเหวินนั่งอยู่บนเกวียนที่บรรทุกหีบหนังสือและเสื้อผ้าของเขา มองย้อนกลับไปยังบ้านที่กำลังเล็กลงทีละน้อย หัวใจเต็มไปด้วยความเศร้าโศกแต่ก็มีความหวังปนอยู่
เมื่อเช้านี้ เหม่ยซินมาส่งเขาที่หน้าบ้าน นางยืนอยู่ที่นั่นด้วยชุดกี่เพ้าสีขาวที่ทำให้ดูเหมือนนางฟ้าในเทพนิยาย ดวงตาแดงๆ จากการร้องไห้ แต่ก็พยายามยิ้มให้เขาเห็น
"เหวิน อย่าลืมกินข้าวให้เป็เวลานะ" นางพูดเบาๆ ขณะที่ส่งห่อข้าวปั้นที่ทำไว้ให้เขา "และอย่าลืมเขียนจดหมายมาหาซินด้วย"
"ข้าจะไม่ลืม" เขาตอบพร้อมกับรับห่อข้าวจากมือนาง "เ้าก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ อย่าป่วยไข้"
นางพยักหน้า น้ำตาเริ่มไหลลงมาตามแก้ม "ซินจะรอเขา รอให้เขากลับมา"
เขากอดนางแน่นๆ ในครั้งสุดท้าย ได้กลิ่นหอมของผมนางที่คุ้นเคย "ข้ารักเ้า ซิน รักมากที่สุดในโลก"
"ซินก็รักเขา" นางกระซิบในอ้อมกอดของเขา "รักตลอดไป"
ตอนนี้ เกวียนได้วิ่งออกจากหมู่บ้านไปแล้ว จื่อเหวินมองไปข้างหน้าที่ถนนยาวเหยียดที่จะพาเขาไปสู่เมืองหลวง ไปสู่อนาคตที่เขาฝันไว้ แต่ก็ไปสู่การแยกจากคนที่เขารักที่สุด
เขาหยิบจดหมายเล็กๆ ที่เหม่ยซินให้เขาตอนเช้า เปิดอ่านอีกครั้ง
"เหวินที่รัก ซินหวังว่าเขาจะมีความสุขในทุกๆ วัน และขอให้เขาดูแลตัวเองให้ดี ซินจะคิดถึงเขาเสมอ และจะรอเขากลับมา ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ซินจะรอ ด้วยรัก เหม่ยซิน"
เขาพับจดหมายใส่ในเสื้อใกล้หัวใจ รู้สึกอบอุ่นและมีกำลังใจขึ้น นี่คือแรงผลักดันที่จะทำให้เขาสู้ต่อไป เพื่อนาง เพื่ออนาคตของพวกเขา
การเดินทางไปเมืองหลวงใช้เวลาสามวัน เขานั่งบนเกวียนและอ่านหนังสือไปด้วย ทบทวนบทเรียนที่เขาได้เรียนรู้มา เตรียมตัวสำหรับการสอบที่จะมาถึง
ในคืนแรก เขาพักที่โรงแรมเล็กๆ ริมทาง นอนบนเตียงแข็งๆ และมองดูดวงดาวผ่านหน้าต่างเล็กๆ เขานึกถึงเหม่ยซินที่บ้าน สงสัยว่านางกำลังทำอะไรอยู่ กำลังคิดถึงเขาหรือเปล่า
เขาหยิบกระดาษและหมึกออกมาเขียนจดหมายถึงนาง
"ซินที่รัก วันนี้เป็วันแรกของการเดินทาง ข้าคิดถึงเ้ามาก คิดถึงรอยยิ้มของเ้า คิดถึงเสียงหัวเราะของเ้า คิดถึงทุกอย่างเกี่ยวกับเ้า ข้าสัญญาว่าจะเรียนหนักและสอบให้ได้ เพื่อกลับไปหาเ้าโดยเร็วที่สุด รักเ้ามาก จื่อเหวิน"
เขาพับจดหมายใส่ซองและวางไว้ข้างหมอน จะส่งไปให้นางเมื่อถึงเมืองหลวงแล้ว
