นี่ก็ผ่านมาสิบวันแล้วหลังจากที่เอาของเข้าประมูล หลังจากข้าให้เม็ดยากับท่านปู่ไปก็คุยตกลงการส่งเม็ดโอสถและกำหนดวันเวลาเปิดการประมูลก่อนจะออกมาท่านยังให้ป้ายหยกสำหรับบ่งบอกว่าข้าเป็แขกคนสำคัญของทางโรงประมูลอีกด้วย
เื่ของการประมูลข้าให้อาเหวินเป็คนไปจัดการเพราะวันนั้นข้าติดธุระข้าจะต้องไปดูที่ทางสำหรับสร้างจวนใหม่ และข้ายังออกแบบให้เป็บ้านทรงสไตล์ญี่ปุ่นผสมจีนนิดๆให้มันดูเหมือนบ้านร่วมสมัย มีบ่อสำหรับเลี้ยงปลาแบบน้ำตกเล็กๆมีห้องน้ำเพราะที่นี่ไม่มีที่ถูกสุขลักษณะ และที่ขาดไม่ได้ข้าอยากได้บ่อสำหรับแช่น้ำที่เป็เหมือนกับออนเซ็น
โดยข้าจะมาลงอักขระควบคุมอุณหภูมิของน้ำทีหลัง รอบๆบ้านให้จัดตกแต่งเป็สวนดอกไม้นานาชนิดและปลูกต้นอิงฮวาหรือจำพวกไม้ยืนต้นที่ให้ร่มเงา ทางเข้าเดินเข้าจวนสองข้างทางเป็อุโมงดอกไม้โดยข้าได้เลือกที่ดินห่างจากผู้คนพอสมควรและเป็ที่ดินที่ผืนใหญ่ติดกับูเาเลยซื้อส่วนูเามาด้วยเพราะข้า้าให้คนของข้าทั้งหมดได้เข้ามาอยู่ที่นี่เหมือนข้าและลูกน้องในโลกก่อนที่อยู่ร่วมกันแต่แยกเป็สัดส่วน...
ตอนแรกช่างไม้ที่อาฟู่หามาเห็นแบบบ้านและสวนดอกไม้โดยรอบที่พวกเขาจะต้องเป็คนสร้างก็ใมากพอดูพร้อมทั้งดวงตาที่เป็ประกายด้วยความตื่นเต้น... หลังจากตกลงเื่เวลาในการสร้างและกำหนดราคาคร่าวๆเรียบร้อย ข้าก็แยกตัวออกมาแล้วกลับมาที่ร้านน้ำชาและตรวจสอบบัญชีต่อ....
"อาฟู่...."
"ขอรับ..."
"ถึงเวลาที่ข้าจะกลับไปที่จวนแล้ว...ให้กลุ่ม'เงาเพชฌฆาต'ตามข้ากลับไปที่จวนสิบคน ส่วนเ้าและอาเหวินจัดการส่งคนของเราไปตามแคว้นต่างๆที่ข้าให้จินเฟิ่งและฮุ่ยหลงไปเปิดกิจการไว้ก่อนล่วงหน้าให้เรียบร้อยด้วยนะ...."ข้ากล่าวเสียงเรียบ
"ขอรับ"
ข้ายังไม่ได้บอกใช่ไหมว่าคนของข้านั้นแบ่งออกเป็สามหน่วย'เงาเพชฌฆาต'เป็ทั้งเงาและนักฆ่า 'วิหคฟ้าร้อยเล่ห์'ทำงานเกี่ยวกับการหาข่าว ขายข่าวและส่งข่าว 'ัทะยาน'เป็หน่วยที่ไว้ดูแลความปลอดภัยภายในค่าย กิจการร้านค้าและยังต้องเป็ผู้ฝึกเด็กรุ่นต่อๆไปในค่าย
ทุกคนจะมีพลังปราณขั้นต่ำที่ระดับปฐีขั้นกลางคนผู้นั้นถึงจะสามารถออกมาทำงานนอกค่ายได้ ค่ายที่ว่าข้าให้ฮุ่ยหลงสร้างมิติเวลาไว้ในเขตหุบเขาหมื่นพิษมายาและว่างค่ายกลโดยรอบไว้ให้ไม่มีใครสามารถเห็นได้แล้ววางประตูทางเข้า-ออกไว้ห้องลับในห้องทำงานของข้าอีกด้วย
นั้นจึงทำให้คนของข้ามีเวลาฝึกที่รวดเร็วกว่าด้านนอก และนอกจากนั้นข้าได้ให้ทรัพยากรในการบ่มเพาะเต็มที่แล้วที่สำคัญไม่ต้องห่วงเื่การทรยศเพราะทุกคนได้ทำพันธะิญญากับข้าไว้แล้ว ข้าตายพวกเขาตายข้าอยู่พวกเขาอยู่....
