พ่อคะ...ของหนู / My Not–Daddy

ในขณะที่รถเคลื่อนตัวเงียบ ๆ ออกจากสนามบิน

เด็กสาวที่ไม่เคยรู้ว่าคำว่า “บ้าน” รู้สึกยังไง
ก็กำลังนั่งอยู่บนเบาะของใครบางคน...ที่กำลังจะกลายเป็๲

“บ้านในทุกความรู้สึก” ของเธอ

และที่ปลายอีกฝั่งของเมือง —
หมอเรย์มันด์ วีเรลลี วางแฟ้มประวัติลงบนโต๊ะ
เขาเปิดหน้าสุดท้าย...เห็นเพียงชื่อ

“Lina Amélie Morisaki”

มือเขาแตะเบา ๆ ตรงขอบแฟ้ม
สายตาไม่หวือหวา — แต่จ้องลึกมาก

เหมือน...เขารอฟังเสียงคนที่ยังไม่เคยเห็นหน้า

บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คสีดำด้าน
แฟ้มประวัติ วางอยู่ตรงกลาง เปิดค้างไว้
ด้านในมีเพียงเอกสารไม่กี่แผ่น — ประวัตินักเรียน / ทุนฝึกงาน /

รายละเอียดเบื้องต้นจากฝ่ายต่างประเทศ

หน้าแรก: ข้อมูลทั่วไป

หน้าสอง: เอกสารจบการศึกษาจาก Lyon
หน้าสาม: แบบฟอร์มยินยอมจากผู้ปกครอง

...หน้า สุดท้าย:

คือจดหมายแนบมือจาก “Kenji Morisaki”
กระดาษบางแต่หอมหมึกแบบเอกสารราชการญี่ปุ่น
หมอไม่ได้อ่านซ้ำ เขาแค่เปิดหน้าเดิม...เพื่อจ้องชื่อที่ลงท้าย

Lina Amélie Morisaki

มือเขาวางบนขอบแฟ้มเบา ๆ
นิ้วข้างหนึ่งค้างอยู่ตรงขีดล่างของชื่อ “ลินะ”

นาฬิกาบนผนังดัง “ติ๊ก...ติ๊ก...”
กลไกของ Patek Philippe Ref. 5207P ที่วางอยู่ข้างแฟ้มเดินเงียบ
เหมือนรออะไรบางอย่าง…

“จดหมายของเคนจิ โมริซากิ”

สั้น กระชับ สุภาพแบบคนญี่ปุ่นระดับนักธุรกิจ–ชนชั้นสูง

และที่สำคัญคือ ไม่พูดอะไรชัดเจนเลย แต่รู้เลยว่า “เขายกเด็กให้หมอเรย์มันด์ดูแลเต็มตัว”

ภาษาญี่ปุ่นสุภาพ–นิ่ง–เจ็บแต่เงียบ ตามสไตล์ "เคนจิ โมริซากิ" นักธุรกิจผู้ดี

ที่ยอมวางลูกสาวไว้ในมือคนอื่นทั้งที่ตัวเองรักมาก

แต่ ต้องยอมเพราะยัง “เคลียร์บ้านตัวเองไม่ได้”

この子を、あなたに託します。

僕が大切に思い、愛し、でも今はまだ守りきれない人です。

この困難な時期、あなたが彼女を愛し、守ってくれることを願っています。

僕の家庭の事情は…今は、どうしても彼女を迎えることができません。

すべてを言葉にはできませんが、
彼女を、あなたに預ける以外、道がないのです。

ケンジ・森崎

Kono ko o, anata ni takushimasu.

Boku ga taisetsu ni omoi, aishi, demo ima wa mada mamori kirenai hito desu.

Kono konnan na jiki, anata ga kanojo o aishi, mamotte kureru koto o negatteimasu.

Boku no katei no jijō wa… ima wa, dōshite mo kanojo o mukaeru koto ga dekimasen.