“ปลุกอะไรแต่เช้าเลย” องค์รัชทายาททรงงัวเงียตื่น
“หม่อมฉันอยู่บนเตียงได้อย่างไรเพคะ” เหรินซวงรีบถามอย่างตื่นตระหนก
“เ้าละเมอมานอนกับเราเองน่ะสิ” องค์รัชทายาทตรัสอ้าง
“อะไรนะเพคะ! ไม่จริง หม่อมฉันไม่ใช่คนละเมอ” เหรินซวงมั่นใจ
“เราาเ็แบบนี้แล้ว เ้าว่าเราจะอุ้มเ้ามานอนบนเตียงอย่างนั้นหรือ” องค์รัชทายาททรงชี้ไปที่ไหล่
“ก็อาจจะเป็…” เหรินซวงเห็นด้วย นางก็เลยไม่แน่ใจ
“เราได้ยินเสียงสะเดาะกลอนประตู เ้ากลับไปนอนเถิด เราง่วงนอน คงนอนต่อสักงีบ” องค์รัชทายาททรงไม่อยากตรัสอะไรมาก เพราะทรงกลัวว่าเหรินซวงจะจับได้ว่าพระองค์ทรงเป็คนอุ้มนางมานอนบนเตียงด้วยกัน
เหรินซวงลุกขึ้นจากเตียง นางจัดสภาพของตนให้ดูดีขึ้น ก่อนจะเดินออกไปจากห้องบรรทมของพระสวามีด้วยความงงงวย นางคิดในใจว่า “นี่เรานอนละเมอจริงๆ งั้นหรือ”
********************************************
ตกบ่าย เหรินซวงไปเยี่ยมพระสนมเหยียนจู่ในห้องลับ
“ข้าเป็ชาวยุทธ์ไม่ใช่พระสนม” พระสนมเหยียนจู่ทรงรู้สึกพระองค์กลับมาเป็ปกติแล้ว
“แต่พระองค์ทรงตั้งครรภ์ลูกของฝ่าาอยู่นะเพคะ” เหมยซูเตือน
“กู่เหวินมันจับตัวข้า และกรอกยาใส่ปากข้า จากนั้นข้าก็จำอะไรไม่ได้อีก” เหยียนจู่นึกแค้นใจ
“เื่มันก็เกิดขึ้นแล้ว มันย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้วนะเพคะ” พระชายาตรัส
“เ้าเป็ใคร” เหยียนจู่หันไปมองผู้มาใหม่
“หม่อมฉันคือชายาขององค์รัชทายาทเพคะ” เหรินซวงแนะนำตัว
“ข้าจะหนีออกนอกวัง และไปใช้ชีวิตห่างไกลผู้คนจนกว่าจะคลอด” เหยียนจู่กล่าวแผน
“ทรงแน่พระทัยหรือเพคะว่าพวกมันจะไม่ตามพระองค์” เหรินซวงเตือน
“ยังไงเราก็จะไม่อยู่ที่นี่ในฐานะพระสนมเด็ดขาด” เหยียนจู่กล่าวเสียงแข็ง
“นี่คือแผนที่เพคะ” เหรินซวงยอมควักแผนที่ให้พระสนม
“เ้าจะให้ข้าไปที่ไหน” เหยียนจู่สงสัย
“ร้านขายผ้าสาขาหุ่ยหลาง นั่นเป็ร้านของท่านป้าหม่อมฉันเองเพคะ และนี่คือป้ายหยกประจำตัวหม่อมฉัน พระองค์ทรงบอกท่านป้าว่าพระองค์คือคนสนิทที่หม่อมฉันส่งไปช่วยท่านป้าขายผ้า” เหรินซวงกล่าวแผน
“ที่นั่นจะปลอดภัยแน่หรือ” เหยียนจู่กังวล
“สุดแต่พระทัยเถิดเพคะ” เหรินซวงมิอาจบังคับหญิงสูงศักดิ์ได้
