ทะลุไปในโลกนิยายพร้อมระบบเกมทำสวน

ตอนที่ 39 การพบปะกับพระเจ้าทั้งสอง

        ม่านฟ้าตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้ามึนงง เธอกำลังสับสนว่าที่นี่ที่ไหน มันไม่ใช่ห้องของนอนของเธอ ม่านฟ้าลุกจากเตียงก็เห็นว่ามีคนกำลังนั่งเล่นไพ่อยู่สองคนและบนโต๊ะมีเหรียญทองตั้งอยู่เป็นกอง 

        ผู้หญิงใส่ชุดเดรสสีม่วงทำให้สมองเธอตื่นตัวเหมือนมีเลือดกำลังวิ่งขึ้นสมองด้วยความเร็วสูงสุด ม่านฟ้าพูดไม่เป็นภาษาเพราะลิ้นพันไปหมดแล้ว

        ชายหนุ่มปริศนาไม่คุ้นหน้าสำหรับม่านฟ้าเลย

        “เห็นไหม? พี่เห็นรึยังว่าพี่เป็นคนที่น่ากลัวขนาดไหน ดูสิ อิงฟ้ายตกใจพี่ใหญ่เลย”

        “แก! อยากโดนฉันเอาเหรียญทองเขวี้ยงใส่หัวไหม? อิงฟ้าน่ะ ตกใจในความงดงามและความน่าเกรงขามของฉันต่างหากล่ะย๊ะ” พระเจ้าแห่งมิติมองค้อนใส่คู่สนทนา

        “อิงฟ้ามานั่งนี่สิ”

        ถึงแม้ว่าเธอจะอยู่ในร่างม่านฟ้า เธอก็ต้องเดินไปตามที่เสียงเรียกนั้น เธอรู้สึกเหมือนจิตใจของเธอกำลังถูกชักจูง แต่ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอสบายใจมาก ม่านฟ้านั่งลงระหว่างทั้งสองคน 

        พระเจ้าแห่งมิติคุยกับม่านฟ้าแต่มือยังคงเล่นไพ่อยู่

        “สภาพจิตใจย่ำแย่เลยนะ แหม…ความลับเรื่องระบบคงเก็บไม่อยู่ล่ะนะ ฮ่าๆ ฉันก็กะไว้แล้วว่าต่อไปเธอคงโดนลักพาตัวหรือไม่ก็ถูกตามล่าแน่ๆเลย”

        ม่านฟ้ากุมขมับ ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้นิสัยเสียระดับปรมาจารย์จริงๆ ชายที่เล่นไพ่กับพระเจ้าแห่งมิติยิ้ม เขารู้ว่าอิงฟ้าคิดอะไรในใจ และเขาก็เห็นด้วยที่พี่สาวของเขาคนนี้นิสัยเสียที่สุด

        “แล้วพาหนูมาที่นี่ทำไมล่ะคะ?” 

        “ก็อยากจะถามว่า เธอจะเอายังไงต่อ ยังอยากจะมีระบบอยู่ไหม?” 

        “เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว หนูยังคงต้องการค่ะ ท่านคงไม่คิดจะเอาระบบกลับไปใช่ไหม?”

        “ไม่แน่นอน เห็นอย่างนี้ก็เถอะ ฉันค่อนข้างจริงใจและซื่อตรง เป็นคนที่น่าเชื่อถือม๊ากมากเลยนะ”

        “พี่แพ้แล้ว” ชายหนุ่มวางไพ่แผ่ลงบนโต๊ะอย่างขัดจังหวะพอดิบพอดี

        ไอ้นี้มันจงใจแน่ๆ

        “แพ้อีกแล้ว? นี่ดวงฉันไม่คิดจะขึ้นบ้างรึไง หรือว่าฉันจะโดนสาปล่ะเนี่ย ช่วงนี้ถึงมีแต่เรื่อง”

        “ผมว่าพี่ไม่ได้โดนสาปหรอก นิสัยพี่นั่นแหละที่เป็นคำสาป” 

        “ฉันล่ะเกลียดแกจริงๆ วันๆก็ชอบใช้น้ำเสียงนุ่มนวลไพเราะเพราะพริ้งแดกดันฉันแต่ความหมายชั่วร้ายมาก”

        “ผมคือพระเจ้าสายสร้างโลกนะ ยังไงโชคก็อยู่ข้างผม อีกอย่าง ผมก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วพี่ก็รู้ พระเจ้าองค์อื่นก็รู้ สามีพี่ก็ยังรู้… ในจักรวาลนี้เขาก็รู้กันหมด”

        ดูมันพูด!

