เมฆา สืบสู้ผี ภาค สนธยาสีเื
EP3 : เงาที่รู้จักชื่อเรา
เสียง กรอบ… กรอบ… ดังขึ้นเบาๆ จากขอบไม้ของกระจก ไม่ใช่เสียงแตก แต่เป็เสียง เหมือนอะไรบางอย่างกำลังขูดจากด้านใน
ริต้ากลืนน้ำลาย เธอถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ปลายรองเท้ากระทบเส้นผมที่พื้น
เส้นผม… ขยับ ไม่ใช่การเลื้อยแบบชัดเจน
แต่มัน ย่นตัว เหมือนกล้ามเนื้อที่เพิ่งถูกแตะ
“เมฆา…” เธอพูดเสียงต่ำ “นี่มันไม่ปกติแล้วนะ”
เมฆายืนจ้องกระจก ดวงตาของเขาไม่สะท้อนภาพตัวเอง แต่เหมือนกำลังมอง ผ่าน มัน
“กระจกบานนี้…” เขาพึมพำ “ไม่ใช่ของใช้ธรรมดา มันถูกตั้งไว้ผิดหลักฮวงจุ้ยโดยเจตนา”
เขาเอื้อมมือแตะกรอบไม้ และทันทีที่นิ้วัั—
ตุบ
แรงสั่นะเืเบาๆ วิ่งผ่านปลายนิ้วขึ้นมาที่ข้อมือ เหมือนชีพจร
เมฆาชะงัก สีหน้าเขาเปลี่ยนวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาแข็งเหมือนเดิม
“…มันอุ่น”
ริต้าขมวดคิ้ว “อุ่น? นี่นายจะบอกว่ากระจกมัน—”
ยังไม่ทันจบประโยค เส้นผมในเงากระจก พุ่ง ขึ้นมาเกาะขอบไม้ด้านใน ราวกับมือจำนวนมากกำลังปีน
คราวนี้ริต้าเห็นชัด เส้นผมพวกนั้นไม่ได้เลื้อยมั่ว
มันกำลัง จัดรูปทรง เหมือนกำลังเรียนรู้รูปร่างของมนุษย์
“เมฆา!” ริต้าชักปืนขึ้น เสียงเธอสั่น “ฉันไม่รอแล้วนะ!”
เมฆายกมือห้าม
“อย่ายิง”
“นายบ้าไปแล้วเหรอ มันกำลัง—”
“ถ้ายิงตอนนี้” เขาพูดเสียงต่ำ แต่หนักแน่น “เธอจะปลุก ทุกอย่าง ที่ถูกฝังไว้ในห้องนี้”
ทันใดนั้น ภาพสะท้อนในกระจก… เปลี่ยน
มันไม่ใช่เส้นผมอีกต่อไป แต่เป็ภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง ผมยาว สวมชุดนอนเก่าๆ ยืนก้มหน้าอยู่ในห้องเดียวกันนี้
ริต้าหายใจติดขัด เพราะหญิงคนนั้นคือเหยื่อรายแรก เธอจำหน้าได้
หญิงสาวในกระจกเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาขาวโพลน ริมฝีปากแย้มยิ้ม และพูดออกมา
“คุณมาช้าไป…”
เสียงนั้นไม่ได้ดังออกจากกระจก แต่มันดัง ข้างหู ริต้า
เธอสะดุ้งสุดตัว หันกลับไป ไม่มีใครอยู่ด้านหลัง
“เมฆา…” เสียงเธอแ่ “ฉัน… ฉันได้ยินมัน”
เมฆาไม่ตอบ เขากำลังจ้องภาพสะท้อนนั้น เพราะหญิงสาวในกระจก… หันมามองเขา และเรียกชื่อเขา
“เมฆา…”
เสียงนั้นทำให้เืในกายเขาเย็นวาบ
เมฆาจ้องสำรวจร่างนั้นอยู่ชั่วครู่
“เธอไม่ใช่ดวงิญญาของเหยื่อ” เมฆาพูดช้าๆ
“เธอเป็แค่... ‘เปลือก’”
รอยยิ้มของหญิงสาวกว้างขึ้น
และทันใดนั้น—
อั่ก—
ริต้าทรุดเข่าลง มือหนึ่งกุมคอ อีกมือปล่อยปืนตกกระทบพื้นเสียงดัง
เมฆาหันขวับ
“ริต้า!”
เธอไอแรง มีบางอย่างดันขึ้นมาที่ลำคอ ความรู้สึกเหมือนมีเส้นใยจำนวนมากกำลังขยับอยู่ข้างใน
“มัน… มันเหมือน…” เธอพูดไม่จบ
เมฆารีบคว้าข้อมือเธอ หลับตา บริกรรมคาถาสั้นๆ ในใจ
แต่สิ่งที่เขารู้สึกผ่านร่างเธอ ทำให้หัวใจเขาหล่นวูบ
มีบางอย่างฝังอยู่แล้ว ไม่ใช่เพิ่งเข้า
“ริต้า…” เขาพูดช้าๆ หนักแน่น
“เธอเคยพักที่หอแห่งนี้… ใช่ไหม”
ริต้าชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง
“…แค่คืนสองคืน” เธอกระซิบ
“เมื่อหลายปีก่อน… ตอนมาทำคดีเก่า”
ในกระจก หญิงสาวหัวเราะเบาๆ เสียงเหมือนเส้นผมเสียดสีกัน
“เมล็ด… ไม่ต้องรดน้ำบ่อยหรอก”
“แค่รอเวลา…”
ไฟฉายในมือริต้าดับพรึ่บ ห้องตกอยู่ในความมืด และในความมืดนั้น เมฆาเพิ่งรู้ตัวเป็ครั้งแรกว่า
เขาประเมินพิธีนี้ต่ำไป...!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
6K