“ก็ได้! ข้าจะไปที่นั่น” เหยียนจู่ตัดสินใจยอมทำตามแผนการของพระชายา
เหมยซูกระซิบถาม “มันจะดีแน่หรือเพคะ หากคนในวังออกตามหาพระนางล่ะเพคะ”
เหรินซวงกระซิบกลับ “ถ้าเป็เ้า เ้าอยากอยู่หรือเปล่า พระนางทรงไม่ได้รักฝ่าา ทรงถูกอำนาจครอบงำให้พระนางจะต้องกลายเป็พระสนม อีกอย่างหากพระนางทรงตัดสินพระทัยอยู่ที่นี่ ยังไงกู่เหวินก็ต้องหาทางวางยาพิษพระนางอีกเป็แน่”
“ก็ได้เพคะ” เหมยซูคล้อยตาม
และแล้วพระสนมก็เสด็จออกนอกวังและปลอมตัวเป็หญิงชาวบ้านเดินทางมุ่งหน้าไปที่ร้านขายผ้าสาขาหุ่ยหลางตามคำแนะนำของพระชายาเหรินซวง
********************************************
ณ ตำหนักฮองเฮา
พระชายาเหรินซวงจะต้องฝึกเย็บปักถักร้อย เนื่องจากพระนางทรงเคยขายผ้าอย่างเดียว เลยไม่เคยเย็บมาก่อน พระนางจึงทรงมาเรียนตัดเย็บที่ตำหนักฮองเฮา
“เราจะให้เ้าเรียนรู้การเย็บปักถักร้อยกับหยุนเฉียนซึ่งเป็บุตรสาวท่านเสนาบดีไปก่อนก็แล้วกัน เย็บผ้ากันไปก่อนนะ เราจะไปตรวจความเรียบร้อยที่ตำหนักเหล่าสนมเสียหน่อย เห็นว่าสนมคนหนึ่งหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย” ฮองเฮาทรงหมายถึงพระสนมเหยียนจู่
“เพคะ” เหรินซวงรับคำ
พอฮองเฮาเสด็จออกไป เหรินซวงก็เลยถามหยุนเฉียนว่า “เอ่อ เ้าจะไม่สอนเราเย็บผ้าอย่างนั้นหรือ”
“ทรงเย็บไปเถอะเพคะ เดี๋ยวก็เป็เองนั่นแหละ” หยุนเฉียนตั้งใจกลั่นแกล้งมารหัวใจ
“อะไรนะ!” เหรินซวงนึกไม่ถึง
“หม่อมฉันจะต้องไปวัดขนาดตัวขององค์รัชทายาทก่อนนะเพคะ คือ หม่อมฉันได้รับมอบหมายให้ตัดชุดให้กับพระองค์” หยุนเฉียนกล่าวอ้าง
“ตามสบาย” เหรินซวงยอมปล่อยวาง
“ขอบพระทัยเพคะ” หยุนเฉียนยิ้มมุมปากที่เห็นสีพระพักตร์เป็กังวลของพระชายา
เหรินซวงเย็บไป เข็มก็ปักนิ้วไป “โอ๊ย! ไม่เย็บแล้ว นิ้วพรุนหมดแล้วนี่”
“หม่อมฉันสอนให้เองเพคะ”
“เ้าคือ” เหรินซวงสงสัย
“ทรงจำหม่อมฉันไม่ได้หรือเพคะ พวกเราเป็เพื่อนกันสมัยเด็กไงเพคะ”
“หว่านเอ๋อ เ้าจริงๆ ด้วย” เหรินซวงนึกออก
“ดีใจจังเลยที่พระองค์ทรงจดจำหม่อมฉันได้” หว่านเอ๋อดีใจ
“ที่แท้เ้าก็มาเป็นางกำนัลในวังหลวงนี่เอง เ้าควรแจ้งข่าวให้ทางบ้านทราบบ้างนะ รู้มั้ยว่าพวกเขาตามหาเ้าเสียทั่ว” เหรินซวงเตือนเพราะทางบ้านเป็ห่วงหว่านเอ๋อมากจริงๆ