         “…...” อิงฟ้าด้แต่คิดเพียงในใจพาฉันมาที่นี่ทำไม?

        พระเจ้าแห่งมิติเปลี่ยนเรื่องคุย หากยังเถียงกับน้องชายเธอเองต่อไป จะมีแต่เธอนี่แหละที่ลำบากเพราะโมโหอยู่คนเดียว

        “ผู้ชายที่นั่งข้างเธอ คือพระเจ้าผู้สร้างโลก โลกที่เธออยู่ตอนนี้ก็เป็นเขานี่แหละที่สร้าง”

        อิงฟ้ามองอย่างแปลกใจ ได้เจอพระเจ้าของโลกนี้เลยนะ! หน้าตาหล่ออบอุ่นดูใจดีมาก ต้องเป็นคนที่ไว้ใจได้แน่นอนถ้าเทียบกับพระเจ้าแห่งมิติแล้ว

        พระเจ้าของโลกส่งยิ้มมาให้เธออย่างอ่อนโยน “ผมเป็นคนอยากเจอคุณเองแหละคุณอิงฟ้า ส่วนพี่เขามาด้วยเพราะเขาต้องชดใช้ให้กับผมน่ะ”

        “พระเจ้าแห่งมิติทำเรื่องอีกแล้วเหรอคะ?”

        “อืม…อีกแล้วล่ะ”

        พระเจ้าแห่งมิติเริ่มเดือด สองคนนี้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย แถมยังแยกเธอออกจากวงอีกด้วย

        พวกคนใจร้าย!

        “ผมจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณฟัง เรื่องนี้มันเกี่ยวกับคุณม่านฟ้าโดยตรงเลย”

        “ผมเป็นผู้สร้างโลกนี้มาอย่างที่คุณรู้อยู่แล้ว โลกใบนี้กำลังจะแตกสลายไปเพราะมนุษย์เข่นฆ่าและล่าอาณานิคมอย่างเหี้ยมโหด ประชากรกว่าครึ่งโลกล้มหายตายจากไปเป็นจำนวนมาก ที่นี่มีการพัฒนาอาวุธ แม้จะเทียบไม่ได้กับโลกที่คุณเคยอยู่ แต่มนุษย์ในโลกของผมน่ะ เฮ้อ...พวกเขาเอาแต่ฆ่ามากเกินไป ทรัพยากรธรรมชาติของโลกที่ผมสร้างได้เสียสมดุลไปมาก จนผมช่วยไม่ไหวแล้ว พิษได้แทรกซึมและปนเปื้อนไปทั้งผืนแผ่นดินโลกเกินครึ่ง น่านน้ำทะเลทั้งหมด สัตว์ทะเลและสัตว์บกก็แทบสูญพันธุ์ พวกเขาเอาแต่ทำร้ายไม่คิดจะรักษาโลกนี้เลย”

        “มะ มันรุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”

        อิงฟ้าแทบไม่อยากเชื่อ ในนิยายไม่มีเรื่องนี้เลยนะ!

