อัญชิษฐาว่าจะไม่สนใจแล้ว แต่ความใคร่รู้ก็ชนะความอดทนจนได้ จึงออกจากห้องนอนเดินลงไปชั้นล่าง เธอกวาดสายตามองหาบุคคลที่มาที่นี่ แต่ไม่เห็นมี ทั้งเ้าของบ้านก็ไม่เห็นด้วยเหมือนกัน จึงเดินไปดูที่ห้องนั่งเล่น ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาเช่นกัน
“ไปไหนของเขากันนะ?”
อัญชิษฐากล่าวพึมพำกับตัวเองออกมาเบาๆ ขณะที่สายตากวาดมองไปมุมโน้นทีมุมนี้ที เพื่อหาบุคคลที่มาเยือน และมองหาเ้าของบ้านด้วยอีกคน
“หาใคร?”
เสียงเข้มดุดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้อัญชิษฐาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกอกใ เธอหันกลับไปมองทางด้านหลังทันที ก็เห็นนายหัวแสนยืนมองด้วยสายตาเ็า
“เปล่า... ไม่ได้หาใคร”
อัญชิษฐากล่าวเฉไฉ เพื่อไม่้าให้เขารู้ว่าเธอกำลังหาเขาและคนที่มาเยือน เมื่อนายหัวแสนได้ยินคำปฏิเสธเช่นนั้น ก็หรี่ตามองใบหน้าสวยหวาน ก่อนจะมีบางอย่างเจิดจ้าขึ้นในดวงตา แต่เป็เพียงแค่แป๊บเดียว
“ไปเอากาแฟกับขนมมาให้ฉันที่ห้องทำงานสองที่”
นายหัวแสนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่กล่าวดวงตาคมกริบยังคงมองจับจ้อง อยู่ที่ใบหน้าสวยหวานอย่างไม่วางตา พอกล่าวจบเขามองนิ่งอยู่เช่นนั้นชั่วครู่ จึงค่อยหมุนตัวเดินกลับไปยังห้องทำงานเช่นเดิม
“.........”
อัญชิษฐามองตาแผ่นหลังกว้างบึกบึน ก่อนจะเดินไปยังห้องครัว ภายในห้องครัวเธอเห็นแม่ครัวกำลังจัดกาแฟและขนมวางใส่ในถาดสองชุด ซึ่งเธอคิดว่าน่าจะเป็กาแฟและขนมที่นายหัวแสนสั่งเธอมาเมื่อกี้นี้แหละ เขาก็สั่งแม่ครัวจัดแล้วนี่ ยังจะสั่งเธออีกทำไมกัน เธอไม่เข้าใจ
“อันนี้จะเอาไปให้พี่แสนใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ”
“เสร็จแล้วใช่ไหม งั้นเดี๋ยวจะยกไปให้พี่แสนเอง”
แม่บ้านได้ยินคำถาม ก็มองใบหน้าสวยหวานก่อนจะตอบกลับมา อัญชิษฐาเดินเข้าไปยกถาดดังกล่าวขึ้นมาถือไว้ในมือ ก่อนจะเดินออกจากห้องครัว ตรงไปยังห้องทำงานของนายหัวแสน ซึ่งเธอคิดว่าการให้เธอยกกาแฟกับขนมไปให้เช่นนี้ เป็การดีเหมือนกันที่เธอจะได้รู้ว่าคนที่มาหาเขาเป็ใครกัน ใช่ผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า
ก๊อกๆๆ
อ๊ะ!!!!!! O_O
เคร็งงงง.........
อัญชิษฐาเคาะประตู จากนั้นเปิดประตูเข้าไป พอก้าวเข้าไปภายในห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้าง หัวใจดวงน้อยราวกับมีไฟสุ่มขึ้นมา ทำให้หัวใจดวงน้อยร้อนรน มือที่ถือถาดเกิดอาการสั่นเทา จนทำให้จานรองถ้วยกาแฟกระทบกัน ดีที่ว่าไม่ตกลงแตกกระจาย
“ถือระวังหน่อยสิ ซุ่มซ่ามจริงๆ”
เสียงเข้มดุที่ดังออกมาจากปากของนายหัวแสน โดยไม่ได้สะทกสะท้านแต่อย่างใดเลย ที่อัญชิษฐาเข้ามาเห็นฉากดื่มด่ำ ดูดดื่ม เร่าร้อน ที่ไม่สะทกสะท้านเพราะเขาตั้งใจให้เธอได้มาเห็นฉากนั้น เธอจะได้เจ็บเจียนตายอย่างที่น้องชายของเขาเจ็บ
‘ที่แท้เขาก็อยากให้เรามาเห็นเขา กอดจูบลูบคลำกับแฟนของเขานี่เอง’
อัญชิษฐามองสบตากับดวงตาคมกริบด้วยสายตาเ็ป เธอจึงได้เห็นสายตาแห่งความสะใจ ไม่เห็นสายตาแห่งความสงสารเธอเลยสักนิด ซึ่งนี่คงเป็การแก้แค้นล่ะสินะ เป็การแก้แค้นที่เ็ปมากจริงๆ
“เอามาวางลงได้แล้ว แล้วออกไปซะ มาขัดจังหวะจริงๆเลย”
รัญญากล่าวด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังขัดใจนักหนา ที่ถูกอัญชิษฐาเข้ามาขัดจังหวะ การเข้าด้ายเข้าเข้มของเธอกับนายหัวแสน และพอกล่าวจบ มือของรัญญาก็ลูบไล้หน้าอกแกร่ง โดยไม่สนใจอัญชิษฐาที่ยืนมองดูอยู่เลยสักนิด
“จะยืนอยู่ทำไมล่ะ หรืออยากจะดูฉันกับแฟนพลอดรักกันให้จบ”
เสียงของนายหัวแสนดังขึ้น ก่อนที่ใบหน้าคมเข้มก้มลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอของรัญญา อัญชิษฐามือไม้สั่นเทายิ่งขึ้น ขอบตาร้อนผะผ่าว และเหมือนมีก้อนแข็งๆ วิ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอระหง
อัญชิษฐาเดินเอาถาดกาแฟไปวางลงที่โต๊ะ พยายามทำสีหน้าเรียบเฉย ไม่ให้แสดงความรู้สึกออกมา ให้คนทั้งสองเห็นความเ็ปไปมากกว่านี้ และไม่ให้เห็นน้ำตาแห่งความอ่อนแอ พอวางถาดลงที่โต๊ะเรียบร้อย เธอจึงไม่รอช้าเดินออกจากห้องทันที
๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔
15K
