[7S] STORY OF MAFIA : ตอน ตามหารัก [ดีอ้อน x อันนา]

ANNA PART :

8.00 น.

        “ฟอดดด” หืมม ทำไมรู้สึกเหมือนมีคนมาขัดจังหวะการนอนเลย คนกำลังฝันดีได้เจอ ‘เจอาร์’ อปป้า อปป้าหันมายิ้มให้ด้วยย คิก ๆ ไม่อยากตื่นเลย

        หมับ

        ทำไมรู้สึกแน่น ๆ เหมือนมีคนมากอด คงคิดไปเองมั้ง อปป้าคะ อันนาอยู่นี่ รออันนาด้วยน๊าา

        “ฟอดดดดดด”

        “อื้ออออ อย่ายุ่ง” ใครเนี่ย ขัดจังหวะการนอนชะมัด

        “จะตื่นไม่ตื่น”

        “......” ง่า ง่วงงง อปป้าาาาขาา~

        “ไม่ตื่นจูบนะ” อะไรจูบ ๆ นะ เดี๋ยวนะ จูบหรอ!

        “O_<”

        “ว่าไงครับแมวน้อย :)”

        “กรี๊ดดด คุณดีอ้อน!!” บ้าไปแล้ว ลืมตามาเจอคุณดีอ้อนอยู่ตรงหน้า ใกล้ ๆ แบบใกล้มาก ๆ >///<

        “เอาหน้าออกไปเลยนะ! เข้ามาในห้องหนูได้ยังไง” ถามกลับแต่นอกจากจะไม่ได้คำตอบแล้วยังโดนรัดแน่นกว่าเดิมเดิมอีก “อื้อออ ปล่อย” ฉันพูดไปด้วยพร้อมกับดิ้นออกจากอ้อมกอดของเขา ท่านี้รู้สึกมันไม่ปลอดภัยเลยนะ นอนกอดกันบนเตียงเนี่ย

        จุ๊บ~

        “มอร์นิ่งคิสครับ”

        “O_O!!” ขะ...เขาทำอะไรเนี่ย กรี๊ดดด

        “หึ” ยังจะมายิ้มุมปากหน้าระรื่นอยู่อีก ไอคนเ๽้าเล่ห์ ร้ายกาจ!

         “-///-” แต่ตอนนี้ต้องหน้าแดงอีกแล้วแน่ ๆ

        “คนบ้า คนฉวยโอกาส ออกไปจากห้องหนูเลยนะ!”

        “ให้พูดอีกรอบ” หูเขาไม่ได้ยินหรือหูมีปัญหา ทำไมต้องให้พูดซ้ำซ้อน

        “หนูบอกว่าให้ออกไปจากห้องหนูไง!!”

        “แน่ใจนะว่าห้องเธอ” ประโยคของเขาทำให้ฉันเอะใจ หันไปมองรอบข้าง..

        “อะ ที่นี่ไม่ใช่ห้องหนูนี่..ที่ไหนคะ” ถามกลับไปแต่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ไหลย้อนกลับมาในหัวอยู่ในงาน ไฟดับ โดนลักพาตัว คุณดีอ้อนมาช่วย โดนคุณดีอ้อนพาขึ้นรถ โดนขโมยจะ จูบแรก แล้วก็.. อะไรอีกนะ จับไม่ได้ หรือ ฉันหลับหรอ ห้ะ หลับไม่รู้เ๱ื่๵๹ราวจนเขาพามานอนที่เตียงเนี่ยนะ ฉากในหนังแวบขึ้นมาในหัวทันทีทันใด

        พรึ่บ! 

        คิดได้ก็คว้าผ้าห่มขึ้นมาดู ไม่ใช่เสื้อผ้าชุดเดิมนี่! แล้วชุดเมื่อคืนไปไหน

        “คะ...ใคร...เปลี่ยนชุด...ให้...น...หนูคะ..” ฉันถามกลับไปด้วยเสียงสั่น ๆคงไม่ใช่อย่างที่คิดใช่มั้ย ไม่ได้นะ ไม่ได้

        “คิดว่าใครเปลี่ยนให้ล่ะ ก็มีกันอยู่แค่นี้...”

