เกิดใหม่ทั้งที ดันมาเป็น นายกองสะได้

ปี1783

5ปีหลังจากนั้น

เด็กน้อย คลินตันเบอนาร์ด เฟรน

ได้เติบโตใน คฤหาสน์ มีพี่เลี้ยงมากมาย

เขาถูกชุบเลี้ยงด้วยความเอาใจใส่

"ท่านพ่อ ข้าเข้าโรงเรียนนายทหาร"

คลินที่ตอนนี้กำลังนั่ง เขียนบางอย่างใส่กระดาษ โดยที่มีพ่อของเขากำลังนั่งทำงานที่โต๊ะใกล้ๆ

"ลูกข้าเ๽้าเพียง5ปี จะไปเรียนโรงเรียนทหารได้อย่างไร ถ้าอยากเรียนมีความรู้พ่อจะจ้างครูมาสอนที่บ้าน"

พ่อของคลินละสายตามาพูดกับคลิน ก่อนที่จะนั่งอ่านเอกสารงานต่อ

"ไม่ ข้าอยากจะรบท่านพ่อ"

คลินที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มจริงจังเสียเเล้ว

"เห้อ ถ้าลูกโตกว่านี้พ่อจะให้เ๽้าเรียนแน่ๆแต่ตอนนี้  เ๽้าเรียนการวางแผนการเมืองไปก่อนนะลูก"

"ครับ ช่นนั้นก็ได้"

คลินได้ถูกฝึก ในด้าน ทฤษฎีต่างๆทั้งการรบ การเกษตร รวมไปถึงการปกครอง

ครูที่สอนคลิน ยังเอ่ยปาก เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา เรียนรู้เร็ว ทำให้ครูที่พ่อของเขาจ้างมาสอน4-5คน คลินเรียนจบ คนละเพียงหนึ่งวันเท่านั้น

"คลิน พ่อต้องนำทหารไปรบกับปรักเซีย ลูกอยู่เฝ้าบ้านนะ  พ่อจะกลับมา"

พ่อของคลิน ในชุด บารอนของกองทัพฝรั่งเศษ พร้อมปืนสั้นคาบศิลา และดาบ

บอกลาลูกชาย ที่ตอนนี้กำลังยืนมองหน้ากันอยู่

"ท่านพ่อ ดูแลตนเองด้วย ไม่นานข้าจะ ข้าจะ... ไปรบพร้อมท่านพ่อ"

"เช่นนั้น พ่อจะรอ"

นายพันจึงเดินออกจาก คฤหาสน์โดยที่ทีคลินยืนมองตามหลังอยู่

ตะวันออกเฉียงเหนือ ของฝรั่งเศษ

กองพันที่4แห่งฝรั่งเศษและกองพันที่2 ทหารกว่า 5,000คน 

พร้อมทั้งปืนใหญ่ ม้าศึก และกำลังพล

รวมไปถึงกองหนุนจากเดนมาร์ก กองพันที่1แห่งเดนมาร์ก 1,000นาย

ฝ่ายปรักเซียมีกองพันที่1 2 7 8 9

นับกว่า 10,000 นาย 

การรบกินเวลาหลายเดือน

ฝ่ายฝรั่งเศษศูนย์เสียอย่างหนัก เพราะด้วยกำลังพลที่น้อยกว่า และเนเธอเเลนด์ที่อยู่ด้านหลัง ไม่ส่งกำลังพลมาช่วย

ทำให้ภายในกองทัพ ผู้บัญญาเริ่มแตกเสียง ระหว่างถอย และยืนหยัด

"เราต้องถอย ทหารเราตายไปกว่า2พันนายแล้ว กำลังใจก็น้อยลงทุกที"

นายพันเอก ระดับ ไวส์เคาร์ท กองพันที่2กล่าวขึ้น

"ข้าว่าเราต้อง ตั้งรับ รอกองหนุนจากเมืองหลวง"

วิซพ่อของคลิน พันตรีแห่งกองพันที่4

"อยู่แบบนี้ตาย กันหมดแน่"

พันตรี พอตรี่ แห่งกองพันที่1 เดนมาร์ก

"หากเราถอย เดนมาร์ก เนเธอร์แลนด์ ฝรั่งเศษ โดนตีแน่"

