ยามม่อหลิงหานได้เห็นว่าสิ่งที่ปลิวไสวไปกับสายลมคือกางเกงในตัวหนึ่งของเขาหน้าเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็สีเขียวแทบจะในทันที
“สตรีน่าตายถึงกับกล้าบุกเข้ามาในเรือนของเปิ่นหวางซ้ำยังขโมยกางเกงในของเปิ่นหวางอีก” ม่อหลิงหานะโลงมาจากหลังคาออกแรงบีบกางเกงในในมือจนป่นเป็ผุยผง จากนั้นเปิดประตูแล้วเดินก้าวยาวๆ เข้าไป
เมื่อครู่เขาเองก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่างกลางดึกกลางดื่นเยว่เฟิงเกอสวมอาภรณ์รัดกุมสีดำ ทั้งยังมีผ้าปิดหน้านางคงไม่ได้มาเดินเล่นในจวนเฉยๆ แค่นั้นแน่
แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงก็คือเยว่เฟิงเกอจะถึงกับอาศัยโอกาสยามที่เขาไม่อยู่ในเรือนหานโยว แอบแฝงตัวเข้าไปด้านในเพื่อขโมยกางเกงในของเขาออกมา
นางช่างไม่กลัวตายยิ่งนักมิหนำซ้ำยังนำกางเกงในผู้อื่นไปแขวนสูงไว้บนหลังคาอีก
ม่อหลิงหานมีสีหน้าคร่ำเคร่งเขาเดินไปทั่วเรือนพักส่วนตัว
สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือนอกจากกางเกงในตัวนั้นแล้ว ก็ไม่มีของสิ่งใดถูกนำออกไปอีก
หลังม่อหลิงหานทายาและทำแผลที่คอของตนเสร็จเรียบร้อยแล้วก็นั่งลงบนเตียง
ในใจยิ่งโกรธกว่าเดิมเพียงแต่โกรธไปโกรธมา บนใบหน้าของเขากลับค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มหนาวเหน็บ
ดวงตาของม่อหลิงหานหรี่ลงน้อยๆ“เยว่เฟิงเกอ คิดจะเล่นกับเปิ่นหวางใช่หรือไม่ ได้สิ ปิ่นหวางจะเล่นเป็เพื่อนเ้าเองเปิ่นหวางก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเ้ากับข้า ใครจะแน่กว่ากัน”
จู่ๆ ในระหว่างที่เยว่เฟิงเกอกำลังหลับใหลนางก็ตัวสั่นด้วยรู้สึกเย็นสันหลังวาบ
นางลูบจมูกในขณะที่กำลังสะลึมสะลือก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มคลุมตัวอีกหน่อย...
เช้าวันถัดมาเมื่อเยว่เฟิงเกอตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่นางทำคือหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูเถาเป่า
เมื่อเห็นว่ามูลค่าการซื้อ้าไม่เปลี่ยนยังคงมีแปดสิบมูลค่าการซื้อ นางถึงได้ถอนใจโล่งอก
หัวใจอดเต้นตึกตักไม่ได้คงไม่ใช่เพราะว่านางแขวนกางเกงในตัวนั้นไว้สูงเกินไปจนทำให้ม่อหลิงหานมองไม่เห็นหรอกนะ?
มิฉะนั้น เหตุใดเขาถึงไม่โกรธเล่า?
โทรศัพท์บอกไว้ชัดเจนว่าหากม่อหลิงหานโกรธขึ้นมา มูลค่าการซื้อทั้งหมดของนางจะกลายเป็ศูนย์ ซึ่งรวมถึงอีกสองภารกิจที่นางทำสำเร็จไปแล้วนั้นจะถือเป็โมฆะด้วย
เมื่อเห็นว่าบนโทรศัพท์ยังคงมีแปดสิบมูลค่าการซื้อเยว่เฟิงเกอก็แน่ใจแล้วว่า ต้องเป็เพราะม่อหลิงหานไม่รู้ว่ากางเกงในของตนเองถูกขโมยไปถึงได้ไม่โกรธ
ถึงแม้เยว่เฟิงเกอจะรู้สึกเสียดายเล็กน้อยกับเื่ที่ตนเพิ่งแน่ใจไปแต่เป็เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยภารกิจนางก็สำเร็จ ยามนี้ขาดอีกแค่ยี่สิบมูลค่าการซื้อเท่านั้นนางก็จะสามารถซื้อบัตรโทรศัพท์ใบนั้นและโทรไปหาพี่ชายทั้งสองได้แล้ว
ส่วนม่อหลิงหานรอจนนางได้ติดต่อกับพี่ชายทั้งสองเรียบร้อยแล้ว นางค่อยไปขโมยกางเกงในเขามาใหม่
ครั้งต่อไปนางจะต้องแขวนกางเกงในเขาไว้ในที่ที่ทุกคนสามารถมองเห็นได้
นางจะให้ม่อหลิงหานกลายเป็ตัวตลกของจวนอ๋องให้ได้
ในตอนนี้เองที่เยว่เฟิงเกอกำลังครุ่นคิดอยู่จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
เสียงของชิงจื่อดังลอดเข้ามาในวินาทีถัดมา“พระชายา ตื่นบรรทมแล้วมาเสวยสำรับเช้าเถิดเพคะ ยามนี้ท่านอ๋องและชายารองต่างกำลังรอพระองค์อยู่เพคะ”
คำพูดของชิงจื่อทำให้เยว่เฟิงเกอที่กำลังคิดแผนการชั่วร้ายอยู่อดอึ้งไปไม่ได้
ในความทรงจำม่อหลิงหานไม่เคยรอรับอาหารเช้าพร้อมเ้าของร่างเดิมเลยสักครั้ง ส่วนชายารองคนนั้นก็ยิ่งแล้วใหญ่คนไม่ชอบการนั่งร่วมโต๊ะกับเ้าของร่างเดิมแม้สักนิด
ทุกครั้งล้วนเป็ชิงจื่อที่ยกสำรับเข้ามาให้ซึ่งเ้าของร่างเดิมถูกทิ้งให้กินอยู่คนเดียวเงียบๆ ในเรือนส่วนตัวทุกวันคืน
วันนี้เป็อันใดไปเล่าพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วหรือ?
เหตุใดอ๋องหน้าน้ำแข็งคนนั้นถึงได้รอรับสำรับเช้าพร้อมนาง?
หากมีเื่ราวที่ผิดแผกไปจากปกติก็ย่อมต้องมีเงื่อนงำบางอย่างไม่แน่อ๋องหน้าน้ำแข็งคนนั้นอาจจะกำลังมีแผนการชั่วร้ายอะไรอยู่ นางต้องเตรียมรับมืออย่างระมัดระวังถึงจะถูก
“เข้ามาเถอะ”เยว่เฟิงเกอลุกขึ้นนั่งอย่างเกียจคร้าน รอน้ำล้างหน้าจากชิงจื่อ
5K