นี่ก็ได้เวลาที่ข้าจะต้องกลับไปที่จวนแล้วและจะต้องทำตัวเป็คุณหนูผู้เรียบร้อยและอ่อนหวานไม่มีพิษภัยกับผู้ใดและที่สำคัญคือการเป็สวะไร้ลมปราณดังเดิม...เพื่อให้ศัตรูในเงามืดตายใจ....
ณ จวนแม่ทัพบูรพา
ณ ตอนนี้ในจวนแม่ทัพกำลังวุ่นวายกับการจัดเตรียมงานพิธีปักปิ่นของบุตรีเพียงคนเดียวของท่านแม่ทัพและยังเป็หลานสาวเพียงคนเดียวของแม่ของแผ่นดินหรือเยว่ฮองเฮา เยว่อิงฮวาบุตรีของอดีตแม่ทัพใหญ่เยว่เจียงหรือน้องสาวของแม่ทัพเยว่ฉางอี้ มันจึงเป็งานที่ใหญ่พอสมควรและมันก็จะถึงในอีกไม่กี่วันแต่เ้าของงานยังไม่มีผู้ใดได้พบเห็นแม้แต่คนเดียว รู้แต่เพียงนางออกไปรักษาตัวเท่านั้นแต่ที่ใดหามีใครรู้ไม่แม้แต่ผู้เป็ใหญ่ในจวน.....
"นายท่าน...มีคนมาขอเข้าพบขอรับ!..."ใครกันมาพบข้าในตอนนี้?
"ใครกันเขาได้เเจ้งเ้ามาหรือไม่?"
"คนผู้นั้นบอกเพียงว่าเอ่อ....เป็บุตรสาวท่านแม่ทัพขอรับ!เเต่ข้าไม่เชื่อเพราะนางไม่น่าจะใช่คุณหนูด้วยสตรีนางนั้นมีผมสีขาวม่วงอมฟ้าในตาสีดำอมม่วงจะเป็คุณได้อย่างไรข้าจึงให้นางรออยู่ที่หน้าประตูจวนขอรับ..."พูดไปบ่าวผู้นั้นก็ััได้ถึงไอเย็นๆออกมาจากร่างของผู้เป็ฮูหยินเพียงหนึ่งเดียวของท่านแม่ทัพ ใครที่ว่าท่านแม่ทัพน่ากลัวแล้วแต่ใครจะรู้ว่าคนที่น่ากลัวกว่ากับเป็ผู้เป็ภรรยาต่างหากล่ะ!
"อะ เอ่อ...นะ น้องหญิงไปดูกันเถิดว่านางเป็ผู้ใดกันแน่...."ว่าจบก็ไปประคองผู้เป็ภรรยาอย่างประจบประแจง ใครกันที่แอบอ้างว่าเป็บุตรสาวข้ากัน ถ้าเจอข้าจะสังหารมันทิ้งซะกล้ามากที่ทำให้ฮูหยินของข้าเข้าใจข้าผิดถึงเพียงนี้.....
ทางฝั่งชิงเซียนที่มาถึงจวนแล้วไม่อยากให้ใครเห็นรูปใบหน้าจริงจึงใส่หน้ากากหนังมนุษย์ให้มีหน้าตาธรรมดาแต่ยังคงความน่ารักน่ามองเอาไว้ ปากนิดจมูกหน่อยและสวมผ้าสีม่วงผืนบางปิดหน้าไว้ พร้อมทั้งสวมชุดสีขาวลวดลายวิหคสีม่วงอมฟ้ายืนรออยู่หน้าประตูจวนเพราะยามหน้าจวนไม่ให้นางเข้าไปหรืออาจเพราะรูปลักษณ์ที่แปลกตาโดยเฉพาะสีผมจองนาง....