วิซ ยังไม่ยอมลดละ ยังคงยืนกราน การตั้งรับที่จุดนี้

"เราถอยร่นไปเเถวชายเเดนค่อยป้องกัน ก็ไม่จะเสียหายอะไร"

พอตรี่เสนอความคิดขึ้น

" วิซ งั้นเ๯้าอยู่คนเดียวเถอะ ไปพอตรี่ ถอยกำลังพล"

ผู้นำกองทัพครั้งนี้พันเอกโมเรน สั่งให้กำลังพลตนเองละพอตรี่ ถอยร่นกลับไปรักษาที่เเถบชายเเดนตอนเอง โดยที่มีเพียง วิซที่ยังคงรักษาที่มั่น พร้อมกับ ทหารราบล้วนๆ 1,500นาย

โดยที่ต้องสู้กับ ปรักเซีย ที่นำกำลังพลชุดแรกเข้าตีค่าย กว่า6,000คน

"เรียงเเถว!! เล็ง!! ยิง!!"

ปั้งๆปั๊ง!ๆ เสียงปืนนับร้อยกระบอก ดังขึ้น พร้อมกับควันสีขาวของดินปืนฝุ้งกระจายจากปากลำกล้อง

ลูก๷๹ะ๱ุ๞ โดนฝ่ายปรักเซีย ที่กำลังเดินเรียงแถวหน้ากระดาษค่อยๆเดินมาที่ค่าย

"ใส่๷๹ะ๱ุ๞ นานกองสั่งทหารถอยมาได้แล้ว"

เสียงวิซที่กำลังสั่งนายกองให้ถอยกำลังพลจากเเนวหน้า ที่ตอนนี้ฝ่ายปรักเซียเข้าใกล้มาทุกที

ฟิ้ววววว!!  ตูม

เสียงห่าปืนใหญ่นับ100 พุ่งใส่ค่าย อย่างหนัก ทหาร หมอ ในค่าย ต่างโดนลูกเหล็กที่มีอนุภาคอย่างเเรงถล่ม

"ชิบ สั่งทหารแนวหน้าไม่ต้องถอยเเล้วสกัดมันไว้ แนวหลังให้หนีไปสะ หนีไปหาพันเอกสะ เร็ว!"

วิซสั่งให้แนวหลังของตน หนีออกจากสนามรบ เพราะหากอยู่นานกว่านี้ แนวหลังคงตายเยอะกว่าแนวหน้าเสียอีก

ไม่แนวหลังก็เริ่มวิ่งหนีกันจ้าละหวั่ง ทหารนับร้อย วิ่งหนีไม่คิดชีวิต มีเพียงเเนวหน้า ที่มีเพียง3กองร้อย ยืนหยัด สู้เพื่อให้แนวหลังหนีไปได้

"นายกอง วันนีเป็๲วันตายของเรา แต่เราจะไม่ให้พวกปรักเซียนี้ มันเหยียบดินของฝรั่งเศษเราได้ ทหาร!! เล็ง!!   ยิง!!!  ชาร์จ!!"

สิ้นเสียงคำสั่งสุดทหาร ๷๹ะ๱ุ๞ปืนนัดสุดท้าย ทหารไลร์อินเฟรนทรี ต่างเข้าชาร์จศัตรูที่อยู่ห่างไม่ถึง10เมตร ด้วยดาบปลายปืน

ปัง!!!!!!ปัง!! ปัง!! 

เสียงปืนจากฝ่ายปรักเซีย พร้อมกับร่ายทหารฝรั่งเศษนับร้อย ล้มลงสิ้นใจ แต่วิซยังคง เข้าชาร์จฝ่ายนู้นอยู่ดี

แคร๊ง!!เเปร๊ง!! เสียงดาบปลายปืนกระทบกัน

ปรักเซียที่เข้าชาร์จแล้วเช่นกัน

วิซ ใช้ดาบฟันเข้าที่หัวไหล่ของทหารนายนึงของศัตรู พร้มกับมีดาบปลายปืนนับสิบ แทงเข้าที่ท้องเขา

ทหารฝ่ายฝรั่งเศษทั้ง3กองร้อย ตายหมด

To be continued 

____

ย๊ากกก!!!