วิชาจุดประสงค์
ภายในห้องสีขาวสะอาด เก้าอี้โยกสีงาช้างกำลังทำหน้าที่ให้ความผ่อนคลายกับผู้ที่กุมอำนาจสูงสุดแห่งเซนเทียน่าฯ คงไม่มีอะไรทำให้เขาสบายใจมากไปกว่าการได้มองไปยังหอคอยสีน้ำเงินที่กลับมาสดใสอีกครั้งเบื้องหน้าของเขา ยอดสูงตระหง่านของมันราวกับกำลังล้อกับแสงตะวันที่แสนอบอุ่นของเซนเทีย ‘หัวใจแห่งมวลั’ นี่คืออีกชื่อหนึ่งที่ถูกเรียกขานของมัน
แต่ความงดงามเบื้องหน้าก็ต้องหมองหม่น เมื่อรังสีความขุ่นมัวกำลังก่อตัวอยู่ด้านหลังของทรีบาส ชายชราค่อย ๆ ละสายตาจากภาพน่าชื่นชมและหันมามองความคุกรุ่นเื้ัของเขาอย่างเต็มตา
“มองดูท่านจะได้ปลื้มกับสิ่งที่ทำมากนะ” ร่างนั้นยืนกอดอกพิงกับกรอบประตูทรงโค้งที่กั้นด้วยม่านบาง ๆ สีเทา
“เธอไม่พอใจหรือย่างไรล่ะ” ทรีบาสเอ่ยถามเสียงเรียบและหยิบถ้วยชาหอมกรุ่นขึ้นมาจิบ
“ท่านก็น่าจะรู้ว่าผมไม่พอใจ” ร่างนั้นบอกอีก
“แต่พวกเขาทั้งสองได้เลือกแล้วเธอก็น่าจะยอมรับนะ” ทรีบาสหันกลับไปที่หน้าต่างเพื่อมองภาพหอคอยสีน้ำเงินอย่างชื่นชมอีกครั้ง
“แล้วท่านจะได้เห็นว่าเด็กนั่นไม่ได้คู่ควร” เขาเอ่ยทิ้งท้าย และกำลังจะหันหลังจากไป
“แต่เธอก็ต้องจำไว้เช่นกันว่า ถ้าเด็กนั่นไม่คู่ควรจริง เธอจะต้องรอคอยเขาไปอีกถึงพันสองร้อยปี เมื่อนั้นโฮล์เบเรียสก็คงได้บัลลังก์ไปครองเป็ที่เรียบร้อยแล้ว” ทรีบาสเอ่ยเตือน ผู้มาเยือนหยุดชะงักนิดหนึ่งก่อนจะหายไป
“เชื่อเถอะว่า เธอจะก็้าเด็กนั่นมาก” ทรีบาสเอ่ยแ่เบากับแก้วชาหอมกรุ่นของเขา ในใจของผู้ปกครองที่แห่งนี้ได้แต่เฝ้าหวังว่าอนาคตจะได้ถูกเปลี่ยนแปลงในไม่ช้า
โดมกระจกชั้นปีหนึ่ง
หลังจากเนย่าได้เพื่อนใหม่เพียงไม่ถึงชั่วโมง หายนะก็มาถึงเธออย่างรวดเร็ว การที่เธอออกไปตามเอาเื่กับใครคนหนึ่งซึ่งเพื่อนคนอื่น ๆ ต่างนั่งอยู่ในห้องเรียนนั้น เขาได้เรียนรู้บทเรียนวันนี้กันไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว แต่ทว่าพวกเธอกลับกลายเป็เด็กไม่ดีที่โดดเรียนในคาบแรกไปเสียได้
“พวกเธอขัดคำสั่งฉันซึ่งบอกให้นั่งทำความรู้จักกันในห้อง” คำว่าพวกเธอไม่ได้หมายถึงเพียงเนย่าและรินรินเท่านั้นแต่มันหมายถึง...
