หลังจากต่อสู้กับศัตรูลึกลับ
พวกเขาไม่สามารถเสียเวลาได้อีกต่อไป เรมี่, อาเทมอส และโจบอง
ออกเดินทางไปยัง “หอคัมภีร์เซเครดดัสต์”
ซึ่งตั้งอยู่กลางซากปรักหักพังของอาณาจักรเทพที่ล่มสลาย
ระหว่างทาง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดเกินไป
ดินแดนนี้เคยเป็ศูนย์กลางของอารยธรรมมนุษย์และเทพ
แต่ตอนนี้เหลือเพียงซากอาคารที่ถูกเถาวัลย์ปีศาจปกคลุม
ไม่มีชีวิต ไม่มีเสียง… มีเพียงสายลมที่พัดผ่านอย่างวังเวง
โจบองที่เดินนำหน้า สะบัดหางไปมาอย่างสบายใจ
“เ้านาย ข้ารู้สึกเหมือนเป็นักล่าสมบัติเลย!”
“เ้ารู้ไหมว่าข้าอยากจะมัดปากเ้ามากแค่ไหน” เรมี่บ่น
“เฮ้ๆๆ ผ่อนคลายหน่อยสิ!
เรากำลังจะไปค้นหาความลับของข้าเลยนะ มันน่าตื่นเต้นออก!”
“เ้าตื่นเต้นที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็ตัวอะไรเนี่ยนะ?” อาเทมอสถามเสียงเรียบ
“ก็ใช่น่ะสิ! นี่มันเหมือนเื่ราวของพระเอกที่มีพลังลึกลับเลยนะ!”
“แต่เ้าล้มเหลวในการใช้พลังไปแล้วนะ…” เรมี่พูดขัด โจบองหน้ามุ่ย
พวกเขาเดินผ่าน ซากของวิหารเทพที่ถูกเผาทำลาย
และพบกับ “หินศิลาแห่งคำพยากรณ์”
ที่ยังคงตั้งอยู่กลางลานหิน
อาเทมอสเดินไปใกล้ก่อนจะใช้มือลูบมัน
“นี่คือหนึ่งในสิ่งที่เหลือรอดจากอาณาจักรเทพ…”
เรมี่มองจารึกที่สลักอยู่บนหิน มันถูกเขียนเป็ภาษาของเทพโบราณ
“เ้าพออ่านมันได้ไหม?” เรมี่ถาม
อาเทมอสพยักหน้า ก่อนจะเริ่มอ่าน
“เมื่อเงาแห่งความมืดกลืนกิน์…
จะมีสิ่งหนึ่งถือกำเนิดขึ้น…
สิ่งนั้นจะเป็ทั้งหายนะและความรอด…”
“และเมื่อมันคืนสู่รากเหง้าของตน…
ความจริงของโลกนี้จะถูกเปิดเผย”
เรมี่ขมวดคิ้ว “มันฟังดูคลุมเครือเกินไป”
“แต่มันอาจเกี่ยวข้องกับเ้า” อาเทมอสหันไปมองโจบอง
โจบองกระพริบตาปริบๆ “เฮ้ ข้าไม่ใช่หายนะนะ!
ข้าเป็หมาที่น่ารักสุดๆ เลยต่างหาก!”
“หรืออาจเป็ทั้งสองอย่าง” เรมี่พูดขัด
“ไม่เอาน่า เ้านาย! ข้าไม่ใช่ตัวทำลายโลกซะหน่อย!”
แต่ในใจของเรมี่… เขาเริ่มสงสัยแล้วว่า
บางทีโจบองอาจไม่ใช่แค่หมาปีศาจธรรมดาจริงๆ
ไม่นาน พวกเขาก็มาถึง “หอคัมภีร์เซเครดดัสต์”
มันเป็อาคารขนาดมหึมาที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายร้อยปี
ผนังหินของมันเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว
แต่โครงสร้างยังคงยืนหยัดอยู่
บานประตูขนาดั์มี
ตราสัญลักษณ์ของเทพแห่งปัญญา แกะสลักอยู่ แต่ตรานั้น
มีรอยแยกประหลาดที่ดูเหมือนถูกทำลายจากภายใน
เรมี่เอื้อมมือไปแตะบานประตู “พวกเราพร้อมไหม?”
อาเทมอสพยักหน้า “เราไม่มีทางเลือก”
โจบองสูดลมหายใจลึก “ไปลุยกันเลย!”
พวกเขาผลักบานประตูเข้าไป… และทันใดนั้น…
ภายในหอคัมภีร์นั้น แตกต่างจากที่พวกเขาคิด
หนังสือและคัมภีร์เก่าถูกเผาทำลายเกือบหมด
บนพื้นมี รอยเท้าลึกลับ ที่ยังคงใหม่ราวกับมีคนเพิ่งมาเมื่อไม่นานนี้
แต่ที่น่าใกว่านั้น…
กลางห้องโถงใหญ่ มีแท่นศิลาที่สลักไว้ด้วยคำจารึกโบราณ
“บันทึกแห่งจุดกำเนิด… ของหมาปีศาจแห่งพันธสัญญา”
เรมี่, อาเทมอส และโจบองชะงักค้าง
“อะไรนะ…? หมาปีศาจแห่งพันธสัญญา?”
โจบองมองจารึกก่อนจะพึมพำ “ข้าว่า… ข้าเริ่มรู้สึกแปลกๆ แล้วแฮะ”
ทันใดนั้น…
เงามืดบางอย่างพุ่งออกมาจากเงาของพวกเขาเอง!
“ผู้ที่ไม่สมควรรู้… พวกเ้ามาที่นี่ทำไม?”
เสียงปริศนาดังขึ้น ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง…
1K