รอเพียงไม่นานเ้าของจวนก็มาปรากฎด้านหน้าจวนพร้อมทั้งสองมือสองแขนแกร่งประครองผู้เป็ภรรยาอย่างรักใคร่.... ภาพนี้สร้างความรู้สึกยินดีและเรียกรอยยิ้มน้อยๆจากชิงเซียนได้เป็อย่างดีแต่ยังไม่ทันได้กล่าวคารวะเสียงผู้เป็พ่อก็ดังขึ้นเสียก่อน....
"เ้าเป็ใครแม่นางไหนเลยมากล่าวอ้างว่าข้าเป็บิดา ข้ามีฮูหยินเพียงหนึ่งเดียวไม่เคยมีหญิงอื่นใดแล้วอีกอย่างบุตรีของข้าก็มีอายุเพียง14-15 ปีเท่านั้นและนางก็ไปรักษาตัวยังมิกลับมา แล้วทีนี้เ้าเป็ผู้ใดกันข้าแน่ใจไม่เคยเจอเ้ามาก่อน!..." ข้าได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างอดมิได้...
คิก คิก คิก ฮ่า ฮ่าๆ~~~~~
"มีเื่อันใดให้เ้าขำรึแม่นาง..."เยว่ฉางอี้กล่าวน้ำเสียงต่ำลงและหน้าเริ่มมีริ้วแดงขึ้นแสดงถึงความโมโหอยู่ในตอนนี้...
"ข้าขำท่านอย่างไรล่ะเ้าคะท่านพ่อ....ท่านจำข้าไม่ได้รึเ้าคะ มองหน้าข้าดีๆสิเ้าคะ...."หลังกล่าวจบข้าก็ปลดผ้าปิดหน้าออก ผ่านไปสักพักผู้เป็บิดายังทำหน้าคุ่นคิดอยู่แต่ผู้เป็มารดากับร้องไห้พร้อมกับเข้าโผลเข้ากอดข้าแล้วเรียกชื่อข้าซ้ำไปซ้ำมา...
"ซะ เซียนเออร์ อึก เซียนเออร์...เป็เ้าจริงๆใช่หรือไม่เซียนเออร์ อึก เ้ากลับมาหาเเม่แล้ว เป็อย่างไรบ้างเ้าหายหรือยัง ยังเ็ปตรงไหนหรือไม่ บลาๆๆ...."ท่านแม่ถามข้าไม่หยุดพร้อมทั้งจับข้าหมุนไปหมุนมาจนข้ารู้สึกเวียนหัวแต่ก็มีเสียงผู้เป็พ่อที่ได้สติขึ้นมากล่าวเตือนภรรยาตนเสียก่อน....
"หยุดก่อนน้องหญิง เซียนเออร์จะไม่ไหวแล้วนางคงจะไม่สบายเพราะเ้านั่นแหละ เข้าไปคุยกันข้าในจวนกันเถอะ...ด้านนอกนี้แดดร้อนนัก...."เหมยเซียนได้ยินเช่นนั้นก็หยุดการกระทำทันทีพร้อมพาบุตรสาวจากไป ไม่วายหันมาแจกค้อนวงใหญ่ๆงามๆให้ผู้เป็สามีที่ขัดตน เชอะ!...
หลังจากเข้าด้านในทั้งสามก็คุยกันสามคนพ่อแม่ลูกโดยพี่ชายทั้งสองติดงานในราชสำนักจะกลับมาอีกทีก็คงพรุ่งนี้ ชิงเซียนจึงคุยกับบิดามารดาอยู่ครู่ใหญ่จึงขอไปพักผ่อนเพราะนางเหนื่อยจากการเดินทาง แต่จริงๆแล้วนางจะกลับไปในมิติเพื่อหาของและจัดเตรียมทุกอย่างในการเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่ครอบครัวของนางและเมื่อพี่ชายทั้งสองกลับมานางจะบอกเื่มิติและพาพวกเขาทุกคนเข้าไปในมิติเพื่อเพิ่มระดับและเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกาย.....
"รอก่อนนะเ้าคะ ข้าจะทำให้ทุกคนสนุกสุดๆไปเลย...หึหึหึ...."หลังจากนั้นนางก็เตียมทั้งตำรา โอสถ บ่อสมุนไพร อาวุธและที่พักรวมถึงอาหารการกินด้วย!......
454