        อย่าบอกนะว่า “คุณเปลี่ยนให้หนูหรอ!!”

        “....” เขาไม่ตอบแต่ยิ้มกลับมาด้วยสายตาที่โคตรเ๽้าเล่ห์!!!

        “กรี๊ดดดดด” ฉันหยิบหมอนขึ้นมาตีเขาทันที

        ตุ้บ ตุ้บ!

        “ไอคนฉวยโอกาส! นี่แน่ะ ๆ”

        “ไอคนนิสัยไม่ดี! ตายซะ นี่แน่ะ” ฉันด่าเขากลับพร้อมกับเอาหมอนตีเขาไปด้วย ฮืออ

        “ฮ่า ๆ ๆ” เสียงหัวเราะของเขาทำเอาฉันชะงักหมอนกลางอากาศ

        “คุณดีอ้อนนขำอะไร หนูไม่สนุกด้วยนะ!” คนบ้า ยังมีหน้ามาขำอีก

        ก๊อก ๆ

        แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

        “เข้ามา”

        “คุณหนูคะ ป้าเตรียมชุดคุณผู้หญิงให้เรียบร้อยแล้วค่ะ ส่วนชุดเมื่อวานป้าซักให้แล้ว”

        “อืม ออกไปได้ละ” สิ้นเสียงคำพูดเขาคุณป้าใจดีคนนั้นก็เอาชุดที่เตรียมไว้มาวางไว้ตรงโต๊ะแต่งตัวพร้อมกับยิ้มแล้วโค้งคำนับให้ ฉันเลยยิ้มกลับไป งั้นแสดงว่า เมื่อวาน ป้าคนนี้ก็อาจจะเปลี่ยนชุดให้ฉันนะสิ

        “แม่บ้านเป็๲คนเปลี่ยนชุดให้” เหมือนเขารู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่เลยตอบกลับมา

        ฟอดดด~

        “!!!” อีกแล้วหรอ?

        “อ่า~ ชื่นใจจัง”

        “ทะ ทำอะไรเนี่ย” เขาหอมแก้มฉันอีกแล้ว!? ทำไมเปลืองตัวแต่เช้าเลย

        “โทษฐานที่ทำร้ายร่างกายฉันเมื่อกี้”

        “ก็คุณแกล้งหนูนี่!”

        “เถียงหรอ หืมม~” เขาพูดพร้อมกับยื่นหน้ามาใกล้ กะ..ใกล้...เกินไป

        “นี่แน่ะ เอาหน้าออกไปเลยนะ” ฉันเลยเอามือมาดันหน้าเขาออกไป ฝันไปเถอะ ไม่มีรอบสองสามแน่นอน

        “หึ ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงมาทานข้าวข้างล่างนะ” พูดจบก็เดินออกจากห้องไปเฉยเลย...

        เฮ้อ~ 

        ถอนหายใจออกยาว ๆ อันนา ทำไมชีวิตเธอต้องมาเจอเ๹ื่๪๫อะไรแบบนี้ด้วยนะเป็๞นักศึกษาธรรมดาที่มาต่างประเทศเหมือนคนทั่วไปไม่ได้หรอ ป่านนี้คนอื่นคงเป็๞ห่วงกันแย่แล้ว...

        DION PART :

        ภาพตรงหน้าผมคือสาวน้อยร่างบางในชุดนักศึกษาใส่สายสะพายพร้อมกับมงกุฎดอกไม้ที่ศรีษะ ในมือมีช่อดอกไม้เล็กใหญ่เต็มไปหมดจนเ๯้าตัวแทบจะถือไม่ไหว ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่บ่งบอกว่าตอนนั้นเธอมีความสุขแค่ไหน...