“ไว้ถึงวันหยุดเมื่อไหร่ หม่อมฉันจะกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่หนานโจวเพคะ” หว่านเอ๋อกล่าว
“ดีแล้ว” เหรินซวงดีใจที่หว่านเอ๋อยอมกลับไปเยี่ยมครอบครัว
หว่านเอ๋อจึงสอนเย็บปักถักร้อยให้พระชายา ทำให้หลังจากที่ฮองเฮาเสด็จกลับมา พระองค์ทรงชมแล้วชมอีก
“เ้าเย็บสวยจริงๆ สมแล้วที่เป็ลูกศิษย์ของหยุนเฉียน” ฮองเฮาทรงเข้าพระทัยว่าหยุนเฉียนเป็คนสอน
“เอ่อ คือว่า….” เหรินซวงพยายามจะอธิบายแต่มีคนกล่าวแทรก
“เป็ที่พร์ของพระชายาต่างหากเพคะ” หยุนเฉียนรีบพูดเพราะกลัวพระชายาเปิดโปงนาง
“เ้าอย่าถ่อมตัวไปเลยหยุนเฉียน” ฮองเฮาตรัส
“หม่อมฉันขอฝึกเย็บผ้าต่อนะเพคะ” เหรินซวงกล่าว
“ไม่ต้องแล้ว! เ้าควรกลับตำหนักพวกเราได้แล้ว” องค์รัชทายาททรงมาตามพระชายาถึงที่ตำหนักของฮองเฮา
“เ้ามารับชายาถึงที่นี่เลยงั้นหรือ” ฮองเฮาทรงแปลกพระทัย
“ลูกคิดถึงนางพะย่ะค่ะ” องค์รัชทายาทตรัสอ้าง
“งั้นเ้าก็กลับไปเถอะ” ฮองเฮาตรัส
“เพคะ” ใจจริงเหรินซวงอยากคุยกับหว่านเอ๋อต่อ แต่คงทำไม่ได้เพราะพระสวามีมารับพระนางถึงที่ตำหนักของฮองเฮา
ในระหว่างที่เสด็จไปพร้อมกับองค์รัชทายาท
“พระองค์ทรงไม่จำเป็ต้องมารับถึงที่นี่ก็ได้นะเพคะ” เหรินซวงกล่าว
“ชายาเราทั้งคนนะ ไม่ใส่ใจได้ยังไง” องค์รัชทายาทตรัสอ้าง
องค์รัชทายาททรงจูงพระหัตถ์พระชายากลับตำหนักท่ามกลางความอิจฉาของบุตรสาวขุนนางและเหล่านางกำนัล
********************************************
ณ ตำหนักองค์รัชทายาท
“ทรงปล่อยมือหม่อมฉันได้แล้วเพคะ ไม่มีใครเห็นแล้ว” เหรินซวงพยายามดึงมือออก
องค์รัชทายาททรงปล่อยมือหญิงสาวและตรัสว่า “เป็ไง ไปสืบแล้ว มีใครน่าสงสัยหรือไม่”
“ไม่มีเพคะ” เหรินซวงส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง
“เ้าคงเอาแต่ฝึกอบรม งั้น วันพรุ่งนี้ไม่ต้องไปตำหนักเสด็จแม่แล้ว เราจะส่งคนไปบอกพระองค์เองว่าเ้าไม่สบาย” องค์รัชทายาทตรัสแผน
“ไม่เป็ไรเพคะ หม่อมฉันอยากฝึกอบรมเพคะ” เหรินซวงรีบแย้งเพราะนางอยากพบหว่านเอ๋อสหายเก่า
“ที่ผ่านมา เราเห็นเ้าบ่นว่าไม่อยากฝึกมาโดยตลอดเลยนี่” องค์รัชทายาททรงสงสัย
