ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

“จริงๆแล้วข้ากำลังหาเนื้อของเจ้านกบลูรันเนอร์อยู่.. เห้อ ที่ข้าไม่ได้พูดออกไปตรงๆนั้น มันเป็นเพราะว่าข้าเคยโดนโกงมาก่อนน่ะที่เมืองซาทารอส เจ้านั่นมันหลอกขายให้ข้าในราคาที่ถูก พอข้าเอาไปทำอาหารขายก็โดนลูกค้าด่ากลับมา ที่ข้าต้องออกมาหาเนื้อของมันเอง ก็เพราะว่าลูกค้าคนนั้นจะหาทานมันให้ได้น่ะสิ ไม่อย่างนั้นข้าได้หัวขาดเป็นแน่แท้…เห้อ” รีออนถอนหายใจออกมาพร้อมกับทำสีหน้าเล่าความเท็จออกไป เขาแค่เล่าอ้างออกไปเพียงเท่านั้นไม่ได้คิดว่ามันจะตรงกับเรื่องราวที่พวกเขาได้รู้มาเลยแม้แต่น้อย“เจ้าคงหมายถึงองค์รัชทายาทรีออนคนนั้นใช่หรือไม่.. ข้าก็พอได้ยิ่งเรื่องเลวๆขององค์ชายคนนั้นมาไม่น้อย.. แต่เจ้าสบายใจได้เลย เพื่อนๆของพวกข้าที่อยู่เมืองหลวงซาทารอสนั้น บอกกับข้ามาว่าองค์ชายคนนั้นเหมือนจะโดนลงโทษด้วยการเนรเทศออกจากเมืองแล้วนะ” ชายเขียงหมูคนหนึ่งกล่าวออกมา มันทำให้รีออนสะดุ้งขึ้นมาในทันทีทั้งๆที่ไม่ใช่ตัวตนของเขาเลยแท้ๆ แต่ทำไมเขาถึงจะต้องตกใจทุกครั้งด้วยที่ได้ยินชื่อของเจ้ารีออนจากปากของคนอื่นอย่างนี้ รีออนได้แต่ยิ้มออกมา แล้วก็กล่าวกับไปเพื่อความเนียน“อย่างนั้นรึขอรับ.. นับว่าเป็นข่าวดีของข้าเสียจริง ฮ่าๆๆ.. ขออย่าให้พบเจอพระองค์อีกเลย.. ข้ารอดแล้ว ฮ่าๆ” รีออนแส่งทำเป็นดีใจอย่างออกหน้าออกตา กระโดดแสดงความดีใจกับตัวเอง เพื่อให้พวกพ่อค้าแม่ค้าเชื่ออย่างนั้น“เจ้าไม่ต้องกังวลไปว่าจะเจอเจ้าชายองค์นั้นอีกเลย.. มาใกล้ๆข้าซิ ข้าจะบอกให้เจ้าได้รับรู้” ชายคนนั้นยังเรียกรีออนเข้าไปใกล้ๆ และดูเหมือนว่าเรื่องนี้มันจะพูดกันเสียงดังไม่ได้ และแน่นอนว่าเหล่าบรรดาพ่อค้าแม่ขายก็เดินเข้ามา เพื่อรวมกลุ่มเมาท์หรือเอาง่ายๆมันคือเรื่องเผือกนั้นเอง โชคดีที่ตอนนี้มันเป็นช่วงบ่ายๆที่ลูกค้าไม่ค่อยจะเดินผ่านอยู่แล้ว พวกเขาจึงสามารถจับกลุ่มคุยกันได้อย่างนี้“ที่ข้าได้ข่าวมาก็คือว่า เจ้าชายรีออนนั้นตายไปแล้ว... ที่เมืองหลวงซาทารอสลือกันไปทั่วนครเลย..ว่าองค์ชายนั้นโดนอสูรยักษ์เขมือบ.. นี่ท่านมาร์ควิสยังหารือกันอยู่เลยว่าจะทำยังไงดีกับงานหมั้นหมายของคุณหนูแคทเทอรีนน่ะ....” แล้ววงสนทนาก็เริ่มใหญ่ขึ้น รีออนเลยหลุดออกมาจากตรงนั้นได้ และเขาก็นำเรื่องที่ได้ยินมาวิเคราะห์ และมันนับว่าเป็นผลดีที่ทุกๆคนคิดว่าเขาตายไปแล้วจากอสูรตัวยักษ์นั้นและมันน่าจะทำอะไรได้สะดวกๆขึ้นหลังจากนี้ แต่เหมือนกับว่าการใช้ชื่อรีออนมันจะดูค่อยข้างอันตรายที่จะใช้ในช่วงนี้ รอให้เรื่องมันซาๆลงก่อน แล้วค่อยกลับมาใช้ชื่อนี้ก็ยังไม่สาย นั่นก็เท่ากับว่าเขาจะต้องหาชื่อให้ตัวเองใหม่แล้ว