ตอนที่ 24 สำนักกระบี่ดารา์
“อย่าหลงระเริงในนิมิตที่มันแสดงให้เห็น ไม่มีสิ่งใดเป็ของเ้าทั้งนั้น บางคนสำราญใจลุ่มหลงในความจอมปลอม บางคนโง่งมหลงเชื่ออย่างไร้เหตุผล ส่วนใหญ่จึงกลายเป็ผู้วิปลาส…” หนิงเซียนกล่าวด้วยท่าทางสบายๆ นางพบเห็นพวกที่กลายเป็วิปลาสจากการบำเพ็ญเพียรสมาธิมามาก เป็ธรรมดาที่นางจะกล่าวเตือนศิษย์ของตน
เฟยอวี่จดจำคำของนางไว้ในสมอง ทุกคำทุกอักษรทุกวาจาถูกสลักลึกไปในจิตใจ ชายหนุ่มเริ่มนั่งสมาธิ สังเกตลมหายใจเข้าออกอย่างเชื่องช้า…
บนโลกใบนี้ การเพิ่มระดับพลังยุทธต่างมีวิธีหลากหลายรูปแบบ วิธีที่ผู้ฝึกตนต่างใช้กันมากที่สุดคือการบำเพ็ญเพียรสมาธิ มันช่วยให้ลมปราณภายในร่างนิ่งสงบดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น การไหลเวียนลมปราณดีขึ้นและดูดซับปราณเซียนได้มากขึ้น อันเป็เหตุให้ผู้ฝึกตนทะลวงผ่านกำแพงที่ขวางกั้นแต่ละระดับขั้นไว้ วิธีการที่นิยมรองลงมาคือการดูดซับแกนพลังงาน วิธีการนี้มีความอันตรายสูงซึ่งเสี่ยงต่อการร่างกายะเิ เปรียบประหนึ่งน้ำสมุทรเทลงมาในแก้วน้ำหนึ่งใบ แก้วใบนั้นย่อมมิอาจเติบโตรองรับน้ำได้อย่างทันท่วงที ส่งผลให้แก้วะเิออกซึ่งเป็ชะตากรรมของผู้ฝึกตนที่ฝืนดูดซับแกนพลังงานที่ร่างกายรับไม่ไหว
มนุษย์นั้นสามารถดูดซับแกนพลังงานได้ไม่เกินหนึ่ง่ขั้นใหญ่ อย่างไรก็ตาม วิธีการดูดซับแกนพลังงานนอกจากจะมีอันตรายแล้วยังใช้เวลามากสำหรับการดูดซับ อีกทั้ง แกนพลังงานนั้นหาได้ยากอย่างยิ่ง สังหารหนึ่งร้อยสัตว์อสูรอาจยังไม่ได้แม้แเพียงหนึ่งแกนพลังงาน หนึ่งพันสัตว์อสูรก็ใช่ว่าจะได้ หนึ่งหมื่นสัตว์อสูรเพิ่มความเป็ไปได้ขึ้นมาเล็กน้อยเท่านั้น ฉะนั้นแล้ว แกนอสูรระดับเริ่มต้นขั้นสูงที่เฟยอวี่ดูดซับไป หากนำออกไปขายทอดตลาดนับว่ามีราคางามมากเลยทีเดียว
การฝึกร่างกายก็ถือเป็การเพิ่มพลังลมปราณภายในร่างอย่างหนึ่ง สิ่งใดที่ทำแล้วส่งผลให้ท่านแข็งแกร่งขึ้นต่างถือเป็วิถีของผู้ฝึกวรยุทธ
ชายหนุ่มใช้เวลาทั้งสิ้นสองชั่วโมงครึ่งจึงเข้าสู่สภาวะผู้มองและผู้ถูกมอง ความรู้สึกประหนึ่งไร้ร่างกาย หลงเหลือเพียงความสงบเงียบเปี่ยมสุข มันเหมือนทุกอารมณ์กำลังหลั่งไหลเข้ามาที่ใจกลางราวกับอวนแหขนาดใหญ่ ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นในสภาวะนี้ เขาไม่ได้ครุ่นคิด ไม่ได้นึกถึงนู้นนี่นั่น มันมีเพียงความสงบใจเท่านั้น