“หม่อมฉันติดใจแล้วเพคะ ให้หม่อมฉันไปเถอะนะ” เหรินซวงพยายามอ้อนเหมือนเด็กๆ
“ตามใจก็แล้วกัน” องค์รัชทายาทตรัส
********************************************
ณ ตำหนักฮองเฮา
“วันนี้หยุนเฉียนไม่ว่างมาสอนเย็บปักถักร้อยให้ เ้ากลับไปก่อนก็ได้นะ” ฮองเฮาตรัส
“ขอหม่อมฉันเรียนกับนางกำนัลหว่านเอ๋อจะได้มั้ยเพคะ” เหรินซวงรีบพูด
“เ้าเย็บปักถักร้อยเป็อย่างนั้นหรือหว่านเอ๋อ” ฮองเฮาทรงหันไปตรัสกับหว่านเอ๋อ
“หม่อมฉันเย็บเป็เพคะ หม่อมฉันเคยทำงานที่โรงเย็บผ้ามาก่อน” หว่านเอ๋อเล่า
“อย่างนี้นี่เอง งั้นเอาอย่างนี้ พวกเ้าไปเรียนที่อุทยานก็แล้วกัน เปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดี” ฮองเฮาทรง้าให้ลูกสะใภ้ไปสูดอากาศภายนอกบ้าง
“ขอบพระทัยเพคะ” เหรินซวงทำการคารวะและเดินจากไป
ณ อุทยานภายในตำหนักฮองเฮา
“ทรงทอดพระเนตรดูอะไรหรือเพคะ” หว่านเอ๋อสังเกตได้ว่าพระชายาทรงมองไปโดยรอบเพื่อเสาะหาอะไรบางอย่าง
“เ้าเป็นางกำนัลอยู่ที่นี่มานาน เ้าเห็นใครน่าสงสัยหรือไม่” เหรินซวงไว้ใจหว่านเอ๋อ นางก็เลยลองถามสหายเก่า
“ไม่มีนี่เพคะ ทำไมงั้นหรือ” หว่านเอ๋อสงสัย
“ยังไงก็ระวังตัวด้วย บางทีนักฆ่าสาวอาจแฝงตัวอยู่ในวัง” เหรินซวงยอมบอก
“จะมีได้ยังไงเพคะ ถึงมี เหล่าองครักษ์ก็จัดการไปหมดแล้ว” หว่านเอ๋อไม่เชื่อ
“ก็เพราะว่ามีองครักษ์ร่วมมือกับนักฆ่าด้วยไงล่ะ” เหรินซวงอธิบาย
“ถ้าบอกว่าองครักษ์ร่วมมือด้วย หม่อมฉันก็สงสัยคนนึงเพคะ” หว่านเอ๋อนึกขึ้นได้
“ใครงั้นหรือ” เหรินซวงอยากรู้
“พระสนมเหล่ยผิงเพคะ” หว่านเอ๋อยอมบอก
“พระนางดูอ่อนแอจะตายไป วันก่อนพระนางยังทรงหน้ามืดตอนร่ายรำอยู่เลย” เหรินซวงไม่เชื่อ
“แต่พระนางติดต่อกับองครักษ์กู่เหวินอยู่บ่อยๆ นะเพคะ แถมพระนางมีแรงจูงใจอีกด้วย” หว่านเอ๋อมั่นใจ
“แรงจูงใจอะไร” เหรินซวงรอฟัง
“ท่านแม่ทัพ หรือพ่อของพระนางถูกปรักปรำว่าก่อการฏ บางทีพระนางอาจทรงอยากแก้แค้นแทนพ่อก็เป็ได้นะเพคะ” หว่านเอ๋อยอมบอก
“ก็เป็ไปได้ แต่คงไม่ใช่หรอก” เหรินซวงยังไม่เชื่อ
“งั้นคืนนี้ หม่อมฉันจะพาพระองค์ไปดูให้เห็นกับตาดีมั้ยเพคะ พวกเขามักติดต่อกันตอนเที่ยงคืนที่ท้ายวัง” หว่านเอ๋อจะพิสูจน์ให้ดู