เขาจึงให้อลิสช่วยหาชื่อแบบสุ่มมา แน่นอนว่ามันก็ได้ชื่อเท่ห์ๆอย่าง ‘ลุงคำ’ ‘ขวานฟ้าหน้าดำ’ ‘ปีกทะลุฟ้ามังกรทะลุเพดาน’ รีออนถึงกับตบหน้าผากกับการสุ่มชื่อในครั้งนี้ จนในที่สุดก็พบเจอชื่อที่เหมาะสมที่สุดอย่าง ‘ปีเตอร์’ รีออนจึงเลือกใช้ชื่อนี้ในทันที เพราะมันน่าจะดูดีกว่าชื่อที่มันผ่านๆมา แต่ด้วยความที่เป็นอลิสระบบเอไออัจฉริยะ เธอจึงกล่าวประวัติโดยย่อของชื่อนี้ให้กับเขาฟัง“ปีเตอร์ ถูกใช้ตั้งชื่อให้กับผู้คนในยุคกลางอย่างแพร่หลาย ทางฝั่งยุโรป แต่ในปัจจุบันกลับไม่ค่อยได้รับความนิยมมากนัก เพราะว่าคนไทยเรียกเจ้าแมลงสาปอันแสนสกปรกนี้ด้วยคำว่า ปีเตอร์ แทน....” เมื่อรีออนได้ยินก็หมดอารมณ์ที่จะใช้ชื่อนี้ในทันที เขาจึงสั่งให้อลิสสุ่มชื่อใหม่ในทันที แต่มันก็ไม่มีชื่อไหนที่เหมาะสมไปกว่าปีเตอร์อีกแล้ว รีออนจึงจำใจที่จะต้องใช้มันไปก่อน เพราะยังไงมันก็ไม่ใช่ชื่อจริงๆของเขาเสียหน่อย รีออนเดินมาเรื่อยๆตามท้องถนน จนพบเจอร้านค้ามากมาย ทั้งร้านอาวุธที่เขาไปดูคุณภาพ แต่มันก็กลับห่วยแตกสิ้นดี ให้เขาลงมือทำเองยังจะมีคุณภาพดีกว่านี้อีก จากนั้นก็เดินมายังร้านรับชื้อสมุนไพรและยาที่เป็นขวดโพชั่น ซึ่งมันก็ทำให้เขาเสียเงินไปไม่น้อยเลยที่จะซื้อมันมาศึกษา แต่ในจังหวะที่เขาออกจากร้านมานั้น เสียงร้องเอะอะโวยวายก็ดังมาจากทางด้านขวาของเขา และสิ่งที่เขาเห็นนั้นมันก็คือเจ้านกบลูรันเนอร์ตัวเดิม และเหมือนว่ามันจะหลุดมาจากที่คุมขังได้ คนของโรงประมูลวิ่งตามมาเพื่อที่จะจับมัน แต่ก็ไม่มีใครเลยที่สามารถตามความเร็วของมันได้ รีออนที่เห็นว่าสินค้าของเขาที่กำลังจะเริ่มประมูล มันกำลังวิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่นั้น มีหรือที่เขาจะยอมรับ เงินของเขาได้หายไปอย่างมหาศาลทันทีเลย ยิ่งพึ่งจะซื้อของหมดไปเสียเยอะเลย รีออนพุ่งตัวไปกลางถนนเพื่อที่จะดักด้านหน้าของมัน เขายกมือขึ้นหมายจะตบมันไปที่หัวของเจ้านกโง่ที่มันบังอาจหนีออกมา เจ้านกบลูรันเนอร์ที่วิ่งหลบหนีมาได้มองไปด้านหน้าของมันแล้วก็พบกับชายที่จับมันมาได้ มันถึงกับตกใจ และรีบใช้เท้าของมันเบรกอย่างกะทันหัน มือของชายคนนั้นค่อยๆเลื่อนเข้ามาใกล้ๆหัวของมัน และด้วยความตกใจนั้นเอง มันถึงกับร้องออกมาไม่เป็นภาษาเลย ภายในใจมันคงจะคิดว่ามันไม่น่าวิ่งหนีมาทางนี้เลย จากนั้นแน่นอนว่ามันก็สลบไปในทันดล พวกของโรงประมูลก็วิ่งมาถึงในทันที ก่อนที่ชายคนนั้นจะกล่าวขอบคุณที่ช่วยพวกเขาจับเจ้าบลูรันเนอร์ตัวนี้กลับไปได้ ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์นั้นก็ต่างมองมาเป็นตาเดียว และนั่นมันเป็นนกที่หายากมาก