        พระเจ้าแห่งมิติถอนหายใจ “เจ้านี่น่ะสิใจอ่อน สร้างนู้นสร้างนี้เกินความจำเป็น อะไรก็อุดมสมบูรณ์ไปหมด เขาค่อนข้างรักมนุษย์มากเลย อยากให้ทุกคนอยู่ในโลกอย่างมีความสุข มีทรัพยากรธรรมชาติที่เยอะยิ่งกว่าโลกใดๆ”

        “ผมสร้างพวกเขามานี่นา พวกเขาก็คือลูกๆของผมนะ”

        “ฉันล่ะแปลกใจจริงๆว่าทำไมแกถึงเกิดมาเป็นชายที่ขี้ใจอ่อน”

        “ผมก็แปลกใจพี่ที่เกิดมาเป็นผู้หญิง”

        อิงฟ้าถอนหายใจ พวกเขาตีกันอีกแล้ว

        พระเจ้าแห่งมิติอธิบาย “โลกนี้ถูกสร้างโดยใช้พลังของจักรวาล โลกนี้สามาถดูดซับพลังนี้ได้โดยไม่มีที่สิ้นสุดเพราะ ฉะนั้นพลังธรรมชาติทั้งหมดจึงอุดมสมบูรณ์อย่างมาก ไม่มีคำว่าขาด มีแต่เกินด้วยซ้ำ ประมาณว่าโลกมีน้ำมันดิบที่ใช้ยังไงก็ใช้ไม่หมด มีเหมืองทองที่ขุดได้ไม่หมด แร่เหล็กและอื่นๆเช่นกัน แต่เมื่อโลกนี้ถูกพิษมากเกินไป พลังของจักรวาลไม่สามารถแปรเปลี่ยนให้กลายเป็นธรรมชาติ มันถูกยับยั้ง เมื่อพลังไม่สามารถแปรเปลี่ยนเป็นวงจรธรรมชาติได้ มันจึงกลายเป็นพลังอีกรูปแบบหนึ่งหรือคล้ายๆภาวะโลกร้อนในโลกที่เธอจากมา แต่มหาภัยพิบัติจะเกิดขึ้นรวดเร็วและสุดท้ายโลกก็แตกไงล่ะ เมื่อภายในเสียจนถึงแกน จะซ่อมอย่างไรก็ยากแล้ว หนทางเดียวคือต้องซ่อมจากภายใน ชะลอให้มันช้าได้มากที่สุดจนกว่ามันกลับมาสมดุลดั่งเดิม” 

        พระเจ้าผู้สร้างโลกพูดต่อ “ในขณะที่ผมกำลังทำใจ รอให้โลกแตกอีกพันปี ซึ่งมันเร็วมากสำหรับผม คนอื่นโลกอยู่หลายล้านปี ขึ้นต่ำสุดก็แสนปี แต่โลกนี้ที่ผมพึ่งสร้างมีอายุแค่สองหมื่นปีเอง แม้ผมจะเสียใจเรื่องนี้ก็เถอะเพราะผมต้องยอมรับมัน มนุษย์ทำลายโลกนี้เอง แต่…มีอยู่วันหนึ่ง พี่สาวผมทำของบางอย่างหล่นหายเข้าไปในโลกของผม ผมก็ไม่รู้หรอกตอนนั้น มารู้ก็ตอนเกิดเรื่องแล้ว ของที่พี่สาวผมทำหล่นคืออุปกรณ์วิเศษที่พี่สาวผมกำลังค้นคว้าและทดลองอยู่ อุปกรณ์นั้นมันยังไม่สมบรูณ์เลย”

        อิงฟ้ามองไปทางพระเจ้าแห่งมิติด้วยสายตาเฉยชา ผู้หญิงคนนี้สุดยอดในการหาเรื่องให้ตัวเองและคนอื่นจริงๆ พระเจ้าแห่งมิติรับรู้สายตาของอิงฟ้า เธอเขินอายเล็กน้อย แหม…เค้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะตัวเอง

        พระเจ้าผู้สร้างโลกเล่าต่อ “อุปกรณ์ชิ้นของพี่มันดันทำงานขึ้นมา มันตอบสนองความต้องการของม่านฟ้า โลกของผมจึงถูกย้อนเวลาและย้อนไปในช่วงเวลาที่ม่านฟ้าในยังอยู่วัยเด็ก ม่านฟ้าได้ขอให้วิญญาณของพี่สาวที่เป็นฝาแฝดมาอยู่ในร่างกายนี้แทนเธอและใช้ร่างของเธอเปลี่ยนอดีตของเธอและตระกูลภักดี”

        อิงฟ้าหัวช็อตไปแล้ว

        พระเจ้าแห่งมิติถาม ม่านฟ้าหน้าซีดอย่างมาก “อิงฟ้า โกโก้ร้อนหน่อยไหมจ๊ะ?”

