หาที่อยู่ใหม่
หลังจากที่เริ่มขายน้ำดับกลิ่นกายวันแรกตอนนี้ก็ผ่านมา10 วันแล้ว การค้าถือว่าเป็ไปด้วยดีมากทีเดียวกระทั่งรอบ 2 ที่ทำไว้ขาย 1000ขวดก็จะหมดแล้ว ตอนนี้นางกับครอบครัวกำลังช่วยกันทำน้ำดับกลิ่นกายกันอีกพันขวดซึ่งต้องเร่งให้ขายได้มากๆเพราะหน้าร้อนเหลืออีกเดือนกว่าๆ เท่านั้นพอหมดหน้าร้อนสินค้าชนิดผู้คนก็อาจะไม่ได้ใช้แล้วพวกนางจะต้องรีบกอบโกยให้ได้มากๆ
“ท่านลุงเ้าคะพอจะรู้จักบ้านราคาไม่เพียงหรือที่ดินว่างเปล่าปล่อยขายไหมเ้าคะ”ชิงเถาเอ่ยถามเถ้าแก่ร้านขายเครื่องเทศหลังจากได้ของตามที่หัวหน้าโรงครัวสั่งให้มาซื้อแล้ว
“ที่ดินหรือข้าก็ไม่ค่อยรู้เื่นี้ด้วยสิแต่ทุกๆ ปีก็มีผู้คนย้ายเข้าย้ายออกหลายครอบครัวน่าจะมีทีดินหรือจวนบ้างเื่นี้เ้าต้องไปสอบถามกับทางที่ว่าการเ้าเมืองดู” เถ้าแก่เสนอชิงเถาเพราะวันๆเขาก็อยู่แค่ร้านขายเครื่องเทศนี้ ไหนเลยจะรู้จักเื่ที่ดิน
“ขอบคุณมากเ้าค่ะ ข้าจะลองไปถามดู”ชิงเถาตอบกล่าวขอบคุณหลังจากที่ออกจากร้านขายเครื่องเทศแล้วนางเห็นว่ายังไม่สายมากจึงเดินทางไปยังที่ว่าการเ้าเมืองต่อทันที
หลังจากเดินเข้ามาถึงหน้าที่ทำการเ้าเมืองที่ทหารประจำการอยู่ข้างหน้า2คนหลังจากนางสอบถามเื่ที่นาง้ามาติดต่อแล้วจึงเดินตรงไปยังฝ่ายที่ดินทันทีซึ่งที่ทำการเ้าเมืองนั้นหลังจากเดินผ่านประตูเข้ามาแล้วจะเจอกับเรือนใหญ่ตรงการที่เป็ที่ทำการของท่านเ้าเมืองแล้วก็จะมีเรือนหลังเล็กตั้งอยู่ขนาบข้างทั้งสองฝั่งโดยแยกเป็ฝ่ายต่างเพื่อให้ง่ายต่อการติดต่อเื่ต่างๆ หลังจากที่ชิงเถาเดินมาเรือนที่รับเื่เกี่ยวกับที่ดินนางก็เดินเข้าที่สอบถามด้านในทันที
“นายท่านเ้าคะ ข้าน้อยมาติดต่อสอบถามเื่ซื้อที่ดินเ้าค่ะ”ชิงเถาพูดขึ้นหลังจากเดินเข้าไปยืนอยู่ด้านหน้าชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านหลังของโต๊ะทำงานที่มีกระดาษมากมายกองอยู่
“หืม เ้านะรึมาติดต่อ” เ้าหน้าที่ถามขึ้นด้วยความแปลกใจ เมื่อเงยหน้ามาเจอกับเด็กสาวที่น่าจะเป็สาวใช้ของจวนไหนสักจวนจึงถามออกไปถึงน้ำเสียงจะไม่ได้ดูแคลนแต่ก็ไม่ได้ยินดีนัก
“ใช่เ้าค่ะวันนี้ข้าน้อยเป็ผู้มาติดต่อสอบถามไว้ก่อน วันหลังนายท่านจะส่งผู้มาเจรจาซื้อขายอีกทีเ้าค่ะ”ชิงเถาเอ่ยตอบ นางเข้าใจดีว่าผู้อื่นก็ต้องมองว่านางไม่มีปัญญาจะหาเงินมาซื้อได้นางจึงต้องอ้างว่ามาสอบถามให้กับเ้านาย
“อย่างนั้นรึแล้วนายท่านของเ้า้าจวนแบบไหน” เ้าหน้าที่ถามขึ้นเมื่อเข้าใจว่านางคือสาวใช้ที่มาติดต่อแทนผู้เป็เ้านาย
