หลงยู๋เหม่ย? ในห้วงความคิดของถังเว่ยเขาเมื่อเขานึกย้อนกลับไปก็เหมือนกับว่าเขาจะเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเมื่อนานมาแล้ว แต่นึกเท่าไหร่เขาก็ไม่สามารถที่จะนึกออกก่อนที่เขาจะเลิกใส่ใจและหันมาสนใจเหตุการณ์ตรงหน้าแทน
“ส่วนข้ามีนามว่าถังเว่ยแต่เกรงว่าพวกท่านก็คงจะทราบกันดีอยู่แล้ว”
ถังเว่ยโน้มตัวเล็กน้อยเพื่อเป็การแนะนำตัวกับอีกฝ่ายเขาค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆก่อนจะกล่าวเสริมต่อว่า
“ถ้าไม่เป็การเสียมารยาทข้าขอทราบรายละเอียดของงานได้หรือไม่?”
เขาเสียเวลามามากพอแล้วจึงรีบเข้าเนื้อของงานนี้เสียที จื่ออวี้ก็หันหน้าไปมองจื่อหลิงเทียนเล็กน้อยก่อนที่ทั้งคู่จะพยักหน้าให้กัน
“ข้า้าให้เ้านำทางพวกข้าขึ้นไปบนูเาฟูซาน….”
ูเานั้นฟูซานตั้งห่างออกจากตัวเมืองซานผิงไปค่อนข้างไกลภูมิทัศน์โดยรอบก็มีแตู่เาอีกหลายลูกและต้นไม้ปกคลุมหนามีสัตว์น้อยใหญ่อาศัยอยู่ ที่สำคัญมันมีสัตว์ิญญา พร้อมกับสมุนไพรอีกหลากหลายชนิดเจริญเติบโตอยู่ ทว่ากับไม่มีชาวเมืองซานผิงคนไหนกล้าย่างกายเข้าไปนั้นเพราะพวกเขาไม่มีความแข็งแกร่งมากพอรวมถึงผู้ฝึกยุทธ์เองก็น้อยจนแถบจะนับนิ้วได้
“ข้าขอยืนยันกับพวกท่านอีกครั้งว่า้าจะขึ้นไปที่นั้นจริงๆ?”
สายตาของถังเว่ยนั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อยมันแฝงไปด้วยความจริงจังบรรยากาศรอบตัวเองก็เปลี่ยนไปมันต่างจากตอนที่เขาเข้ามาในห้องนี้ครั้งแรกถึงแม้จะไม่สามารถััได้ถึงคลื่นพลังยุทธ์แต่สิ่งที่แผ่ออกมามันกับดูน่ากลัวมากกว่า จนจื่ออวี้และจื่อหลิงเทียนรู้สึกขนลุกขึ้นมา
“ถูกต้องพวกข้า้าจะขึ้นไปจริงๆ อีกอย่างนึงพวกข้านั้นเป็ถึงจอมยุทธ์ระดับรวบรวมิญญายุทธ์ขั้น 8 เกรงว่าเมืองระดับสุดท้ายอย่างเมืองซานผิงคงจะไม่มีสัตว์ิญญาระดับสูงหรอกจริงไหม”
จื่อหลิงเทียนตอบกลับถังเว่ยโดยไม่ได้สนคำเตือนของเขาเลยแม้แต่น้อย พวกเขาคิดเพียงแค่ว่าเมืองลำดับสุดท้ายอย่างเมืองซานผิงก็คงมิอาจสร้างอันตรายใดๆให้แก่พวกเขาได้
“ถ้าอย่างงั้นเราจะออกเดินทางกันเลยไหม”
“แน่นอน! พวกข้าเองก็เสียเวลามามากแล้วเช่นกัน”
พลันจบประโยคการสนทนาจื่ออวี้และจื่อหลิงเทียนก็ลุกออกจากห้องอาหารแห่งนี้ไป ถังเว่ยเองก็เตรียมจะหันหน้าเดินตามไปเช่นกั เพียงแต่กับโดนหลงยู๋เหม่ยกล่าวขัดไว้เสียก่อน
“เดี๋ยว! เ้ากับข้าเราเคยเจอกันรึเปล่า?”