เฟยอวี่หาได้รู้สึกตัวไม่ ลมปราณภายในร่างกำลังเพิ่มพูนขึ้นทีละนิดทีละน้อยซึ่งเป็ไปอย่างเชื่องช้า ห้วงเวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว บัญญัติแห่งการสูญสลายฟื้นตัวเสร็จสมบูรณ์ เขายังคงอยู่ในห้วงภวังค์สมาธิ ไม่ต้องสั่งการหรือควบคุมอันใดราวกับบัญญัติพึงทำตามสิ่งที่ให้ผลดีแก่เฟยอวี่มากที่สุด มันทำการกระตุ้นการดูดซับปราณเซียนสูงขึ้นสิบเท่าด้วยตัวของมันเอง และหมดพลังลงในห้านาที
สายธารแห่งกาลเวลาไหวเวียนวนผ่านไปเรื่อยๆ ดวงตะวันลับเส้นขอบฟ้า แสงจันทราสาดส่องยามราตรี ดวงอาทิตย์แผดสาดธรณี ดวงเดือนนี้ปรากฏขึ้นอีกครา จวบจนกระทั่ง วันเวลาผ่านพ้นไปถึงเจ็ดวันอย่างรวดเร็วยิ่ง ชายหนุ่มลืมตาเปิดขึ้นหาได้ใช่จากสาเหตุที่วันนี้เป็วันสำคัญไม่ เสียงปะทุต่างหากที่ปลุกเขาขึ้นมา ปัง!
…ระดับเริ่มต้นขั้นสี่
ความรู้สึกแรกที่วาบผ่านเข้ามาคือความรู้สึกปวดแสบบริเวณ่ท้อง สีหน้าของเฟยอวี่ซีดขาวดุจกระดาษ ริมฝีปากแห้งแตกระแหง “…หิวชะมัด” ทันใดนั้น ั์ตาทั้งสองจำต้องขยายโตกว้าง …ลุกไม่ขึ้น เรี่ยวแรงพลังกายเหือดหาย ชายหนุ่มหันศีรษะมองออกไปข้างนอกหน้าต่างซึ่งเป็เวลาเช้าตรู่ แสงอาทิตย์ค่อยๆ สาดผ่านทุกบริเวณมาจากเส้นขอบฟ้าเผยทัศนียภาพงดงามน่าจดจำ
เฟยอวี่พยายามยืนหยัดขึ้น โดยมือข้างหนึ่งกุมรอบบริเวณ่ท้อง ท่าทางงอตัวไปข้างหน้าราวกับกุ้ง เขาเดินตรงไปทางห้องครัวซึ่งมีวัตถุดิบและอาหารมากมาย นี่ล้วนเป็สิ่งที่ทางสำนักจัดเตรียมไว้ให้สำหรับครั้งแรก หลังจากวัตถุดิบหมดไปจำต้องพึ่งพาตัวเอง! ชายหนุ่มยกขวดน้ำซดเป็ลำดับแรก ก่อนเดินไปทางตู้เก็บขนมปังพลันหยิบขึ้นมากินอย่างตะกละตะกลาม แน่นอน ขนมปังนี้ไม่ได้ขึ้นราและยังอร่อยอีกด้วย แม้ถูกตั้งไว้นานแล้วก็ตาม…
“เป็เพียงขนมปังแต่กลับรสชาติดียิ่งกว่าอาหารในตระกูลซู!!” เฟยอวี่อดที่จะชื่นชมจากใจจริงมิได้ ตระกูลซูมั่งคั่งที่สุดในเมืองธาราคราม อาหารในแต่ละวันย่อมทำจากวัตถุดิบที่ดีเลิศที่สุดในเมือง มันกลับมิอาจชิงได้เปรียบแม้กระทั่งขนมปังในฝ่ามือของเขา
“เราเตือนว่าอย่าหลงระเริงมิใช่หรืออย่างไร…” สุ้มเสียงอ่อนโยนละมุนดังขึ้นในโสตประสาท หนิงเซียนปรากฏกายขึ้นมา นางกล่าวต่อด้วยสีหน้าราบเรียบ “เ้าอยู่ในสมาธิถึงเจ็ดวันเต็ม นี่เ้ารู้ตัวหรือไม่?”