“จวนขนาดเล็ก บ้านสักหลังหรือว่าที่ดินว่างเปล่าที่ราคาไม่สูงนักเ้าค่ะ” ชิงเถาอธิบายตามที่นาง้าออกมาตอนนี้ครอบครัวนางมีเงินอยู่ 200กว่าตำลึงถ้าเทียบกับชาวบ้านทั่วไปอาจจะเยอะแต่ถ้าเทียบกับคหบดีซักคนเท่านี้ถือว่าเป็เพียงเงินที่ใช้หมดแค่ในวันเดียว
“หืม ที่ดินเล็กๆ หรอ้าอยู่แถบไหนของเมือง” เ้าหน้าที่สอบถามต่อถึงเขาจะสงสัยว่าเ้านายของแม่หนูคนนี้จะซื้อที่เล็กๆไปทำไมก็ตาม
“ตรงไหนก็ได้เ้าค่ะแต่ถ้าใกล้แหล่งน้ำด้วยก็จะเป็การดีทีเดียว” ชิงเถาตอบออกไปตอนนี้ครอบครัวนางยังมีเงินไม่เยอะแค่มีบ้านเป็ของตัวเองก่อนก็พอไม่เื่มากส่วนถ้ามีเงินเพิ่มค่อยอยากขยับขยายก็ค่อยว่ากันอีกที
“ตรงไหนก็ได้รึแล้ว้าในเมืองหรือว่า รอบนอกกำแพงเมือง” เ้าหน้าที่ถามต่อเขาจะได้หาที่ดินได้ถูก
“วันนี้ข้าน้อยอยากรู้ข้อมูลของพื้นที่กับราคาก่อนเ้าค่ะส่วนด้านนอกหรือในกำแพงเมืองจะต้องในนายท่านตัดสินใจอีกที” ชิงเถากล่าวออกมาเพราะเื่นี้จะต้องปรึกษากับครอบครัวก่อนนางแค่มาหาข้อมูลเท่านั้น
“เช่นนั้น รอสักครู่” เ้าหน้าที่เอ่ยขึ้นจากนั้นจึงลุกขึ้นไปหาข้อมูลที่ถูกจัดเก็บไว้ในตู้ที่อยู่ด้านหลังของตนหลังจากได้ข้อมูลตามที่ชิงเถา้าเขาก็นำมาวางลงบนโต๊ะเปิดออกแล้วอธิบายที่ดินให้ชิงเถาฟังทันทีซึ่งมีหลายที่มากที่เขาเสนอมาแต่ที่ตรงตามความ้าของนางนั้นมีทั้งหมด 5ที่ซึ่งนางได้จดบันทึกไว้แล้วเพื่อที่ไปอธิบายต่อให้ครอบครัวฟัง
กลับจากที่ว่าการเ้าเมืองชิงเถาก็กลับไปทำงานช่วยในโรงครัวต่อตามปกติส่วนตอนเย็นก็มาช่วยกันทำข้าวห่อ น้ำดับกลิ่นกายแล้วก็ห่อหญ้าหวานตากแห้งช่วยกันดังเช่นทุกวัน ดีที่มีกัน 6คนทำให้ทำแล้วเสร็จในไม่นานเพราะทุกคนชำนาญแล้วนั่นเอง
เมื่องานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วทุกคนช่วยกันยกของเข้ามาเก็บในห้องแล้วชิงเถาก็เริ่มพูดถึงเื่ที่ดินที่ตนได้ไปสอบถามมา
“วันนี้ลูกไปสอบถามที่ว่าการเ้าเมืองมาเ้าค่ะมีหลายที่ที่น่าสนใจเดี๋ยวลูกจะอธิบายให้ทุกคนฟัง” ชิงเถาเริ่มพูดที่ดินแต่ละที่ที่นางได้จดมาโดยที่แรกเป็ที่ดินในเมืองเป็จวนขนาดเล็กมีเรือนใหญ่ 3 ห้องนอนกันเรือนเล็กอีกหนึ่งหลังของพ่อค้าจากเมืองอื่นที่แต่ก่อนจะเดินทางมาพักเวลาเดินทางมาเมืองหลวงพอแก่ตัวไม่ได้เดินทางแล้วจึงฝากขายไว้ซึ่งมีเนื้อที่4 ไหล (莱 lái ไหลแปลว่า ไร่) ราคาอยู่ที่ 500 ตำลึง ซึ่งอยู่ในชุมชนของพ่อค้าคหบดีทั่วไป