วันที่สอง เขาเจอกับนักเดินทางคนอื่นๆ บนเกวียน มีพ่อค้าวัยกลางคนที่เล่าเื่การค้าขายในเมืองหลวง มีหนุ่มอีกคนที่กำลังจะไปสอบเหมือนเขา
"น้องชื่ออะไรครับ?" หนุ่มคนนั้นถาม
"จื่อเหวินครับ" เขาตอบ "ผมกำลังจะไปสอบเป็ขุนนาง"
"เหมือนกันเลย ผมชื่อหลิวเจียน" หนุ่มคนนั้นยิ้ม "เราคงจะเป็เพื่อนกันได้"
พวกเขาคุยกันเื่การเรียน เื่หนังสือ เื่ความฝัน จื่อเหวินรู้สึกดีที่ได้เจอเพื่อนใหม่ แต่ก็ยังคิดถึงเหม่ยซินอยู่เสมอ
"เหวินมีแฟนหรือยัง?" หลิวเจียนถาม
"มีครับ เป็คู่หมั้นกัน" จื่อเหวินยิ้ม "นางชื่อเหม่ยซิน สวยมากและใจดีมาก"
"โอ้ โชคดีจัง" หลิวเจียนพูด "ผมยังไม่มีเลย กำลังมุ่งมั่นกับการเรียนอยู่"
"การเรียนสำคัญจริง แต่การมีคนรักก็ทำให้เรามีแรงบันดาลใจ" จื่อเหวินพูด "ข้าอยากสอบให้ได้เพื่อกลับไปแต่งงานกับนาง"
พวกเขาคุยกันไปเรื่อยๆ จนถึงเมืองหลวง
เมืองหลวงใหญ่โตและคึกคักมาก มีผู้คนมากมายเดินไปมา มีร้านค้าเรียงรายสองข้างถนน มีวัดใหญ่และพระราชวังที่สูงเด่น จื่อเหวินมองดูทุกอย่างด้วยความประหลาดใจ
เขาหาที่พักในย่านที่นักเรียนอยู่กัน เป็ห้องเล็กๆ แต่สะอาดและเงียบ เหมาะสำหรับการอ่านหนังสือ เขาจัดของใช้และหนังสือเรียบร้อยแล้วนั่งลงเขียนจดหมายถึงเหม่ยซิน
"ซินที่รัก ข้าถึงเมืองหลวงแล้ว เมืองนี้ใหญ่มากและมีผู้คนมากมาย แต่ข้าก็รู้สึกเหงาเพราะไม่มีเ้าอยู่ด้วย ข้าหาที่พักได้แล้วและจะเริ่มเรียนหนักั้แ่พรุ่งนี้ เ้าอยู่บ้านเป็อย่างไรบ้าง? ดูแลตัวเองให้ดีนะ ข้าคิดถึงเ้ามาก รักเ้า จื่อเหวิน"
เขาส่งจดหมายไปแล้วเริ่มชีวิตใหม่ในเมืองหลวง ตื่นเช้าไปเรียนที่โรงเรียนเตรียมสอบ เรียนกฎหมาย ประวัติศาสตร์ วรรณกรรม และการบริหารราชการ
อาจารย์ที่นี่เก่งมากและเข้มงวด พวกเขาสอนอย่างละเอียดและให้การบ้านเยอะมาก จื่อเหวินต้องอ่านหนังสือจนดึกทุกคืน แต่เขาก็ไม่ท้อ เพราะรู้ว่านี่คือทางสู่ความสำเร็จ
หลังจากอยู่ที่เมืองหลวงได้สองสัปดาห์ เขาก็ได้รับจดหมายตอบจากเหม่ยซิน
"เหวินที่รัก ซินดีใจที่เขาถึงเมืองหลวงโดยสวัสดิภาพ ซินอยู่บ้านสบายดี แต่คิดถึงเขามาก บ้านเหงาๆ เมื่อไม่มีเขา ซินอ่านหนังสือที่เขาให้ไว้ทุกวัน และฝึกเขียนอักษรเพื่อให้เก่งขึ้น เมื่อเขากลับมา ซินจะเป็คนที่ดีขึ้นแล้ว รอเขานะ ด้วยรัก เหม่ยซิน"
เขาอ่านจดหมายแล้วรู้สึกอบอุ่นใจ นางยังคิดถึงเขาและรอเขาอยู่ นี่คือแรงบันดาลใจที่ทำให้เขาอยากเรียนหนักยิ่งขึ้น