“…เจ็ดวันเต็ม!!?” เฟยอวี่ราวกับถูกสายฟ้าฟาดใส่ เขารู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านไปเพียงหนึ่งวันเท่านั้น “ท่านโกหกหรือไม่? ถ้าเจ็ดวันเต็มโดยที่ไม่ได้กินข้าวดื่มน้ำข้าไม่ตายหรอกรึ?”
“เราไม่เคยกล่าววาจาโป้ปด เ้าอยู่ระดับเริ่มต้น ร่างกายย่อมอดข้าวอดน้ำได้ดีกว่าระดับรากฐาน ในสภาวะภวังค์แห่งสมาธิล้วนช่วยลดการเผาผลาญพลังงานในร่างพอสมควร …เ้าทำอะไรอยู่ถึงเจ็ดวัน?”
เฟยอวี่ขมวดคิ้วเป็ปมแน่น เขาเอ่ยตอบด้วยสีหน้าอันเที่ยงธรรมว่า “ข้าไม่ได้หลงระเริงแม้เพียงเสี้ยว ไม่พานพบภาพนิมิตที่ท่านกล่าวถึงด้วย นอกจากความสุขที่เกิดขึ้น มันเป็ความรู้สึกที่ยากจะสรรหาคำใดอธิบายได้” ั้แ่นั่งสมาธิจนจิตสงบประดุจเป็หนึ่งเดียวกับสรรพสิ่ง ชายหนุ่มยังไม่เจอสิ่งที่นางเรียกว่านิมิตเลย…
“น่าประหลาดนัก วิธีการบำเพ็ญเพียรสมาธิคือหนึ่งในวิธีที่ยอดฝีมือใช้กันทั้งหมด พวกเขายังประสบพบเจอกับภาพนิมิตที่มาหลอกล่อให้ฟุ้งซ่านจนถึงขั้นวิปลาสก็มี… นี่เ้าไม่เจอนิมิตกวนใจเลยรึ?”
ชายหนุ่มผงกศีรษะเบาบาง
การทำบำเพ็ญเพียรสมาธิถือเป็หนึ่งในวิธีฝึกลมปราณที่ดีเลิศที่สุด ต่อให้ท่านเป็ผู้มีพร์ย่ำแย่ที่สุดในสามโลกล้วนยังสามารถเข้าถึงความเป็ผู้ฝึกตนได้ มันคือสมบัติวิเศษที่มนุษย์ทุกคนพึงจะมี หนิงเซียนเข้าใจในจุดนี้ดี การทำสมาธิจนกลายเป็หนึ่งเดียวกับโลกธาตุ มันย่อมมีเหตุการณ์ที่นิมิตมายาเข้ามากวนใจมิให้ทำสมาธิต่อ… ทว่า เด็กหนุ่มผู้นี้กลับไม่พบเจอ…
“เอาเถอะ เ้าเดินมาบนเส้นทางที่ถูกต้องแล้ว ไม่เจอนิมิตย่อมนับเป็เื่ดี มันไม่กวนใจขณะเ้าบำเพ็ญภาวนา” สายตาคมกริบของเด็กสาวจับจ้องเฟยอวี่ไร้อารมณ์ “อย่าได้อยู่ในสภาวะนั้นนานนัก เ้าอาจสิ้นลมหายใจได้จากการขาดสารอาหาร วิธีการบำเพ็ญภาวนาเป็หนึ่งในวิธีที่ดีที่สุด ซึ่งบรรดาเซียนไร้ต้านล้วนใช้โดยทั่วกัน ถึงกระนั้น การเพิ่มระดับของเ้าเริ่มยากขึ้นอย่างชัดเจน”
สีหน้าของเฟยอวี่แปรเปลี่ยนเป็จริงจังอย่างยิ่งยวด ขนาดฝึกบำเพ็ญตนนานถึงเจ็ดวันเจ็ดคืนรวมทั้งใช้ออกด้วยบัญญัติแห่งการสูญสลายในการกระตุ้น ชายหนุ่มกลับทะลวงระดับเพียงขั้นเดียวเท่านั้น ในสายตาของเฟยอวี่นับว่าเชื่องช้าเป็อันมาก แต่ในสายตาของผู้คน… เด็กหนุ่มผู้นี้เป็ปีศาจอย่างแท้จริง!!