“เ้าไปรู้ไปเห็นได้อย่างไร” เหรินซวงอยากรู้
“หม่อมฉันได้ข่าวมาจากนางกำนัลในตำหนักองค์ชายรองเพคะ นางกำนัลบอกว่าพระนางมักออกมาจากตำหนักองค์ชายรองหลังจากที่ได้ปรนนิบัติองค์ชายรองไปแล้ว” หว่านเอ๋อกล่าว
“เราอยู่ในตำหนักองค์รัชทายาท เราจะออกมาได้อย่างไร” เหรินซวงกังวล
“เพื่อความปลอดภัยของพระองค์ ทรงอย่าออกมาดีกว่าเพคะ” หว่านเอ๋อกล่าว
“ไม่เป็ไร เราจะหาทางออกมาจากตำหนักองค์รัชทายาท แล้วมาเจอเ้าเอง” เหรินซวงเชื่อใจสหาย
“เจอกันที่ท้ายวังนะเพคะ” หว่านเอ๋อนัดแนะ
********************************************
ณ ห้องทรงงานขององค์รัชทายาท
“หม่อมฉันง่วงนอนแล้วเพคะ” เหรินซวงแสร้งทำเป็หาวนอน
“อยู่เป็เพื่อนเราหน่อยสิ เ้านอนที่แคร่ตรงนั้นก็ได้ เราทำงานเสร็จเมื่อไหร่ เราจะอุ้มเ้ากลับห้องเอง” องค์รัชทายาททรงชี้ไปที่แคร่ที่มีทั้งหมอนและผ้าห่ม
“ไม่เป็ไรเพคะ หม่อมฉันอยู่เป็เพื่อนพระองค์ก็ได้” เหรินซวงกลัวองค์รัชทายาททรงอุ้มนางเข้าห้องบรรทมของพระองค์
แต่ทว่าก็เหมือนทรงแกล้ง องค์รัชทายาททรงงานจนดึกก็ไม่ยอมหยุดเสียที
เหรินซวงก็เลยแกล้งหลับไปบนแคร่นั้น
องค์รัชทายาทจึงทรงอุ้มหญิงสาวไปที่ห้องบรรทมของพระองค์
แม้เหรินซวงจะหลับตา แต่นางก็พอจะเดาออกว่าทางที่ไปไม่ใช่ห้องพักของนาง นางก็เลยแกล้งละเมอเรียกนางกำนัล “เหมยซู! เหมยซู!”
“หม่อมฉันอยู่นี่เพคะ” เหมยซูเห็นว่าองค์รัชทายาททรงกำลังอุ้มพระชายาและเสด็จเข้าห้องของพระองค์ นางก็เลยชะงักค้าง
“เราจำผิดห้องน่ะ เรากำลังจะพาเหรินซวงกลับห้องของนาง” องค์รัชทายาททรงแก้ตัว
“ห้องอยู่ด้านนี้เพคะ” เหมยซูชี้
องค์รัชทายาทจึงทรงอุ้มหญิงสาวไปนอนบนเตียงดีๆ พระองค์ทรงจับแก้มของหญิงสาวก่อนจะละจากนาง แล้วเสด็จกลับห้องบรรทมของพระองค์
เหมยซูพึมพำว่า “องค์รัชทายาททรงมีพระทัยให้พระชายาแล้วสินะ”
เหรินซวงแกล้งนอนตะแคงหันหลังให้ นางลืมตาและคิดในใจว่า “ไม่ใช่หรอกเหมยซู พระองค์ทรง้าแกล้งเรามากกว่า”
พอถึงเที่ยงคืน เหรินซวงรอให้เหมยซูหลับดีก่อน นางจึงสวมเสื้อคลุมและแอบลอบออกจากตำหนักขององค์รัชทายาทโดยมุ่งหน้าไปที่ท้ายวังตามที่ได้นัดหมายกับนางกำนัลหว่านเอ๋อไว้