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เขาใช้เวลาส่วนใหญ่กับการเรียนและอ่านหนังสือ บางครั้งก็ไปเที่ยวในเมืองกับหลิวเจียนและเพื่อนใหม่ๆ แต่ส่วนใหญ่แล้วเขาชอบอยู่คนเดียวและคิดถึงเหม่ยซิน
เขาเขียนจดหมายให้นางทุกสัปดาห์ เล่าเื่การเรียน เื่เพื่อนใหม่ เื่สิ่งที่เขาเห็นในเมืองหลวง และบอกความคิดถึงนาง
นางก็ตอบจดหมายมาเสมอ เล่าเื่ที่บ้าน เื่ดอกไม้ที่นางปลูก เื่หนังสือที่นางอ่าน และบอกว่าคิดถึงเขามาก
เวลาผ่านไปหกเดือน จื่อเหวินเรียนจบหลักสูตรเตรียมสอบแล้ว เขาได้คะแนนดีมากและอาจารย์ก็ชื่นชมเขา
"เหวิน เ้าเรียนดีมาก" อาจารย์หลี่พูด "ข้าเชื่อว่าเ้าจะสอบผ่านได้แน่นอน"
"ขอบคุณครับ อาจารย์" จื่อเหวินไหว้ "ผมจะพยายามอย่างเต็มที่"
การสอบจะมีขึ้นในอีกสามเดือน เขาใช้เวลานี้ทบทวนบทเรียนและเตรียมตัวให้พร้อม เขาอ่านหนังสือจนจำได้ขึ้นใจ และฝึกเขียนเรียงความจนคล่อง
ใน่นี้ เขาได้รับจดหมายจากเหม่ยซินที่ทำให้เขากังวลเล็กน้อย
"เหวินที่รัก ซินไม่สบายตัวมาหลายวันแล้ว รู้สึกเหนื่อยง่ายและมีไข้เล็กน้อย บิดาเลยเชิญหมอมาดู หมอบอกว่าเป็เพราะอากาศเปลี่ยนแปลง ให้กินยาและพักผ่อนมากๆ ซินไม่อยากให้เขาเป็ห่วง แค่อยากบอกให้รู้ ซินจะดูแลตัวเองให้ดี ด้วยรัก เหม่ยซิน"
เขาเป็ห่วงมาก เขียนจดหมายกลับไปทันทีและแนะนำให้นางไปหาหมอที่เก่งๆ ดูให้ดีๆ และให้ดูแลตัวเองให้มาก
"ซินที่รัก ข้าเป็ห่วงเ้ามาก ถ้าไม่ดีขึ้นก็ให้ไปหาหมอที่เก่งๆ นะ อย่าประหยัดเงิน สุขภาพสำคัญที่สุด ข้าอยากกลับไปดูแลเ้า แต่การสอบใกล้แล้ว ขอให้เ้าอดทนอีกหน่อยนะ ข้าจะกลับไปหาเ้าเร็วที่สุด รักเ้ามาก จื่อเหวิน"
หลังจากนั้นไม่กี่วัน เขาก็ได้รับจดหมายจากนางอีก
"เหวินที่รัก ซินดีขึ้นแล้ว บิดาเชิญท่านหมอหลี่ที่มีชื่อเสียงมาดู ท่านหมอบอกว่าซินเป็โรคที่เกี่ยวกับลมปราณในร่างกาย ต้องรักษาด้วยการฝังเข็มและกินยาสมุนไพร ตอนนี้ซินรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว เขาไม่ต้องเป็ห่วงนะ ให้มุ่งมั่นกับการเรียนเพื่อสอบให้ได้ ซินจะดูแลตัวเองให้ดี ด้วยรัก เหม่ยซิน"
เขาโล่งใจมาก ดีใจที่นางมีหมอดีๆ ดูแล เขาเขียนจดหมายขอบคุณและบอกให้นางรักษาตัวให้หายสนิท
วันสอบมาถึงในที่สุด จื่อเหวินตื่นเต้นและกังวลมาก เขาตื่นแต่เช้าตรู่ อาบน้ำและแต่งตัวเรียบร้อย กินข้าวเช้าเล็กน้อยแล้วเดินไปที่สถานที่สอบ
