สุขสันต์วันครบรอบ
กลางความเงียบสงบที่ไม่เหมือนครั้งไหน ๆ แสงเทียนสว่างไสวตั้งอยู่บนกลางโต๊ะทานอาหารของห้องคอนโดเล็ก กำลังทำหน้าที่เพิ่มความโรแมนติกไม่น้อย ให้กับชายหญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกันด้วยใบหน้าอันยิ้มแย้ม
ดินเนอร์ใต้แสงเทียนสำหรับค่ำคืนที่เพิ่งจะกลับมาจากการทำงาน มันก็คงเป็คืนพิเศษที่แสนธรรมดาประมาณนี้แหละ
“Happy Anniversary นะ” ธนาย้ำพร้อมกับคนทั้งคู่ค่อย ๆ เป่าเค้กก้อนเล็กที่อยู่ด้านหน้า และยื่นกล่องบางอย่างให้กับเธอ
“สุขสันต์วันครบรอบของเราเหมือนกันค่ะ” เช่นกัน น้ำฟ้าหยิบกล่องของขวัญในวันสำคัญให้เขา
ก่อนทั้งสองจะเริ่มกินอาหารบนโต๊ะที่สั่งมาเพื่อฉลองกันด้วยความสุขเล็ก ๆ ที่มอบให้กันอย่างเรียบง่าย แต่ก็มีไวน์แดงที่ดูเหมือนจะเป็เครื่องดื่มพิเศษที่เพิ่มเข้ามาจากมื้ออาหารปกติของทั้งคู่
“ธนาเตรียมเองหมดนี่เลยเหรอ”
เธอยิ้มถามพรางสายตามองไปรอบ ๆ ห้องที่ไม่เหมือนเดิม มันถูกตกแต่งด้วยเทียนไฟรูปหัวใจวางเต็มทั่ว อาหารบนโต๊ะต่างก็เป็ของโปรดของเธอทั้งนั้น แม้กระทั่งของขวัญจากเขาที่น้ำฟ้าถือเอาไว้แน่นแต่ก็ยังไม่ยอมแกะมัน
“ไม่ชอบเหรอ”
เธอยักไหล่รับ ไม่บอกความรู้สึกไปตรง ๆ แม้เขาจะไม่พูดอะไรมาก เพราะรู้ว่าเสือยิ้มยาก ชอบแสดงออกน้อยอย่างเขา ทำได้ขนาดนี้น้ำฟ้าก็แทบจะดีใจะโโลดกับการกระทำที่ได้รับจากเขา แต่ต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้ ว่ามันเป็สิ่งที่เธออยากได้มันมาตั้งนานแล้วจากคนอย่างเขา
“ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย เราเลิกกันแล้วนะ” เลิกกันมาตั้งปีแล้วด้วย
“โห พูดแบบนี้เสียใจนะเนี่ย”
ตลอดเจ็ดปีที่รู้จักกันมาั้แ่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เรียนจบก็ย้ายมาอยู่ด้วยกัน รู้ทั้งรู้ว่าเขานั้นไม่ชอบเื่เซอร์ไพรส์หรือยอมที่จะทำอะไรที่น่าประทับใจอะไรทำนองนี้
ฉะนั้นคงไม่ผิดที่น้ำฟ้าจะรู้สึกดีและแอบคิดอย่างเข้าข้างตัวเองว่าครั้งนี้ คงจะมีอะไรพิเศษที่รอเธออยู่หรือเปล่า
บ้าจริง คงไม่ใช่อย่างนั้นใช่ไหม
หญิงสาวได้แต่คิดในใจ มือก็แอบพลางลูบกันใต้โต๊ะเบา ๆ ด้วยความประหม่า
“ทำอย่างนี้ไม่ได้จะขอคืนดี ใช่ไหม” ปากเธอโพล่งออกไปอย่างไม่ได้คาดหวังคำตอบ
“พูดอะไรน่าขนลุกอย่างนั้นล่ะ”
ธนาแค่นหัวเราะราวกับว่าสิ่งที่น้ำฟ้าถามมันเป็เื่ตลกซะจนน่าขำ
ป๊อก!!