********************************************
ณ ท้ายวังในป่าลึก
เหรินซวงและหว่านเอ๋อได้ซุ่มตัวอยู่หลังพุ่มไม้เพื่อดูการติดต่อนัดหมายระหว่างพระสนมเหล่ยผิงและองครักษ์กู่เหวิน ผ่านไปไม่นานทั้งสองก็เห็นทั้งคู่มาพบกันจริงๆ
“ถวายบังคมพะย่ะค่ะ” กู่เหวินคารวะหญิงสูงศักดิ์
“ทำไมเ้าทำงานพลาดตลอดเลยล่ะ” เหล่ยผิงบ่น
“ขอประทานอภัยพะย่ะค่ะ เป็เพราะองค์รัชทายาททรงจับตามองกระหม่อมตลอดโดยไม่ยอมปล่อย อีกทั้งตอนนี้พระองค์ทรงมีหมอหญิงเหมยซูข้างกายด้วย ทำให้เสียแผนอยู่เรื่อย” กู่เหวินนึกเจ็บใจ
“น่าเจ็บใจนัก แต่ไม่เป็ไรหรอก เรามีวิธี” เหล่ยผิงมีแผนการในใจ
“เอ่อ เหตุใดพระองค์ถึงทรงมีรอยเขียวช้ำเป็จ้ำตามพระวรกายแบบนี้ล่ะพะย่ะค่ะ” กู่เหวินสังเกตได้
“องค์ชายรองทรงระบายอารมณ์ใส่เรา ก่อนมีเพศสัมพันธ์ ทรงจะต้องทำร้ายร่างกายเราก่อน” เหล่ยผิงมีน้ำตาคลอ นางต้องใช้ความอดทนอย่างสูงในการเป็อนุภรรยาขององค์ชายป่าเถื่อนพระองค์นั้น
“ให้กระหม่อมจัดการให้ดีมั้ยพะย่ะค่ะ” กู่เหวินอาสา
“ไม่เป็ไร! ชายคนนี้ยังมีประโยชน์อยู่” เหล่ยผิงห้ามไว้ก่อน
“กระหม่อมจะส่งผู้หญิงมายั่วยวนองค์ชายรอง เพื่อให้พระองค์ทรงรับนางมาเป็สนมอีกคนนะพะย่ะค่ะ” กู่เหวินเสนอ เพราะไม่อยากเห็นพระสนมเหล่ยผิงทุกข์ทรมาน
“ก็ดีเหมือนกัน เราชักทนกับพฤติกรรมโรคจิตขององค์ชายรองไม่ไหวแล้ว” เหล่ยผิงรู้สึกหมดความอดทน
“กระหม่อมจะรีบดำเนินการให้เร็วที่สุดพะย่ะค่ะ” กู่เหวินกล่าว
“งานนี้ห้ามพลาดอีกล่ะ เราจะต้องกำจัดฝ่าาและองค์รัชทายาทให้จงได้” เหล่ยผิง้าแก้แค้นเพียงอย่างเดียว
“องค์รัชทายาททรงเคยเป็คนรักของพระองค์มาก่อนไม่ใช่หรือพะย่ะค่ะ” กู่เหวินสงสัย
“องค์รัชทายาททรงทรยศเรา พระองค์ทรงยกย่องหญิงชาวบ้านมาเป็ชายาได้อย่างไร” เหล่ยผิงนึกเจ็บใจ
“บางทีองค์รัชทายาททรงอาจทำเพื่อประชดพระองค์ก็เป็ได้นะพะย่ะค่ะ” กู่เหวินพูดปลอบ
“ช่างมันเถิด ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับองค์รัชทายาทเป็อดีตไปแล้ว” เหล่ยผิงคิดว่าการแก้แค้นสำคัญกว่าความรัก
“กระหม่อมต้องรีบไปแล้วพะย่ะค่ะ เดี๋ยวมีคนสงสัย” กู่เหวินกล่าว