“แล้วพวกเธอไปไหนกันมามิทราบขอรับ ดูเหมือนจะใหญ่โตคับโรงเรียนแห่งนี้กันเหลือเกิน แค่วันแรกก็โดดเรียนออกจากห้องหายไปมั่วสุมกัน เผ่าพันธุ์พวกเธอคงไม่ได้มีการสั่งสอนให้เชื่อฟังครูบาอาจารย์สินะ” เสียงลอดไรฟันของโควอร์กด้วยอารมณ์เดือดปุด ๆ และคำพูดเสียดแทงมันก็ทำให้พวกที่ว่าในที่นี้ ถึงกับอารมณ์บูดกันเป็แถว
“หนู เอ่อ มีปัญหากับชุดฟอร์มนิดหน่อยค่ะเลยไปแก้ไขที่ห้องน้ำเลยมาช้า” รินรินเอ่ยตอบอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
“ยังมีหน้ามาเถียง มาเป็คนสุดท้ายเกือบจะถูกตัดสิทธิ์อยู่แล้วยังจะมาแก้ตัวอีก” โควอร์กก้มลงไปเพื่อเน้นย้ำคำพูดให้ชัดกับรินริน
“ผมออกไปเข้าห้องน้ำมา” ฮาร์มเอ่ยขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย
“เอ่อ! หนูหลงทางนิดหน่อยคะ แล้วไปเจอรินรินเลยพาเธอมาเข้าห้องเรียนค่ะ” เนย่าแก้ตัวบ้างและกุมมือรินรินไว้
“แล้วเธอล่ะเซนดริน” โควอร์กเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กชายที่ยืนกอดอกอยู่ั์ตาเขาเปลี่ยนเป็สีฟ้าอีกแล้ว
“จะทำโทษก็ทำเถอะครับผมไม่มีคำตอบ” เซนดรินตอบโดยจ้องตาโควอร์กกลับทำให้เขาต้องถอยออกไป
“ดี ในเมื่อพวกเธอกล้าหายไปในคาบเรียนของฉันซึ่งสำคัญที่สุดในการเริ่มต้นชีวิตในเซนเทียน่าฯ ฉันจะให้พวกเธอไป...” ยังไม่ทันที่ โควอร์กจะออกคำสั่งทำโทษก็มีเสียงขัดขึ้นจากด้านหลังเขา
“ไม่ต้องทำโทษพวกเขาหรอกโควอร์ก วิชาแรกของวันนี้ที่พวกเขาเสียไปฉันจะสอนแทนเองเพื่อให้ท่านได้มีเวลาพักผ่อนดีไหม” ทรีบาสเดินเข้ามาภายในโดมกระจกแล้วยิ้มอย่างใจดีให้กับทุกคนพร้อมยื่นข้อเสนอให้คนที่กำลังปั้นหน้าไม่ถูก
“แต่นั่นมัน...” โควอร์กทำท่าจะขัดแต่ทรีบาสก็แย้งอีก
“สี่คนนี่ฉันขอก็แล้วกันนะดูเหมือนพวกเขาอาจจะต้องได้เรียนมากกว่าคนอื่น ๆ ฮึ ๆ” เมื่อทำอะไรไม่ได้ โควอร์กก็ได้แต่ถอนใจข่มอารมณ์โมโหไว้แล้วเดินจากไป แต่ยังไม่วายทิ้งสายตาเป็เชิงบอกกับเด็ก ๆ ว่าถ้าเจอเขาคราวหน้าจะโดนหนักกว่านี้แน่
“เอ้า! นั่งลงได้แล้วนะพวกเด็ก ๆ มาฟังเื่ที่โควอร์กอยากจะบอกพวกเธอกันดีกว่า” สิ้นคำเก้าอี้ที่ถูกจัดเรียงไว้ั้แ่แรกก็เลื่อนออกมาข้างหน้าเพียงสี่ตัวให้พวกเด็ก ๆ ได้นั่งใกล้ชิดกับการเรียนครั้งนี้มากขึ้น
ทั้งสี่ไม่รอช้าที่จะไปนั่งประจำที่ของตน เนย่านั่งทางขวาสุดถัดมาก็รินริน ฮาร์ม และเซนดรินคนสุดท้าย