“แกนพลังงานทำให้ข้าทะลวงระดับได้เร็วมาก แต่โอกาสที่จะได้ดูดซับมันอีกครั้งย่อมมีน้อยจนเกินไป ไม่สิ…ข้าไม่ควรคาดหวังเื่แกนพลังงาน… มันไม่ต่างอันใดไปจากการเสี่ยงโชค ข้าควรทำสิ่งที่มันให้ผลตอบแทนแน่นอน…”
เฟยอวี่ตัดสินใจที่จะเดินทางออกจากเดินบ้านพักตรงดิ่งไปทางเขตป่าเขาทางตะวันออก ชายหนุ่มเดินห่างออกมาจากเขตสำนักได้ราวสิบห้ากิโลเมตร ปราณเซียนในที่แห่งนี้มีความหนาแน่นน้อยกว่าเขตบ้านพักเป็อันมาก อย่างไรก็ตาม เจตนาที่แท้จริงหาได้ใช่การบำเพ็ญเพียร
“ที่แห่งนี้เห็นจะได้…” เฟยอวี่กล่าวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ชายหนุ่มนำง้าวตัด์ออกมาจากแหวนมิติ ศาสตราวุธขนาดสองเมตรกว่าปรากฏขึ้นในฝ่ามือ เขาควงมันด้วยมือข้างเดียวอย่างชำนาญ “ความรู้สึกที่ติดค้างในใจล้วนเป็ของจริง ข้าผูกพันประหลาดกับอาวุธประเภทง้าว นี่ต้องมีความเกี่ยวข้องกับความฝันเป็แน่ ถ้าสิ่งที่เกิดขึ้นในฝันนำมาประยุกต์ใช้ได้จริง…”
ทันใดนั้น ชายหนุ่มก้าวขาซ้ายออกไปข้างหน้า หมุนองศาเอวเล็กน้อย มือข้างขวากอบกำง้าวตัด์แแ่ก่อนง้างไปข้างหลังพอสมควร การถืออยู่ในระดับเอว “ตัด…”
ชั่วพริบตาเดียวบังเกิดเสียงปริศนาบางอย่างดังกึกก้องสะท้านทั่วทั้งกัมปนาท “ได้เวลาแล้วเ้าพวกลูกเจี๊ยบ!!”
เฟยอวี่สะดุ้งโหยงด้วยความตื่นตระหนก เสียงสายนั้นคล้ายดังขจรไกลปกคลุมทั่วทั้งเก้าขุนเขา เป็น้ำเสียงที่นุ่มลึกสุขุมให้ความรู้สึกของคนที่มีวุฒิภาวะสูง เสียงขานก้องนั้นเงียบหายราวสามลมหายใจก่อนดังขึ้นต่อว่า
“ศิษย์ทุกคนในสำนักกระบี่คู่์ มารวมตัวกันที่ใจกลางเขตสำนักให้ไว พวกที่มาแล้วก็ยืนรอข้างหน้าตำหนักหลัก มีเวลาให้พวกเ้าครึ่งชั่วโมง ถ้าไม่เช่นนั้น ข้านี่แหละจะไปล่าพวกเ้าด้วยตัวเอง!”
