สวย แสบ ซ่า ฉันนี่แหละเสี่ยวจือจือ (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 20 ลักพาตัว (1)

        จนกระทั่งโจวมู่เดินมาถึงโรงเรียนอนุบาล เห็นเด็กนักเรียนกลุ่มหนึ่งยืนรายล้อมลูกสาวของตน ลูกสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทีภาคภูมิใจ พร้อมรอยยิ้มที่เผยกว้างอย่างมาก

        โรงเรียนอนุบาลในชนบทย่อมไม่มีกฎระเบียบห้ามไม่ให้พ่อแม่ผู้ปกครองเข้ามาในโรงเรียน

        การปิดประตูก็มีไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เด็กๆ วิ่งเพ่นพ่านออกไปเท่านั้น

        อีกทั้งในเวลานี้ก็ใกล้จะเลิกเรียนแล้ว เมื่อหลี่โหย่วเหมยเห็นว่าเป็นโจวมู่ เธอก็แสดงท่าทีนอบน้อมและกล่าวเรียกทักทาย “เถ้าแก่โจว”

        เธอได้ยินสามีบอกว่า โจวมู่ทำเงินได้ก้อนใหญ่ เตรียมตัวทำสัญญาสัมปทานเหมืองถ่านหินของหมู่บ้าน ถ้าอนาคตตามไปร่วมงานกับโจวมู่จะต้องทำเงินได้ดีกว่าการทำกลุ่มขนส่งในตอนนี้แน่นอน แถมยังบอกอีกว่าถ้าในอนาคตหาเงินได้เยอะๆ จะซื้อรถเล็กๆ สักคัน พาเธอกับลูกกลับไปเยี่ยมบ้านเกิด

        หลี่โหย่วเหมยได้ฟังเช่นนั้นก็ร่าเริงเบิกบาน เดิมทีเธอซึ่งเป็นหญิงสาวที่เรียนจบมา กลับแต่งงานกับชาวบ้านชนบท ซ้ำยังถูกใครต่อใครต่อว่า หยามหน้าพ่อและแม่ของเธอมากๆ

        พ่อและแม่ใช้ความพยายามอย่างมากในการส่งเธอไปโรงเรียน หวังเพียงให้เธอได้กลายไปเป็นคนเมือง แต่กลับไม่คิดว่าเธอจะมาแต่งงานกับชาวบ้านชนบทเช่นนี้

        ถ้าสามารถขับรถกลับไปที่บ้านเกิดได้ ข่าวลือเหล่านั้นต้องหายไปอย่างแน่นอน ดังนั้นคำเรียกโจวมู่จึงกลายเป็นเถ้าแก่โจวไปโดยปริยาย

        “คุณเป็นครูของจือจือ และก็เป็นภรรยาของต้าไห่ ต้าไห่เรียกผมว่าพี่ คุณเองก็เรียกผมว่าพี่ก็พอครับ”

        “ได้ค่ะ พี่โจว พวกจือจือกำลังเล่นกันอยู่ที่สนาม คุณเข้าไปเถอะค่ะ” หลี่โหย่วเหมยรีบเปิดประตูให้พร้อมรอยยิ้มที่แสดงความจริงใจยิ่งขึ้น

        “พ่อขา!” เสี่ยวจือจือเห็นว่าพ่อของตนมาแล้ว จึงรีบวิ่งพุ่งตรงมาหา

        โจวมู่อุ้มลูกสาวขึ้นจากพื้น หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาอย่างระวังและเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของหนูน้อย เขามักจะพกผ้าเช็ดหน้าเป็นปกติ ไม่ได้เพื่อให้ตัวเองใช้ แต่เตรียมเอาไว้ให้ลูกสาวโดยเฉพาะ

        “วันนี้เล่นสนุกไหมคะ” โจวมู่ถาม

        “สนุกค่ะ สนุกสุดๆ เลย!” เสี่ยวจือจือถูกเพื่อนๆ ชมจนตัวลอย เวลานี้ลืมคำพูดที่ปู่ปราชญ์เคยเตือนตนไว้ว่าเรื่องเล่นมีดนี้จะให้พ่อของเธอรู้ไม่ได้จนหมดสิ้น

        เธอพยายามดิ้นลงมาจากแขนของผู้เป็นพ่อ เดินไปยังจุดที่เธอมักใช้ฝึกปามีด แต่สุนัขรับใช้ผู้ชาญฉลาดอย่างหลี่เซี่ยงเฉียนกลับไม่ได้ตามมา ผิดกับเจ้าเด็กอ้วน ซึ่งนึกภูมิใจไปเองถึงโอกาสขึ้นนำที่ตนได้ครอบครอง

        “ลูกพี่จือจือ นี่ครับ”

        โจวมู่เห็นเจ้าเด็กอ้วน ลูกชายของผู้ใหญ่บ้านกำลังส่งมีดสั้นเล่มใหญ่เล่มหนึ่งให้กับลูกสาวของตน ทันใดนั้นหน้าก็เปลี่ยนสีทันที

        เจ้าเด็กอ้วนนี่น่าโมโหชะมัด แบบนี้มันสอนเรื่องไม่ดีให้ลูกสาวเขาไม่ใช่หรือไง

        “พ่อคะ ดูหนูนะ!”

