รถตู้วิ่งเข้าจอดที่หน้าหอพักเป็อาคารสองชั้นเรียงกันหลายอาคารลุงยอดลงจากรถไปเปิดประตูให้เด็กๆ
“ถึงแล้วครับ”หมอตะวันหันมาบอกก่อนจะเปิดประตูลงเช่นกันทั้งสี่คนลงจากรถมาหยิบเอากระเป๋าสัมภาระของตัวเอง
“ขอบคุณค่ะ/ขอบคุณครับ”ทุกคนเอ่ยขอบคุณลุงยอด
“ไม่ต้องเกรงใจ”ลุงยอดบอกเด็กๆอย่างใจดี
“ผมไปก่อนนะครับคุณหมอตะวัน”ลุงยอดหันไปบอกตะวันอีกครั้ง
“ครับขอบคุณครับลุงยอด”ลุงยอดขึ้นรถตู้แล้วขับออกไป
“ไปกันเดี๋ยวพี่จะพาทุกคนไปดูห้องพัก” ทั้งสี่คนลากกระเป๋าเดินตามหมอตะวันเข้าไปในอาคาร
“อาคารเหล่านี้จะเป็ที่พักของพนักงานประจำที่ทำงานที่ฟาร์ม”ตะวันชี้บอกเหล่านักศึกษาที่กำลังเดินตามให้ดูอาคารสองชั้นหลายหลังซึ่งแต่ละหลังก็มีมากกว่าสิบห้องอยู่ติดๆกันอย่างเป็ระเบียบดูสะอาดสะอ้าน
“พนักงานที่นี่เยอะมากเหมือนกันนะคะ”เหมือนฝันเอ่ยกับหมอตะวัน
“ครับ ก็เยอะอยู่เหมือนกันแต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะพักที่นี่ บางคนก็เป็ชาวบ้านละแวกนี้”ตะวันอธิบายไปเดินไป
“ที่นี่เป็ฟาร์มแต่ก็มีส่วนหน้าที่คอยบริการนักท่องเที่ยวดังนั้นพนักงานที่นี่ก็จะมีหลายตำแหน่ง และหน้าที่ก็แตกต่างกันออกไป”ทุกคนพยักหน้ารับทราบ
“ใกล้ถึงแล้วครับ ด้านหน้านี้ครับ”อาคารปูนสองชั้นคล้ายบ้านเดี่ยวแต่มีบันไดขึ้นห้องแยกออกจากกันอย่างชัดเจนจำนวนหลายหลังเรียงกันอยู่ด้านหน้า
“ว้าว”เสียงอุทานของน้อยหน่าทั้งสี่คนเดินมาหยุดที่อาคารปูนสองชั้น
“ที่นี่เป็ที่อยู่ของสัตวแพทย์ประจำฟาร์มพี่พักที่อาคารนู้น” ตะวันชี้ไปที่อาคารอีกหลังที่ตั้งอยู่ไม่ไกลกันมากนักเด็กๆต่างพยักหน้ารับทราบ “ถ้ามีปัญหาอะไรก็ไปหาพี่ได้พี่อยู่ชั้นบนที่นี่ยังมีสัตวแพทย์อีกสองคน เดี๋ยวก็ได้เจอ”
“เหมือนฝันกับเอ่อ...”