สิ้นคำกล่าวของเสียงปริศนา มันหายขาดไปอย่างไร้ร่องรอย…
ชายหนุ่มท่าทีงุนงันอยู่บ้าง เขาสอดง้าวตัด์ไว้บนแผ่นหลังของตนพลันรีบตรงดิ่งไปทางเขตสำนักตามที่เสียงนั้นบอก ไม่ทราบด้วยเหตุอันใดที่ประสงค์ให้เขาแหงนมองขึ้นท้องนภาโดยบังเอิญ “…เหมือนมีตัวอะไรอยู่บนฟ้า” เหนือระดับพื้นดินขึ้นไปหลายพันเมตรคล้ายมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่หลังม่านหมอก บางสิ่งที่มีขนาดใหญ่มาก จู่ๆ มันก็หายวับไป…
“ข้าคงคิดไปเอง…”
……………………..
ในขณะนี้เองที่บริเวณศูนย์กลางของเขตสำนักที่ตั้งอยู่ใจกลางขุนเขาทั้งเก้า ข้างหน้าตำหนักหลักตรึกเต็มไปด้วยฝูงชนมากมายอย่างที่เฟยอวี่ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นมาก่อน ศิษย์ภายนอกและศิษย์ภายในต่างมารวมตัวกันอยู่ในสถานที่แห่งนี้ รวมจำนวนทั้งสิ้นหกร้อยยี่สิบคน! ไม่ใช่เพียงเท่านี้ ผู้าุโทั่วทั้งสำนักล้วนมารวมตัวเช่นกัน เสียงกระซิบกระซาบของฝูงชนดังแว่วเข้าใบหูมาบ้าง
“ข้าได้ยินข่าวลือมาว่า…ปีนี้ ท่านเ้าสำนักจะร่วมเดินทางไปกับพวกเราด้วย!”
“เ้าไม่ควรคาดหวังกับข่าวลือนี้ให้มากนัก ท่านเ้าสำนักเป็บุคคลที่ลึกลับอย่างถึงที่สุด เ้าทราบหรือไม่…กระทั่งสาส์นจากพระมหาจักรพรรดิยังมิอาจเรียกตัวของท่านเ้าสำนักไปได้เลย! ไม่มีใครเคยเจอหน้าคร่าตาของท่านเ้าสำนักด้วยซ้ำ”
โลกเซียนมีมหาดินแดนอยู่สามแห่ง …มหาทวีป …ทวีปอสุรา …ทวีปศักดิ์สิทธิ์ อย่างไรก็ตาม ในมหาทวีปแบ่งออกเป็ห้าทวีปด้วยกันซึ่งรวมถึงทวีปั จักรพรรดิหลงเทียนปกครองทั่วทวีปั แต่ทว่า พระมหาจักรพรรดินั้นปกครองทั่วทั้งห้าทวีปใหญ่ซึ่งอาศัยอยู่ในแดนราชัน
“พวกเ้าเงียบปากซะ! เดี๋ยวบิดาจะเชือดทิ้งให้นี่!” วาจาข่มขู่เล็ดลอดผ่านไรฟันจากชายร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่ง เขายืนอยู่ในวงของพวกศิษย์ภายใน ทันใดนั้น เสียงกระซิบกระซาบทั้งหมดทั้งมวลพลันเงียบสนิทลงในทันควัน กระทั่ง สีหน้าของพวกศิษย์ภายนอกที่อยู่มานานนมยังแสดงออกถึงความหวาดกลัว
“หม่าเย่เฉา เ้าทำศิษย์น้องกลัว”
ชายร่างใหญ่บึกบึนสูงกว่าสองเมตรที่ร่ายคำขู่ขวัญมีนามว่า “หม่าเย่เฉา” เขาเป็คนที่เก่งกาจอย่างมากในหมู่ศิษย์ภายใน ด้วยอายุยี่สิบปีก็บรรลุระดับพลังยุทธเชี่ยวชาญขั้นสี่ นับว่ามีพร์ที่ดีมากทีเดียว ในขณะเดียวกัน ชายที่เข้าไปห้ามปรามหม่าเย่เฉามีนามว่า “เฉิงเกา” ชายผู้นี้มีพร์ไม่ต่างอันใดไปจากหม่าเย่เฉา ด้วยอายุยี่สิบปีก็บรรลุระดับเชี่ยวชาญขั้นสี่เช่นกัน