“เราเองก็ต้องรีบกลับเหมือนกัน เพราะยานอนหลับกำลังจะหมดฤทธิ์แล้ว” เหล่ยผิงวางยานอนหลับในน้ำชาให้พระสวามีเสวย
สองสาวที่แอบดูอยู่ พวกนางมองดูหญิงสูงศักดิ์และองครักษ์เดินแยกกันไปคนละทาง
หว่านเอ๋อยังไม่ละความพยายาม นางรีบจูงพระหัตถ์ของพระชายาให้ตามพระสนมเหล่ยผิงไปจนถึงตำหนักขององค์ชายรอง
เหรินซวงกระซิบว่า “พวกเรามาที่นี่ทำไมกัน”
“ทรงไม่อยากทราบหรือเพคะว่า องค์ชายรองทรงร่วมมือด้วยหรือเปล่า” หว่านเอ๋อกล่าว
แต่ทว่าสักพัก ทั้งสองสาวก็ต้องใกับเสียงกรีดร้องของพระสนมเหล่ยผิง
“หม่อมฉันเจ็บนะเพคะ” เหล่ยผิงถูกตบหน้าอย่างไม่ให้เกียรติ
“ไปไหนมา ทำไมเราตื่นมาถึงไม่เห็นเ้า” องค์ชายรองทรงตะคอก
“หม่อมฉันก็แค่หิว เลยไปหาอะไรกินในโรงครัวก็เท่านั้นเองเพคะ” เหล่ยผิงรีบแต่งเื่
“ดึกป่านนี้แล้ว โรงครัวจะเปิดได้อย่างไร” องค์ชายรองทรงไม่เชื่อ
“หม่อมฉันไปขอแบ่งอาหารมาจากแม่ครัวเพคะ” เหล่ยผิงกล่าวอ้าง
“คืนนี้เรายังไม่อิ่ม มาต่อกันเถอะ” องค์ชายรองทรงดึงตัวหญิงสาวเข้ามากอด
“แต่ว่า” เหล่ยผิงลังเล
“เ้าเป็ของเรา ต้องตามใจเราทุกอย่าง หากเรา้าเ้าตอนไหน เ้าก็ต้องสนอง เข้าใจมั้ย” องค์ชายรองทรงจูบไซร้ซอกคอของหญิงสาวและอุ้มหญิงสาวไปที่เตียง จากนั้นบทบรรเลงเพลงรักก็เริ่มขึ้น
“ทราบแล้วเพคะ” เหล่ยผิงถูกเล้าโลมจนหลงไปตามรสสวาทที่พระสวามีทรงปรนเปรอให้ จากนั้นทุกอย่างก็เป็ไปตามธรรมชาติ
หลังเที่ยงคืนไปแล้ว ไฟพิศวาสลุกโชนโหมกระหน่ำ ทำให้ทั้งสองพระองค์ทรงมีความสัมพันธ์กันจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น
เหรินซวงที่ได้รับรู้เื่ราวชีวิตของพระสนมเหล่ยผิง ทำให้นางรู้สึกสงสารอดีตคนรักขององค์รัชทายาทจับใจ แต่นางมิอาจช่วยอะไรได้ และที่สำคัญก็คือนางต้องรีบยับยั้งการกระทำอันเลวร้ายของพระสนมเหล่ยผิงอย่างเร่งด่วน
“ขอบคุณที่มาส่งนะ เ้าต้องระวังตัวด้วยล่ะหว่านเอ๋อ” พระชายาเหรินซวงตรัสเพราะเวลานี้เป็เวลาดึกสงัด
“เพคะ” หว่านเอ๋อกล่าว
เหรินซวงเดินมุ่งหน้าไปเปิดประตู แต่ทว่าพอเปิดเข้าไปก็พบกับ….
605
![[ รวมเรื่องสั้น 18+ ] แนวจีนโบราณ NC เน้น ๆ สายแซ่บ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1781774008_31395121.webp)