จุกขวดไวน์แดงถูกเปิดออก ธนาค่อย ๆ รินมันลงแก้วของทั้งคู่ น้ำฟ้าส่ายหน้าให้กับความคิดบ้า ๆ อันเสียเวลาของตัวเองที่เขินซะความร้อนผ่าวมันออกมาจากหู เธอจึงคว้าแก้วไวน์ยกขึ้นดื่มรวดเดียวกลบกลื่นอาการตื่นเต้นที่มันแทบจะปะทุออกมา
อึก อึก
“คอแห้งจัง”
เห็นอย่างนั้นธนาก็ยกดื่มพรวดตามอย่างไม่ลังเล เพราะกลัวจะไต่อารมณ์ไม่ทันกับเธอที่นำหน้าไปซะก่อนแล้ว
“กินเยอะ ๆ สิ นี่แซลมอนที่ฟ้าชอบ สปาเกตตีนี่ก็ของโปรดฟ้า”
เขาตักอาหารคะยั้นคะยอให้เธอทาน เมื่อเห็นว่าน้ำฟ้าเอาแต่เขี่ยและดูเหมือนว่าจะกินน้อยกว่าปกติ
“ธนาก็เหมือนกัน ไม่หิวหรือไง กินไปนิดเดียวเอง”
สังเกตมาั้แ่เมื่อครู่แล้วเขาแตะอาหารเพียงไม่กี่คำ แต่กับไวน์ที่เริ่มกระดกมาแก้วแรกจนตอนนี้ ชายหนุ่มเหมือนกำลังดื่มมันไหลลงคอราวกับน้ำ เพราะเขาดื่มคนเดียวแทบจะครึ่งขวด
“ดูฟ้ากินก็อิ่มแล้ว อืม…ถ้าธนาหิว คงหิวอย่างอื่นมากกว่า”
ใบหน้าที่แดงระเรื่อกับสายตาที่มองมาจากเขา ทำเอาคำว่าหิวที่ออกจากปากคนพูดยากจนบางครั้งแทบจะต้องเดา ทำเธอทั้งอึ้งทั้งอายไปพร้อม ๆ กัน
“เสร็จแล้วเหรอ”
“หะ”
“อิ่มแล้วเหรอคะ”
“อะ อื้มม”
ยิ่งเขาจ้องเธอไม่วางสายตา ดูเหมือนว่าการกระทำนั้นจะยิ่งทำให้น้ำฟ้าประหม่า ไม่รู้ว่าแอลกอฮอล์หรือบรรยากาศช่างพาไป รู้อีกทีลมหายใจของทั้งคู่ก็เข้ามาใกล้กันแล้ว
“ฟ้าอิ่มแล้ว งั้นธนากินบ้างนะ”
“ธนา อะ อื้อ”
คางเล็กถูกเขาช้อนขึ้นมารับกับริมฝีปากที่จู่โจมเข้ามาอย่างรุกล้ำโดยที่หญิงสาวยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร รสชาติไวน์แดงที่ทั้งคู่ดื่มไป ตอนนี้รสของมันชัดซะยิ่งกว่าชัดในปากของเธอมากกว่าเมื่อกี้ที่น้ำฟ้าดื่มเข้าไปด้วยตัวเองซะอีก
ลิ้นร้อนฉกดูดคว้านลึก เร่งรัวล้ำเข้ามาอย่างที่เธอเองไม่ทันได้หลบหลีก ััที่เขามอบมามันแรงขึ้นได้อีก จนมือเล็ก ๆ นั้นได้แต่กำเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้แน่น
“อ่าา เดี๋ยวสิ” เธอกับเขาเลิกกันแล้วนะ
ริมฝีปากนั้นผละออก และธนาคุกเข่าลงมา น้ำฟ้าตาลุกวาวใเล็กน้อยเมื่อคิดว่ามันจะใช่สิ่งที่เธอรอคอยอยู่หรือเปล่า แต่ก็ต้องขมวดคิ้วเล็ก ๆ กับสิ่งที่จินตนาการไว้ก่อนหน้า
ไม่ทันได้หาคำตอบอะไร กระโปรงชุดนอนถูกร่นขึ้นด้วยมือข้างที่ว่างของเขา เกี่ยวเอาเ้าชั้นในสีขาวออกมาอย่างง่ายดาย ก่อนที่ชายหนุ่มจะแยกเรียวขาทั้งสองข้างของเธอออกจากกัน
“อ้าสิ”
“ธนา ตรงนี้เลยเหรอ อ่าาา ตรงนั้นมัน…อื้อ!”
15K