“น้อยหน่าค่ะ”น้อยหน่าบอกชื่อตัวเองกับหมอตะวัน
“เหมือนฝันกับน้อยหน่าพักที่ชั้นบนนี้ละกัน”สองสาวพยักหน้ารับทราบ
“เอ่อส่วน...”หมอตะวันชี้มาที่หนุ่มน้อยอีกสองคน
“ผมฉลามครับ/นาวาครับ”ตะวันพยักหน้ารับทราบ
“ส่วนฉลามกับนาวาพักที่อาคารหลังถัดไป”
“ครับ”สองหนุ่มพยักหน้ารับทราบ
“แล้วข้างล่างนี้มีคนพักแล้วเหรอคะ”น้อยหน่าเอ่ยถาม
“อ้อยังครับแต่เดี๋ยวก็จะมีเพื่อนๆจากมหาลัยอื่นมาฝึกงานที่นี่อีกห้าคน หญิงสองชายสามผู้หญิงก็น่าจะพักอาคารนี้แหละ ส่วนผู้ชายก็น่าจะอาคารเดียวกันกับเราสองคนตอนนี้พี่ให้เวลาพวกเราพักกันก่อนแล้วกันเดี๋ยวเจอกันอีกทีตอนเย็นพี่จะพาไปกินข้าวส่วนรายละเอียดพี่จะแจ้งทีเดียวพร้อมกันกับเพื่อนที่ยังไม่มา”ทั้งหมดพยักหน้ารับทราบ
“เจอกันอีกทีห้าโมงเย็นที่ลานด้านหน้านะ”ตะวันชี้ไปที่ลานกว้างใต้ต้นจามจุรีใหญ่ซึ่งมีม้านั่งอยู่ใต้ต้นไม้หลายตัว
“รับทราบค่ะ/รับทราบครับ”ทั้งหมดต่างแยกย้ายกันกลับห้อง
เหมือนฝันกับน้อยหน่าพัก้าส่วนฉลามกับนาวาก็เลือกที่จะพัก้าเช่นกัน
“ดีนะที่มาก่อน”นาวาเอ่ยกับฉลามเมื่อเดินขึ้นไปบนอาคารปูนสองชั้น
“อืมนั่นสิ แต่ที่นี่อากาศดีมากเลยนะ”
“ใช่เหมาะมากับแฟน”นาวาเอ่ยพร้อมหัวเราะ ฉลามหันหน้าไปหาเพื่อนก่อนจะคิดอะไรในใจ“บรรยากาศดีเหมาะที่จะแสดงความในใจหรือว่าบางทีเขาอาจจะใช้โอกาสนี้แสดงความรู้สึกที่มีให้เหมือนฝันได้รับรู้สักทีฉลามสลัดความคิดชั่วขณะออกจากหัวก่อนจะเดินไปเก็บของ สองหนุ่มเก็บของออกจากกระเป๋าเข้าตู้ในเวลาอันรวดเร็วก่อนจะเดินมาล้มลงนอนที่เตียง
“ว้าวสวยกว่าที่คิดไว้เลยนะ”น้อยหน่าเอ่ย
“นั่นสิตอนนั้นที่ถามพี่ตะวันเหมือนก็คิดว่ามีห้องพักทั่วไปให้พักก็ถือว่าดีมากแล้วแต่นี่ดีกว่าหอพักนักศึกษาเสียอีก”
“ใช่”น้อยหน่าเห็นด้วย
“โชคดีมากเลยนะที่เลือกที่นี่อย่างน้อย ที่พัก สถานที่ก็ดีมากๆ ส่วนเื่ฝึกงานพี่หมอเขาก็ดูใจดีไม่น่าจะกดดันพวกเรามาก บรรยากาศการฝึกก็น่าจะเป็กันเองกว่าฝึกที่โรงพยาบาลอีก”
“อืม”เหมือนฝันพยักหน้าพร้อมเปิดกระเป๋าออกเก็บของใส่ตู้หลังจากเก็บของเสร็จเรียบร้อยเหมือนฝันหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า
“น้อยหน่าเหมือนออกไปโทรศัพท์หาแม่ก่อนนะ”เหมือนฝันหันมาบอกเพื่อน
“อืม”น้อยหน่าพยักหน้ารับทราบขณะที่ยังเก็บของอยู่
ตู๊ดด!ตู๊ดด! ตู๊ดด! เสียงสัญญานรอสายจากปลายทางเหมือนฝันเดินลงบันไดมุ่งหน้าตรงไปที่ลานนั่งเล่นที่ตะวันบอก
“เหมือนถึงหรือยังลูก?”ทันทีที่กดรับมารดาของเธอก็ถามอย่างเป็ห่วง
“ถึงแล้วค่ะ”เหมือนฝันเดินไปนั่งที่ม้านั่ง ลมพัดเย็นๆให้ความรู้สึกผ่อนคลาย
“เป็ยังไงบ้าง?”