        อิงฟ้าส่ายหัวเธออยากฟังต่อ

        “ทำไมเธอถึงย้อนมาเองไม่ได้ล่ะคะ?”

        “เพราะอุปกรณ์วิเศษมันมีชีวิตน่ะสิ อุปกรณ์วิเศษของพระเจ้าที่สร้างส่วนใหญ่จะมีจิตวิญญาณรวมอยู่ด้วย มันได้พูดคุยเรื่องข้อแลกเปลี่ยนหากต้องการใช้มัน อุปกรณ์วิเศษนี้ต้องการเชื้อเพลิงในการแลกเปลี่ยน สิ่งที่ต้องแลกก็คือวิญญาณของคนที่ใช้มันและวิญาณของคนตายกว่าครึ่งโลกของผม ม่านฟ้ายินดีแลก แน่นอนว่ามันเป็นอุปกรณ์ที่ไม่สมบรูณ์ การแลกเปลี่ยนย่อมไม่สมเหตุสมผล มันย่อมมีเรื่องไม่คาดคิด ในขณะที่โลกถูกรีเซ็ต วิญญาณของเธอเกือบจะแตกสลาย ผมมาเห็นพอดีและผมได้ส่งคุณอิงฟ้าออกไปที่ไหนสักแห่งพร้อมนิยายเล่มนั้นที่คุณอ่านไป หนังสือเล่มนั้นจะทำให้ผมรู้ว่าคุณอยู่ตรงไหนในจักรวาลใด นิยายเล่มนั้นจะพยายามทำทุกอย่างให้มาอยู่กับคุณ เมื่อคุณได้เปิดอ่าน ผมจะรับรู้ตำแหน่งที่แน่นอนของคุณได้ จากนั้นจนกว่าคุณจะหมดอายุขัยคุณจะกลับมาโลกนี้เพื่อรอเข้ามาในร่างของม่านฟ้า แต่…พี่สาวของผมกลับทำคุณตายซะก่อน เรื่องมันเลยยุ่งยาก คุณตายไปแล้วโลกของผมก็ยังรีเซ็ตไม่เสร็จ”

        ไม่ใช่แค่ฉันตายค่ะ คนอื่นด้วยค่ะ!

        พระเจ้าแห่งมิติพยายามทำตัวให้ลีบที่สุดเท่าที่จะทำได้

        “ฉันถึงได้ให้ระบบของฉันกับอิงฟ้าไง นี่เป็นการช่วยโลกให้เธอไม่ต้องแตกในพันปีข้างหน้านะ”

        “พี่ผมเป็นคนมีความรับผิดชอบที่สุด ผมภูมิใจพี่และดีใจที่ได้เป็นน้องพี่”

        พระเจ้าแห่งมิติสะอื้น “ทำไมแกต้องว่าฉันด้วย ฉันก็ทำเต็มที่แล้วนะ”

        พระเจ้าผู้สร้างโลกพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวมไม่ว่าใครฟังแล้วก็รื่นหูและชวนหลงไหล

        “ไม่มีประโยคไหนที่ผมว่าพี่เลย พี่ก็ได้ยินไม่ใช่เหรอ? ผมภูมิใจในตัวพี่จริงๆ”

        พระเจ้าแห่งมิติรับไม่ได้ ว่าแบบนี้เจ็บกว่าการด่าหยาบๆซะเสียอีก สิ่งที่แกพูดกับความรู้สึกในใจแกมันสวนทางนี่นา!

        “ระหว่างรอกลับมาโลกนี้หนูไปอยู่ไหนคะ?”

        “พี่สาวของฉันเอาวิญญาณของเธอไปเก็บในมิติน่ะ”

        ง่ายๆแบบนี้เลยเรอะ?