หอสอบใหญ่มากและมีผู้สมัครมากมาย ทุกคนดูตื่นเต้นและกังวลเหมือนกัน เขานั่งลงที่โต๊ะที่กำหนดให้และรอให้เ้าหน้าที่แจกข้อสอบ
ข้อสอบยากมาก มีทั้งเรียงความ การแปลบทกวีโบราณ และการแก้ปัญหาเกี่ยวกับการบริหารราชการ เขาใช้เวลาทั้งวันในการทำข้อสอบ เขียนอย่างระมัดระวังและคิดอย่างรอบคอบ
เมื่อเสร็จแล้ว เขารู้สึกเหนื่อยมาก แต่ก็รู้สึกว่าทำได้ดี เขาได้ใช้ความรู้ที่เรียนมาทั้งหมด และหวังว่าจะผ่าน
ผลสอบจะออกในอีกหนึ่งเดือน เขาใช้เวลานี้พักผ่อนและเขียนจดหมายถึงเหม่ยซิน
"ซินที่รัก ข้าสอบเสร็จแล้ว รู้สึกว่าทำได้ดี แต่ก็ต้องรอผลอีกหนึ่งเดือน ข้าคิดถึงเ้ามากๆ อยากกลับไปหาเ้า อยากเห็นหน้าเ้า อยากกอดเ้า ขอให้รอข้าอีกหน่อยนะ เร็วๆ นี้เราจะได้อยู่ด้วยกันแล้ว รักเ้ามาก จื่อเหวิน"
วันประกาศผลมาถึง เขาไปที่บอร์ดประกาศผลพร้อมกับเพื่อนๆ หัวใจเต้นแรงมาก เขามองหาชื่อของตัวเองในรายชื่อผู้ผ่าน
"เหวิน! เหวิน!" หลิวเจียนะโ "เ้าผ่าน! เ้าได้อันดับที่สาม!"
เขามองดูและเห็นชื่อของตัวเองจริงๆ รู้สึกดีใจจนน้ำตาไหล เขาสำเร็จแล้ว! เขาจะได้กลับไปหาเหม่ยซินและแต่งงานกับนาง!
เขารีบเขียนจดหมายแจ้งข่าวดีไปให้นาง
"ซินที่รัก ข้าสอบผ่านแล้ว! ได้อันดับที่สาม! ข้าจะได้เป็ขุนนางแล้ว! ข้าจะกลับไปหาเ้าในอีกหนึ่งสัปดาห์ เตรียมตัวแต่งงานกันเถอะ! ข้ารักเ้ามาก จื่อเหวิน"
เขาเก็บของและเตรียมเดินทางกลับบ้าน หัวใจเต็มไปด้วยความสุขและความหวัง ในที่สุดเขาก็จะได้กลับไปหาคนที่เขารักและเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน
การเดินทางกลับบ้านรู้สึกเร็วกว่าการเดินทางมา เพราะเขาตื่นเต้นที่จะได้เจอเหม่ยซิน เขานั่งบนเกวียนและคิดถึงหน้าตาของนางเมื่อได้รับข่าวดี คิดถึงการแต่งงานที่จะมีขึ้น คิดถึงอนาคทที่สดใสที่รออยู่
เมื่อเกวียนเข้าใกล้หมู่บ้าน เขาเห็นเหม่ยซินยืนรออยู่ที่หน้าบ้าน นางแต่งตัวสวยงามด้วยชุดกี่เพ้าสีแดงและยิ้มกว้าง
"ซิน!" เขาโดดลงจากเกวียนและวิ่งไปหานาง
"เหวิน!" นางวิ่งมาหาเขาเช่นกัน
พวกเขากอดกันแน่นๆ กลางถนน ไม่สนใจคนที่มองดู
"ข้าคิดถึงเ้ามาก" เขากระซิบในหูนาง
"ซินก็คิดถึงเขา" นางตอบ "ซินภูมิใจในตัวเขามาก"
พวกเขาเดินกลับบ้านพร้อมกัน มือจับกันแน่น หัวใจเต็มไปด้วยความสุข ในที่สุดพวกเขาก็ได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง และเร็วๆ นี้พวกเขาจะได้แต่งงานกันและใช้ชีวิตร่วมกันตลอดไป
5K