“ที่นี่ดีมากค่ะแม่บรรยากาศดี อากาศก็ดี ที่พักก็ดี แม่ไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ”
“แล้วลูกเจอหมอตะวันเขาหรือเปล่า?”
“เจอค่ะพี่ตะวันเป็คนไปรับเหมือนกับเพื่อนๆที่สนามบินเองเลยค่ะ”
“อ้องั้นก็ดีแล้ว แล้วเื่อาหารการกินละ สะดวกสบายไหม?”
“อืมตอนเย็นพี่ตะวันจะพาออกไปกินข้าวค่ะ”
“อ้อ”
“แม่ไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ”
“ดูแลตัวเองดีๆนะลูกว่างๆก็โทรหาแม่บ้าง”
“ค่ะเหมือนจะโทรหาแม่บ่อยๆ”
“งั้นหนูก็ไปพักผ่อนเถอะ”
“ค่ะแม่”เหมือนฝันวางสายจากมารดาตาหวานกวาดสายตามองไปรอบๆบริเวณที่เธอนั่งที่นี่มีห้องพักอยู่ในละแวกเดียวกันหลายอาคาร หลายหลัง แต่ก็ค่อนข้างเงียบสงบทุกคนที่นี่อยู่กันอย่างเป็ระเบียบดีจัง เหมือนฝันคิดในใจรอยยิ้มที่สดใสผุดขึ้นบนใบหน้าเนียน ดวงตากลมโตร่างบางผิวขาว“เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”ฐานทัพเอ่ยกับตัวเองในใจเพื่อเห็นชัดเจนไม่ผิดแน่ผู้หญิงคนนี้คือคนเดียวกันกับผู้หญิงที่เขาเจอวันนั้น“หรือว่า?”คำถามที่เกิดขึ้นในใจก็มีคำตอบที่ชัดเจนเมื่อเธอกำลังจะเดินขึ้นอาคารสำหรับนักศึกษาฝึกงาน
“หึหึหึบังเอิญซะจริง”มือหนาล้วงมือถือจากกระเป๋ากางเกงออกมากดโทรออก
“เข้มไปเอาเอกสารประวัตินักศึกษาฝึกงานมาให้ฉันที”
“ครับนาย”
“อืม”
“แล้วตอนนี้นายอยู่ที่ไหนครับ?”
“เอาไปไว้ที่โต๊ะทำงาน”
“ครับนาย”ฐานทัพวางสายจากลูกน้องคนสนิทก่อนจะเดินเลี่ยงไปที่ห้องทำงานซึ่งเป็อาคารไม่ไกลจากที่นี่มากนัก
ก๊อก!ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำให้ฐานทัพเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารตรงหน้า
“นี่ครับเอกสารประวัตินักศึกษาฝึกงานทั้งหมด”
“อืม”
“นายมีอะไรจะสั่งเพิ่มอีกไหมครับ?”เข้มเอ่ยถามเ้านาย
“ไม่มีแล้วนายไปได้”
“ครับ”
ฐานทัพหยิบเอกสารที่วางบนโต๊ะขึ้นมาเปิดอ่านมีแฟ้มอยู่สองชุด เขาพลิกดูรายชื่อแล้วสายตาเขาก็หยุดอยู่ที่รูปนักศึกษารูปหนึ่งที่คุ้นตา
“พิมลพัชรชื่อเล่น เหมือนฝัน”ฐานทัพอ่านชื่อของหญิงสาวอย่างแ่เบาจากนั้นสายตาคมก็เริ่มอ่านประวัติของเธออย่างระเอียด
“นักเรียนเกียรตินิยมอันดับหนึ่งน่าสน”เสียงพึมพำของชายหนุ่มแต่สายตายังคงอ่านประวัติหญิงสาวไม่หยุดมือหนาวางเอกสารตรงหน้า
“เหมือนฝันเธอชื่อเหมือนฝันไม่รู้ว่าเจอกันครั้งนี้เธอจะยังจำเขาได้ไหม?”รอยยิ้มเ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มเ้าของฟาร์ม
…..