“เราจะมาเริ่มพูดถึงเซนเทียกันก่อนนะ เซนเทียคือโลกที่ถูกซ่อนที่จะนำผู้มีครึ่งพันธุ์ที่เราเรียกกันว่าอสุรเทวานั้นมารวมตัวกันที่นี่ แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกครึ่งพันธุ์ทุกคนจะถูกเลือกทั้งหมด ทุกคนที่มาจะต้องถูกพ่อและแม่ของัเป็ผู้เลือกเพื่อให้เป็ผู้ฟูมฟักลูกัต่อไป แต่มันก็ไม่ใช่เื่ง่ายเลยที่จะดูแลสัตว์ตัวใหญ่ขนาดนั้นจริงไหม ฮึ ๆ” ทรีบาสเว้นวรรคและหันมายิ้มให้เนย่า
“ัจะยังอยู่ในไข่จนกว่าจะเจอผู้ฟูมฟัก พูดง่าย ๆ ก็คือผู้ฟูมฟักก็คือหัวใจของันั่นแหละจะขาดกันไม่ได้ เมื่อทุกคนในชั้นปีแรกได้ไข่ัเมื่อไรเมื่อนั้นแหละทุกคนก็จะมีเวทมนตร์ มันเกิดมาจากัและอยู่ที่เราด้วยว่าเราจะดูแลัได้ดีแค่ไหน ถ้าัฟักตัวได้ไว เราก็จะมีเวทมนตร์เอาไว้ป้องกันตัวเองและัได้มากขึ้น” ทรีบาสว่าต่อ สายตาของเด็ก ๆ จับจ้องอยู่ที่หมอกสีขาวด้านหลังเขาที่ฉายเป็รูปภาพต่าง ๆ เพื่อประกอบคำอธิบาย มันเป็รูปการ์ตูนน่ารักที่ทำให้การสอนเข้าใจได้ง่ายขึ้น
“หมายความว่าพวกเราต้องมีไข่ัก่อนใช่ไหมคะ” รินรินเอ่ยถาม
“ใช่แล้ว ในคาบหน้าพวกเธอทุกคนจะต้องเข้าสู่ภารกิจผู้ฟูมฟักแล้ว นั่นก็คือการตามหาไข่ัที่เธอจะเป็ผู้ดูแล” ภาพการ์ตูนอธิบายเป็ลักษณะเขาวงกตและรูปเด็ก ๆ ที่กำลังมองหาไข่ัของตัวเองภายในนั้น
“แล้วอย่างนี้จะไม่มีการหยิบผิดใบเหรอคะ” เนย่าเอ่ยถามบ้างเมื่อเห็นว่าภาพมีไข่อยู่นับร้อยใบและรูปเด็ก ๆ อีกนับร้อยคนที่เดินไปหยิบไข่ของตัวเองแล้วทำท่าดีใจ
“ไม่มีหรอก ไข่ทุกใบถูกเลือกไว้สำหรับผู้ฟูมฟักแล้ว พวกเธอจะไม่มีทางเจอไข่ของผู้อื่นเด็ดขาดนอกจากเธอจะเป็เ้าของไข่ใบนั้นจริง ๆ” ภาพการ์ตูนทำให้เห็นว่าเมื่อไปเจอไข่ที่ไม่ใช่ของตัวเองมันจะหายไปแล้วเด็กคนนั้นก็ต้องไปหาต่อ
“ตกลงว่าเราคือนายของัเหรอคะ” รินรินถามอีกในขณะที่ฮาร์มนั่งกอดอกเฉย ส่วนเซนดรินมีเสียงกรนเบา ๆ ออกมาเพราะหลับไปแล้ว
“ไม่ใช่หรอก แต่พวกัและพวกเธอจะขาดกันและกันไม่ได้ต่างหากล่ะ หัวใจกับร่างกายจะอยู่ห่างกันได้ยังไง” ทรีบาสว่า
“แล้วถ้าเราดูแลัจนโตแล้วจะเป็ยังไงต่อไปคะ” เนย่าเอ่ยถาม
“นี่คือจุดประสงค์ที่พวกเธอถูกเลือกมา เมื่อก่อนมีไฮดราัเก้าเศียรสองตน นามโซซาร์ล และ โรเกล ที่ปกครองเหล่ามวลั พวกเราอยู่กันอย่างผาสุกร่มเย็น จนกระทั่งโฮล์เบเรียส ัอีกตนหนึ่งก่อารวบรวมพรรคพวกฆ่าโซซาร์ลและโรเกลที่กำลังท้องแก่จนตาย ทำให้ัไฮดราคู่สุดท้ายสิ้นเผ่าพันธุ์ลง