        เสี่ยวจือจือยืนประจำตำแหน่ง ในมือถือมีดเอาไว้ พร้อมหันกลับมาเรียกพ่อของตน

        เขาเห็นภาพลูกสาวยกมือขึ้น โบกมีดในมือ มีดลอยไปปักลงบนกำแพงฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว ยามเย็น แสงของดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าสาดกระทบไปบนกำแพงฝั่งนั้น มีดสั้นที่ยังคงสั่นไหวๆ ต้องกระทบแสงอาทิตย์สะท้อนประกายพร่างพราย

        โจวมู่นิ่งอึ้งไปในทันที ราวกับย้อนกลับไปเมื่อครั้งยังอยู่ในคุก มองเพื่อนนักโทษที่อ้างว่าตนปามีดเก่งนักหนา เพื่อนนักโทษคนนั้นที่ถือส้อม สามารถใช้แทนมีดบินได้ ครั้งหนึ่งที่เขาเคยมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง อีกฝ่ายมีกันเจ็ดถึงแปดคน ต่อให้ไกลสักแค่ไหน ส้อมเหล็กปาออกไปก็ปักลงบนแขนของอีกฝ่ายได้...

        จนกระทั่งโจวมู่ได้สติคืนกลับมา ก็พบว่าลูกสาวตัวน้อยได้ปามีดออกไปสิบกว่าเล่มแล้ว บนกำแพงส่องแสงประกายวิบวับพร่างพราย รวมทั้งเพื่อนๆ นักเรียนที่พากันปรบมือและส่งเสียงเกรียวกราว

        “จือจือเก่งสุดยอดเลย!”

        “ขออีกเล่ม!”

        …

        โจวมู่เดินเข้าไปใกล้กำแพง เขาใช้มือกดลงไปบนกำแพงนั้น แม้จะเป็นกำแพงดิน แต่กลับก่อได้แข็งแรงมาก และมีอายุมานานแล้ว แม้จะให้คนหนุ่มในหมู่บ้านมาเจาะกำแพงนี้ให้เป็นรูก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย

        หากแต่ในตอนนี้ กลับมองเห็นรูมากมายบนกำแพง ซ้ำยังกองมีดที่รวมตัวกันปักอยู่ในวงกลมหนึ่งวง ด้ามมีดที่ยังคงสั่นไหวๆ แบบนี้แสดงว่าคงจะฝึกฝนมานานแล้วถึงสร้างรอยและผลลัพธ์เช่นนี้ได้...

        โจวมู่กำลังจะระเบิดอารมณ์โกรธออกมาแล้ว นี่ก็คือผลลัพธ์ที่ปราชญ์เฒ่าพูดว่าจะสอนลูกสาวของเขาให้เป็นกุลสตรีสินะ สิ่งที่เขาสอนในอดีต อย่างไรซะก็แค่ขึ้นเขาเข้าป่าไปทำร้ายลูกสัตว์เล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น แต่ลูกสาวของเขาในตอนนี้ มีเสือเป็นกองกำลังการต่อสู้ ซ้ำมือยังมีอาวุธเพิ่มมาอีก...

        “คุณพ่อขา จือจือเก่งใช่ไหมคะ!”

        เสี่ยวจือจือมองเห็นพ่อของตนยืนอยู่หน้ากำแพง ยังคิดว่าพ่อกำลังตรวจสอบผลงานของตนอยู่ เธอจึงยืดอกแสดงท่าทีภูมิใจสุดๆ คนอื่นๆ ล้วนชื่นชมเธอกันหมดแล้ว เหลือก็แค่พ่อที่ยังไม่ชมเธอ

        ถ้าไม่ได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง โจวมู่ก็คงไม่เชื่อแน่นอน วีรกรรมทุกอย่างที่อยู่บนกำแพงนี้ล้วนเกิดจากฝีมือของลูกสาวเขาทั้งสิ้น ตอนนี้สายตาของเขาหันกลับไปมองลูกสาวที่ยกยิ้มหวานรอฟังคำชมจากเขา

        ใบหน้าของโจวมู่คล้ำราวกับถ่านแล้ว หากแต่เขาไม่เคยโมโหใส่ลูกสาวมาก่อน จึงทำเพียงพยักหน้าแรงๆ ตอบรับ “ดีมาก”