“น้อยหน่าใกล้ถึงเวลานัดแล้วเราออกไปกันเถอะ”
“อืออ~ไปกัน”สองสาวสะพายกระเป๋าเดินลงบันไดไปที่จุดนัดหมาย
“เหมือนฝันน้อยหน่า”เสียงเรียกของฉลาม
“ฉลามนาวาล่ะ”น้อยหน่าเอ่ยถามเพื่อนเมื่อไม่เห็นนาวาตามมาด้วย”
“เดี๋ยวก็มาคุยโทรศัพท์อยู่น่ะ”
“อ้อ”น้อยหน่าพยักหน้ารับทราบ
สามคนเดินไปนั่งรอที่ใต้ต้นจามจุรีไม่นานนาวาและหมอตะวันก็เดินออกมา
“ไปกันเถอะ”หมอตะวันเอ่ยชวน
“เดินไปเหรอค่ะ?”น้อยหน่าเอ่ยถามอย่างสงสัยตะวันหันหน้ามายิ้มให้รุ่นน้องเมื่อเข้าใจได้ถึงความคิดนั้นของเธอ
“ใช่เดินไป”ทั้งหมดหันหน้ามามองกัน
“อยู่ไม่ไกลหรอกปกติพี่ก็กินที่นี่ นานๆครั้งถึงจะออกไปกินข้างนอกอันที่จริงกับข้าวในฟาร์มอร่อยมากนะ”ทั้งหมดพยักหน้าให้กันพร้อมเดินตามรุ่นพี่ไปอย่างว่าง่าย ทางเดินเล็กๆสะอาดสะอ้านมีสวนหย่อมตลอดสองข้างทาง บ่งบอกได้ว่ามีการดูแลเป็อย่างดี เบื้องหน้าปรากฏอาคารหลังหนึ่งขนาดกลางคล้ายๆโรงอาหารของมหาวิทยาลัยเมื่อเดินเข้าไปใกล้ทั้งหมดก็ต้องเบิกตากว้าง
“ถึงแล้วที่นี่แหละสั่งได้เลยอยากทานอะไร มีอาหารหลากหลายเลยล่ะ”
“ว้าว~เหมือนโรงอาหารที่คณะเลยค่ะ”เหมือนฝันเอ่ย
“ใช่ไหมละ”ตะวันหันมายิ้มให้หญิงสาว
“แล้วแม่ค้าคือ?”
“ก็คนงานในฟาร์มที่แหละเขาอยู่กันเป็ครอบครัว คุณฐานทัพเขาใจดี ให้โอกาสคนในฟาร์มได้ขายของราคาก็ถูกมากด้วย เหมือนจะกินอะไรละ”
“เหมือนขอเดินดูก่อนนะคะ”เหมือนฝันหันมายิ้มให้กับหนุ่มรุ่นพี่
“อืม”
“คุณหมอตะวันพาใครมาคะ”ป้าที่ขายข้าวร้านหนึ่งในนั้นเอ่ยถาม
“อ้อนักศึกษาฝึกงานของปีนี้ครับ ตอนนี้มีสี่คนและจะมาเพิ่มอีกพรุ่งนี้ห้าคนปีนี้รับทั้งหมดเก้าคนครับฝากเด็กๆด้วยนะครับ”ตะวันเอ่ยกับเหล่าแม่ค้าให้ได้ยินกันทุกร้าน
“ได้ค่า”เหล่าแม่ค้าต่างยิ้มอย่างเป็มิตร
2K