“ข้าไม่สน! พวกมันส่งเสียงรบกวนหนวกหู!” หม่าเย่เฉ่ากล่าวด้วยสีหน้าโกรธขึง
สังเกตจากจำนวนของศิษย์ภายในล้วนมีน้อยจนน่าเหลือเชื่อ มองผิวเผินจำนวนราวสามสิบเอ็ดคน ทันใดนั้นเองที่บุรุษผู้หนึ่งเดินตรงมาทางหม่าเย่เฉาซึ่งหม่าเย่เฉากำลังหันหลังให้กับเขาอยู่ ชายผู้นี้มีร่างสูงเพียวเป็สง่า เส้นผมยาวสลวยสีทองคำ ผิวขาวผ่องดุจหิมะและแววตาเยือกเย็นประดุจน้ำแข็งพันปี เขาเอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเ็า “หลบไป เ้าขวางหูขวางตาข้า”
หม่าเย่เฉาที่ได้ยินดังนั้นถึงกับเืขึ้นหน้า มันหันขวับมาทางต้นเสียงก่อนประสานสายตาเข้ากับั์ตาสีน้ำเงินเข้มราวกับมหาสมุทร ทว่ากลับไร้ซึ่งอารมณ์อันใด หม่าเย่เฉารู้สึกเสียวสันหลังวาบขณะมองไปในสองตาคู่นั้น… สีหน้าโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็ซีดเผือดในฉับพลัน หม่าเย่เฉาหลีกกายหลบเปิดทางให้ชายตรงหน้า…หลิวเจียน
เส้นทางที่หลิวเจียนเดินไป ศิษย์มากมายต่างเปิดทางให้เขาโดยไม่ต้องเอ่ยคำกล่าวอันใด แม้กระทั่ง ศิษย์ใหม่บางคนที่ไม่เคยเห็นหน้าเขายังเคลื่อนตัวหลบอย่างไม่ลังเล บรรยากาศที่แผ่ซ่านออกมารอบกายนั้น มันล้วนให้ความรู้สึกขนลุกขนพองประหลาด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบ่งบอกได้ั้แ่ปราดมองเพียงครั้งเดียว ชายผู้นี้เป็ตัวอันตราย…
หลิวเจียนเดินต่อไปจนหยุดลงเมื่อเขาอยู่ข้างหน้าสุด ท่าทางอันเย่อหยิ่งกวาดมองผู้าุโเกือบยี่สิบคนเบื้องหน้า ก่อนเคลื่อนหยุดลงที่ชายชราผู้หนึ่งพลันกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ตาแก่นั่นมาด้วยหรือไม่” ตรงหน้าของหลิวเจียนคือผู้าุโสูงสุดผู้สวมอาภรณ์หรูหราโออ่า แรงกดดันที่แผ่ออกมานั้นน่าสะพรึงยิ่งกว่าของหลิวเจียนเสียอีก ถึงกระนั้น ชายหนุ่มผู้นี้หาได้หวั่นกลัวไม่
ผู้าุโสูงสุดจ้องกลับมาทางเขา หลิวเจียนเปรียบประหนึ่งัหนุ่มที่ยากจะควบคุม ทั้งก้าวร้าวทั้งโอหัง ไม่มีผู้าุโคนใดปราบพยศของเขาลงได้ เว้นเสียแต่…ท่านเ้าสำนัก แท้จริงแล้ว หลิวเจียนเคยเข้าร่วมงานพิธีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น และไม่เคยเข้าร่วมอีกเลย… สาเหตุที่เขามาปรากฏตัวในวันนี้ล้วนเนื่องจากข่าวลือเกี่ยวกับเ้าสำนัก
ไม่มีคำตอบใดออกจากปากของผู้าุโสูงสุด หลิวเจียนขมวดคิ้วเป็ปมแน่น “ข้าถามเ้าว่า---ตาแก่นั่นร่วมเดินทางไปกับพวกเ้าในครั้งนี้หรือไม่…”
ฉับพลันนั้นเองที่บังเกิดเสียงกู่คำรามสะท้านฟ้าะเืแผ่นดิน…
โฮกกกกกกกกกก
3K