นานๆทีจะเห็นมันตัวเป็นๆอย่างนี้ รีออนรู้สึกแย่เป็นอย่างมาก เพราะว่าโรงประมูลนี้ทำไมถึงปล่อยสินค้าของเขาออกมาจากที่คุมขังได้ เขาไม่ได้กล่าวอะไรกับคนของโรงประมูลแต่อย่างใดเลย เขารีบอุ้มเจ้านกตัวนี้ เพื่อที่จะนำมันไปประมูลโรงเล็กๆก็ได้ เพราะการที่โรงประมูลใหญ่ๆ ไร้ความรับผิดชอบอย่างนี้ เขาก็ไม่อยากจะร่วมธุรกิจด้วยหรอก“ท่าน!! ไม่ทราบว่าท่านกำลังจะทำสิ่งใดขอรับ.. เจ้านกตัวนั้นเป็นสมบัติของโรงประมูลซิลเวอร์เฟสของเรานะขอรับ.. ข้าขอแสดงความขอบคุณจากใจจริงที่ท่านช่วยเหลือเรา.. แต่ท่านจะนำมันไปอย่างนี้ไม่ได้นะขอรับ” คนของโรงประมูลกล่าวออกมา เขาคนนี้ไม่ได้รู้เลยว่าจริงๆแล้ว รีออนนี่แหละเป็นเจ้าของนกตัวนี้ และนำมันเข้ามาประมูล รีออนหันกับมาบอกกับพวกมันเพื่อให้เข้าใจเสียที“ทำไมจะไม่ได้ ในเมื่อนกตัวนี้มันเป็นของข้า.. และก็เป็นข้านี่แหละที่นำมันไปประมูล แล้วข้าก็ไม่ได้พอใจมากนักในตอนนี้ที่พวกเจ้าไม่สามารถดูแลสินค้าของข้าได้”รีออนกล่าวออกมาอย่างดุดัน เขาไม่อยากจะเสวนาแล้วด้วยซ้ำ อารมณ์ของเขากำลังเดือดถึงขีดสุด ตั้งแต่ที่เขาร่วมงานประมูลจากโลกก่อนมา สินค้าที่ราคาต่ำที่สุด ยังมีคนคุ้มกันแน่นหนามาก แล้วพวกเขาจะไม่มีวันที่จะให้สินค้าหลุดออกมาไปจากโรงประมูลเลยสักครั้งเดียว หากสินค้านั้นยังไม่ได้รับการประมูลหรือยื่นยันเจ้าของ เมื่อรีออนกล่าวออกมาเช่นนั้น ชายคนนั้นก็ถึงกับไปไม่เป็น เพราะถ้าชายคนนี้ไม่ใช่สิบแปดมงกุฎ ก็คงจะเป็นเจ้าของสินค้าที่ไม่พอใจเรื่องสินค้าที่โรงประมูลไม่สามารถดูแลได้ แต่จะให้โทษคุณหนูเล็กที่รักสัตว์ จู่ๆมีอารมณ์อยากจะเล่นกับเจ้านกตัวนี้ขึ้นมาเฉยๆก็ไม่ได้ แล้วจะให้ทำยังไงล่ะทีนี้“ข้าก็พอเข้าใจท่านขอรับ.. แต่เพื่อความถูกต้อง ยังไงเราขอเชิญท่านเพื่อไปยืนยันตัวตนกับสินค้าของท่านกับผู้จัดการโรงประมูลก่อนได้หรือไม่.. หากว่าท่านไม่สะดวก มันก็เป็นเรื่องยากเช่นกันที่เราจะต้องลงมือ.. เพราะว่าข้าเองก็ไม่ได้มั่นใจว่าท่านจะเป็นเจ้าของบลูรันเนอร์ตัวนั้นจริงๆรีออนมองไปยังคนที่พูดออกมา ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะมีวรยุทธ์อยู่ในระดับหนึ่ง แต่ก็ต้องนับถือชายคนนี้อยู่พอสมควรเลยทีเดียว ที่เหตุการณ์อย่างนี้ก็ยังพูดสุภาพอยู่ มันช่างดูแตกต่างจากนิยายเรื่องต่างโลกต่างๆที่เขาเคยอ่านเมื่อสมัยเรียนมหาวิทยาลัยเลยสักนิด รีออนหันมายิ้มแล้วก็ตอบกลับไปว่า“ได้.. ข้าจะกลับไปกับพวกเจ้า”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 21

นิยายแนะนำ

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 21

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้