ถังเว่ยก็นึกไม่ถึงเลยว่าเขากับนางจะมีความรู้สึกแบบเดียวกัน น่าเสียดายที่เขาก็ไม่สามารถบอกได้เช่นกันว่าเขาเคยเจอกับนางมาก่อน
“ข้าคิดว่าท่านคงจะจำผิดคน ข้าอาศัยอยู่แต่ในเมืองซานผิงแห่งนี้คงจะไม่ใช่ข้าหรอกที่เคยเจอกับท่าน”
“อย่างงั้นหรือ…”
เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาในภายหลังถังเว่ยเลยจึงรีบปฎิเสธนางไปก่อน หลงยู๋เหม่ยที่ได้ยินคำพูดของเขานางก็ไม่ได้ตื้อเขาต่อไป ก่อนที่จะเลือกเดินออกจากห้องอาหารไป ทว่าวินาทีที่นางกำลังจะเดินผ่านเข้าไปจู่ๆกลิ่นอายที่นางรู้สึกคุ้นเคยก็เด้งเข้ามาในโสตประสาทของนาง นางหันหน้าไปมองถังเว่ยเล็กน้อยและเลือกก้าวเดินต่อ
‘กลิ่นนี่…คล้ายกับท่านผู้นั้น’
ภาพตัดกลับมาที่ทางออกประตูเมืองซานผิง
ในขณะนี้พวกเขาก็เตรียมตัวสำหรับการเดินทางขึ้นผู้เขาฟูซานแล้ว โดยถังเว่ยนั้นได้เตรียมอาหารจำพวกเนื้อแห้งและสมุนไพรรักษาแผลอีกจำนวนนึง
“ข้าขอเตือนพวกท่านอีกสักเื่ก่อนจะออกเดินทาง เมื่อเข้าถึงบริเวณเขตูเาฟูซานขอให้พวกท่านเดินตามข้ามาให้ดีเพราะว่าเส้นทางมันค่อนข้างซับซ้อนไม่เช่นนั้นพวกท่านอาจจะหลงได้”
“ไม่ต้องห่วง พวกข้านั้นเป็ถึงผู้ฝึกยุทธ์คงจะไม่หลงทางง่ายๆในูเาหรอก”
เป็เสียงจื่อหลิงเทียนที่เป็คนแทรกขึ้นมา อีกฝ่ายแลดูจะไม่สนใจคำเตือนของถังเว่ยเลยแม้แต่น้อยเหมือนกับพยายามจะโชว์ให้สตรีทั้งสองเห็นว่าตัวเองนั้นใจกล้าขนาดไหน
“ถ้าเช่นนั้นก็ออกเดินทางกันเถอะ…”
่แรกของการเดินทางนั้นถนนก็ยังปกติทุกอย่าง แต่เมื่อยิ่งเข้าใกล้เขตของูเามากเท่าไหร่เส้นทางก็ยิ่งเต็มไปด้วยความลำบากไม่ว่าจะเป็หลุมขนาดใหญ่ โคลนตม สภาพอากาศเองอันอับชื้นตามแบบฉบับของป่าเขตร้อน
“เมื่อขึ้นไปแล้วพวกท่าน้าจะไปหาอะไรกัน?”
ที่ถังเว่ยคิดเอาไว้ก็มีเพียงแค่ล่าแก่นิญญาของสัตว์ิญญาหรือไม่ก็มาตามหาสมุนไพรระดับสูงเพื่อนำไปเป็ส่วนผสมในการปรุงยา ถ้าไม่ใช่ทั้งสองเหตุผลนี้ถังเว่ยก็ไม่ทราบแล้วว่าพวกเขา้ามาทำอะไรกันแน่ทีู่เาลูกนี้
“เห็นแก่เ้าที่ยอมรับงานของพวกข้า ข้าจะยอมบอกเ้าก็ได้จริงๆแล้วข้าได้รับภารกิจจากสถาบันในการออกตามหาสมุนไพรจำนวนสามชนิดด้วยกันโดยที่แหล่งที่พบพวกมันได้เยอะสุดก็มีเพียงแคู่เาฟูซานในเมืองซานผิงเท่านั้น”
ไม่ผิดจากที่ถังเว่ยคาดเอาไว้เท่าไหร่เพราะว่าไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าย่างการายขึ้นมาบนูเาลูกนี้ สมุนไพรทั้งหมดของูเาฟูซานจึงเป็ที่หมายปองจากสถาบันและนิกายจากเมืองอื่น คำพูดของจื่ออวี้ยังไม่จบเพียงเท่านั้นนางจึงได้กล่าวต่ออีกว่า
“ส่วนอีกผลนึงเป็เพราะว่าศิษย์พี่หญิงของข้า้าเบาะแสของใครบางคน…”
“จื่ออวี้!”
ยังไม่ทันที่จื่ออวี้จะกล่าวจบก็มีเสียงคนที่แลดูไม่พอใจดังขึ้นมา นั่นก็คือหลงยู๋เหม่ยนั้นเองนางเฝ้าดูการสนทนาระหว่างศิษย์น้องของนางและถังเว่ยมาสักพักแล้ว เมื่อจื่ออวี้พูดถึงจุดประสงค์ของนางก็ทำให้นางไม่สบอารมณ์เป็อย่างยิ่ง
“ข้าขออภัยศิษย์พี่หญิง ข้าคิดว่าบางทีเขาอาจจะมีเบาะแสของคนที่ท่านตามหาอยู่”
“เื่นั้นไม่จำเป็! ข้าสามารถหาได้ตัวเองได้…”
หลงยู๋เหม่ยกล่าวเสียงเย็นออกมา ถึงแม้จะแต่งกายเหมือนกันแต่ถังเว่ยก็สามารถตัดสินได้ทันทีว่าสถานะของทั้งสองนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
“ดูเหมือนว่าเราจะมาถึงกันแล้วล่ะ”
ภาพที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขาในตอนนี้ก็คือูเาขนาดใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยป่ารกทึบ บรรยากาศอันน่าขนลุกก็กระจายออกมารอบๆ กระทั่งเสียงกรีดร้องของอะไรบางอย่างก็ยังหลุดรอดออกมาจากูเาลูกนี้
“ถ้าเช่นนั้นตามข้ามาได้เลย”
ขอบเขตพลัง
รวบรวมิญญายุทธ์
หลอมรวมิญญายุทธ์
ก่อเกิดิญญายุทธ์
กายาแท้ิญญายุทธ์
จิติญญายุทธ์
ราชันย์เซียนยุทธ์
จักรพรรดิ์เซียนยุทธ์
กำเนิดแก่นแท้ิญญายุทธ์
แก่นแท้พลังยุทธ์โบราณ
ครึ่งก้าวสู่เทพยุทธ์
เทพยุทธ์ที่แท้จริง
12K
![ฤทธาสยบฟ้า ใต้หล้าเหนือพันธนาการ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648634665_15527971.webp)