        ผมนั่งอ่านประวัติของเธอที่ให้คนไปสืบมา สาวไทย บ้านอยู่เชียงใหม่ ฐานะปานกลาง มีพี่ชายสองคน คนนึงทำงาน อีกคนอยู่ปีสี่ส่วนเธอเป็๲ลูกคนสุดท้อง กำลังเรียนอยู่ปีสาม สถานะ โสด ไม่มีแฟน อืม Perfect! ถึงมี ผมก็จะแย่งเธอมาจากมัน...แต่เหมือนจะมีผู้ชายเข้ามาขายขนมจีบไม่หยุดหย่อนเลยนะดูจากรูปที่มีหนุ่มมาตามจีบ หึ รวมถึงไอหนุ่มหน้าอ่อนที่ขึ้นมาพูดกับเธอบนเวทีที่งานเลี้ยงเมื่อคืนด้วยสินะ ดูสายตามันก็รู้ว่ามัน...เฮ้อ พูดถึงมันแล้วอารมณ์เสียว่ะ

        “บอสครับ นี่เป็๞โทรศัทพ์ของเธอ พาสเวิร์ดคือวันเกิดครับ” แม็คยื่นโทรศัพท์อันนามาให้ผม เดี๋ยวนี้ยังมีคนตั้งพาสเวิร์ดเป็๞วันเกิดอีกเหรอวะ ผมเช็คโทรศัพท์ของเธอที่มีแจ้งเตือนทั้งจากสายที่โทรเข้า จากไลน์ อินสตาแกรม เมสเสจ เยอะสุดก็คงเป็๞ของ ‘P.Krist’ ไอนี่อีกแล้ว!

        30 Miss call by ‘P.Krist’

        5 Miss call by ‘Mom’

        Line : @_Krist อันนา ทำไมกลับไม่บอกพี่

        Line : @_Krist อยู่บ้านเพื่อนที่ไหน ทำไมไม่มีใครรู้เลย

        Line : @_Krist ตอบไลน์พี่หน่อยอันนา

        Line : @_Krist พี่เป็๞ห่วงเรานะ

        Line : @Pleng_pp อันนา หายไปไหน เพลงคิดถึงงง

        Line : @Mom อันนา เป็๞ยังไงบ้างลูก

        Line : @_Krist ทำไมชอบทำให้พี่เป็๲ห่วงอยู่เรื่อยเลย..

        สรุปไอคริสหน้าอ่อนนี่เยอะกว่าเพื่อนสินะ เหอะ เป็๞หงเป็๞ห่วง แม่ง ห่วงตัวเองก่อนเถอะ เห็นแล้วหัสร้อนสัส! ผมไม่ได้ถือวิสาสะเข้าไปอ่านข้อความหรือไลน์ของเธอหรอกนะครับ แค่มันขึ้นแจ้งเตือนมา ก็ผ่านตานิดหน่อย..

        “เมื่อวานผมให้คนไปแจ้งกับอาจารย์ของเธอเรียบร้อยแล้วครับว่าเธอมาอยู่กับเพื่อนประมาณสองสามวันหลังจากนั้นเธอจะกลับไปที่โรงแรมและเดินทางกลับพร้อมกับอาจารย์และเพื่อนของเธอครับ”

        “อืม.....”

        “บอสจะปล่อยเธอไปหรอครับ”

        “.....”

        “ผมสงสารคุณอันนา เธอน่ารักมากเลยน่ะครับ คนนี้ผมให้ผ่าน”

        “.....” ผมสงสารเธอแล้วผมก็สงสารตัวเองเหมือนกัน

        เธอ เป็๲ผู้หญิงคนแรกที่ทำให้หัวใจผมเต้นแรง...

        เธอ เป็๞ผู้หญิงคนแรกที่ผมพาเธอมากลับมาที่บ้าน...

        เธอ เป็๲ผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ผมต้องรู้จักคำว่า ‘เป็๲ห่วง’

        เธอ คือคนที่ขโมยใจของผมไป๻ั้๫แ๻่ครั้งแรกที่เจอ...

        ผมไม่ได้ตอบคำถามของไอแม็ค แต่หันมามองรูปเธอที่อยู่ในมือผมแทน ที่ผมต้องปล่อยเธอกลับไป เพราะผมมีเหตุผลของผม

        'เหตุผล' ที่ผมยังบอกใครไม่ได้ในตอนนี้ เพราะถ้าผมบอก มันไม่ได้แต่ส่งผลกระทบกับผมคนเดียว แต่อาจจะส่งผลกระทบกับคนอื่นด้วย เมื่อถึงเวลาผมจะเป็๞คนบอกเธอด้วยตัวเอง ว่าทำไมผมถึงต้องปล่อยเธอไป.....