“โฮล์เบเรียสพยายามจะขึ้นปกครองมวลัเอง แต่เหล่าเสนาสภาัและสมาพันธ์ผู้ฟูมฟักไม่ยอมเพราะไข่ไฮดราใบสุดท้ายที่เกิดจากท้องโรเกลนั้นหายไป โฮล์เบเรียสจึงจำต้องรั้งตำแหน่งผู้เฝ้าบัลลังก์ไว้เท่านั้น” ภาพการ์ตูนอธิบายภาพาอย่างน่ารักแต่ในห้วงความฝันของเนย่ามันช่างโหดร้ายและขมขื่น
“แล้วทำไมเขาถึงไม่ได้รับโทษล่ะคะ” เนย่าแทบจะอยากให้โฮล์เบเรียสที่แสนใจร้ายนั้นตายตกไปตามกันเสียด้วยซ้ำ
“นั่นเป็เพราะกฎของพวกเขาน่ะ ถ้าใครโค่นอำนาจจากาาได้ก็ต้องเป็ผู้ปกครองแทน แต่เนื่องจากว่าเผ่าพันธุ์สุดท้ายของไฮดรายังไม่สิ้นสูญ จึงทำให้โฮล์เบเรียสปกครองมวลัไม่ได้ยังไงล่ะ” ทรีบาสยิ้มและหันไปมองเซนดรินที่หลับปุ๋ยอย่างเอ็นดู เสียงกรนของเซนดรินก็ทำให้ฮาร์มส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย
“แล้วผู้ฟูมฟักโฮล์เบเรียสล่ะคะ” รินรินถามบ้าง
“ถ้าหัวใจไม่้า ร่างกายก็คงไม่ทำตามหรอกจริงไหม” ทรีบาสยิ้ม
“ใจร้ายจังเลยนะคะแล้วผู้ฟูมฟักของโซซาร์ลกับโรเกลล่ะคะ” รินรินทำท่าผิดหวังและถามต่อ
“เมื่อไม่มีร่างกายหัวใจก็อยู่ไม่ได้หรอก” ทรีบาสยิ้มอีก
“แล้วไข่ใบสุดท้ายที่ว่านี่อยู่ไหนหรือคะ” เนย่าเป็ฝ่ายถามบ้าง
“ยังเป็ปริศนาอยู่ พวกเราก็ได้แต่คาดหวัง ว่าในแต่ละปีผู้ฟูมฟักของไฮดราจะมาที่เซนเทียมาเพื่อกอบกู้ชะตาของเหล่าัและสมาพันธ์ผู้ฟูมฟักคืนพวกเราจะต้องเตรียมตัวไว้ เพราะไม่แน่อาจเกิดาัขึ้นอีกก็เป็ได้” ทรีบาสผ่อนลมหายใจแล้วฝืนยิ้ม
“คงผ่านมานานมาก ๆ แล้วสินะคะไข่ของไฮดร้าก็ยังไม่ปรากฏ คงจะรอผู้ฟูมฟักอยู่ที่ไหนสักแห่ง” รินรินลองวิเคราะห์ดู เพราะกว่าจะถึงรุ่นเธอมันก็นานมากแล้วจริงๆ ยังไม่มีใครพบไข่ไฮดราเลย
“ปีนี้อาจจะไม่เหมือนปีที่ผ่าน ๆ มาก็ได้นะ” สายตาทรีบาสหยุดลงที่เนย่า เนย่าถึงกับใจหายเธอรู้ดีว่าโซซาร์ลและโรเกลเลือกเธอ แต่เธอก็ไม่มั่นใจมากนักที่จะหาไข่พบ
“เอาล่ะคาบแรกจบลงแล้ว ในวันพรุ่งนี้เชื่อว่าพวกเธอจะค้นพบคำตอบที่ตัวเองต้องมาที่นี่นะไปเรียนคาบต่อไปกันเถอะแผนที่ในมือเธอจะบอกเอง” พูดจบทรีบาสก็ล่องหนหายไป ทิ้งทั้งสี่ไว้ในห้องที่เงียบลงอีกครั้ง พร้อมกับตัวหนังสือสีแดงที่กระพริบบนแผนที่ว่าพวกเธอจะต้องไปที่ใด
9K
![Warning เตือนให้รู้ว่ารัก [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1607352321_88719426.webp)