แห่งที่สองอยู่ในกำแพงเช่นกันเป็บ้านหลังเล็กมีแค่ไม่กี่ห้องแต่ก็มีเนื้อที่เท่ากับจวนแรกซึ่งราคาอยู่ที่350 ตำลึง ตั้งอยู่ที่เขตชุมชนใกล้กับสถานที่จัดสอบของเมืองหลวงที่จะปล่อยเช่าให้กับบัณฑิตมาพัก่ใกล้สอบเข้าราชการจึงทำให้รอบบ้านมีที่ว่างห่างกันเพื่อความสงบในการอ่านหนังสือของบัณฑิตแต่ที่เ้าของต้องจำใจขายบ้านหลังนี้ในราคาถูกเนื่องจากมีบัณฑิตเคยตายในบ้านหลังนี้หลังจากนั้นจึงไม่มีใครกล้ามาเช่าอีกทั้งมีเื่เล่าน่ากลัวหรือทั้งบัณฑิตกลัวว่าจะเป็เหมือนบัณฑิตที่เคยตายเนื่องจากสอบระดับประเทศไม่ผ่านจึงดื่มสุราอย่างหนักจนเสียชีวิตเ้าของจึงต้องขายทั้งๆที่ให้เช่าได้ราคาดีกว่าแท้ๆ
แห่งที่สามเป็ที่ว่างเปล่าขนาดใหญ่กว่าสองที่แรกเล็กน้อยราคา600 ตำลึงตั้งอยู่ในเขตบ้านขุนนางคหบดีแต่เดิมที่ตรงนี้เคยเป็จวนของเสนาบดีใหญ่ แต่เนื่องด้วยกระทำความผิดจึงถูกเนรเทศไปอยู่ชายแดนทั้งตระกูลเมื่อไม่มีผู้อาศัยทางการจึงประกาศขายแต่ไม่มีผู้ใดซื้อจนเรือนต่างๆ ในจวนทรุดโทรมเนื่องจากผ่านไปกว่า20 ปีจนเมื่อปีที่แล้วคหบดีผู้หนึ่งซื้อไว้แต่ก็มิได้อยู่อาศัยแต่กลับแบ่งพื้นที่หลายๆ ส่วนแล้วประกาศขายเป็ที่เล็กๆจนตอนนี้ขายจนเกือบหมดแล้วเนื่องจากอยู่ในเขตผู้มีอิทธิพลมากมายผู้คนที่พอจะมีเงินอยู่บ้างอยากย้ายตนเองมาอยู่ในเขตชุมชนผู้ดีนี้เพื่อเพิ่มสถานะตนให้ดูสูงและได้ผูกมิตรกับเพื่อนบ้านผู้ดีทั้งหลาย
แห่งที่สี่อยู่นอกกำแพงเมืองประมาณ 6ลี้ เป็หมู่บ้านทำการเกษตรเป็ส่วนใหญ่ซึ่งที่ดินที่ขายมีพื้นที่ 8 ไหล เป็บ้าน3 ห้องนอน พร้อมหลังบ้านที่เป็พื้นที่ทำการเกษตร ราคา 350 ตำลึง
แห่งที่ 5อยู่หมู่บ้านด้านนอกกำแพงเมืองขนาด 12 ไหล ไกลจากตัวเมือง 7 ลี้มีจวนขนาดใหญ่หนึ่งจวนและจวนขนาดเล็กอีก 2 จวน ราคาอยู่ที่ 700 ตำลึง
เมื่อชิงเถาอธิบายให้ทุกคนฟังแล้วต่างก็เลือกกันไปคนละที่ตามความชอบของตนโดยจิ้นสิงเลือกแห่งที่ห้าเนื่องจากมีพื้นที่มากที่สุดราคาก็น่าฟังส่วนนางลี่จูและลี่ถิงเลือกจวนของคหบดีต่างเมืองเนื่องจากพวกนางเห็นว่าอยู่ในเมืองน่าจะสะดวกสบายดีส่วนสองแฝดเลือกที่ว่างในเขตชุมชนขุนนางเพราะจะได้มีเพื่อนเยอะๆหลังจากที่นางเล่าว่ารอบที่ดินนั้นมีผู้คนมาจับจองเยอะน่าจะมีเพื่อนมากนั่นเอง หลังจากฟังทุกคนแสดงความคิดเห็นมานางอยากจะได้ทุกที่เลย เนื่องจากนางเป็คนเลือกมาก่อนแล้วแสดงว่าทุกที่ตรงตามความ้าของนางแล้วทำให้นางเลือกไม่ได้นางขอให้เชี่ยนเชี่ยนช่วยโดนไปตรวจสอบที่ดินทั้งห้าที่นางเลือกไว้ว่าที่ไหนน่าสนใจกว่ากัน