ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        ในอกราวกับถูกสุมด้วยเพลิงกองหนึ่ง จึงต้องการระบายโทสะออกมามู่หรงจื่ออวิ๋นถลึงตาใส่เฟิ่งเฉี่ยนในแววตาของนางปรากฏให้เห็นเปลวไฟแห่งความเคียดแค้น

        หันไปดูเฟิ่งเฉี่ยน นางเต็มไปด้วยความยินดีเดิมทีคิดว่าผลสรุปถูกกำหนดแน่นอนแล้ว คิดไม่ถึงว่าคลื่นลมจะเปลี่ยนทิศอีกครั้ง!

        “คุณชายฮวามีสติปัญญาเฉียบแหลมยิ่งนัก! 《คัมภีร์พิษ》ดีอย่างไรก็ไม่อาจนำมากินแทนข้าวได้ยังคงโปรดปรานกินอาหารรสเลิศจะดีกว่า” เฟิ่งเฉี่ยนหัวเราะ “เพื่อทำอาหารอันโอชะให้คุณชายฮวาได้ลิ้มลองข้าได้เตรียมวัตถุดิบและเชื้อไฟจุดวิญญาณมาด้วย รับรองว่าคุณชายฮวาจะต้องพอใจ!”

        “ข้าตั้งหน้าตั้งตารอ” ฮวาเมิ่งหยิ่งยกยิ้มเขาหัวเราะออกมาอย่างไม่รู้ตัว ที่ทำให้เฟิ่งเฉี่ยนตะลึงงันอีกครั้งก็คือเหมือนเหลือเกิน ศิษย์พี่เองมักจะหัวเราะเช่นนี้เป็นประจำเขาชอบหัวเราะเอาเป็นเอาตาย ราวกับทุกอย่างบนโลกนี้ไม่อยู่สายตาของเขา

        ทันใดนั้นมีคนสะกิดนางครั้งหนึ่ง นางได้สติพบว่าเป็นเซวียนหยวนเช่อ

        เขาถลึงดวงตาเย็นชามองนางด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

        เฟิ่งเฉี่ยนได้สติกลับมาที่แท้เมื่อสักครู่นางลืมตัวจ้องมองฮวาเมิ่งหยิ่งนานไปหน่อยจากนั้นมองไปมองมาก็ใจลอย

        เมื่อตกอยู่ในสายตาของผู้อื่นจะต้องเข้าใจว่านางลุ่มหลงคลั่งไคล้ในตัวฮวาเมิ่งหยิ่งกระมัง

        เข้าใจผิดใหญ่โตแล้ว!

        ทางด้านซ้ายมีสายตาเย้ยหยันดูแคลนสาดมาอย่างชัดเจนเป็นสายตาของมู่หรงจื่ออวิ๋น ยังมีสายตารอดูละครฉากดีๆโดยไม่เกรงกลัวฟ้าดินที่มาจากมู่หรงจิ่งเทียน หันกลับมามองฮวาเมิ่งหยิ่งเขามีท่าทีเคยชินกับการตกเป็นเป้าสายตาของผู้อื่นและไม่แยแส

        เฟิ่งเฉี่ยนทอดถอนใจเบาๆ นางคร้านจะอธิบาย อยากคิดอย่างไรก็ช่างเขา!

        หมอฝึกหัดคนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอกในตอนนี้เอง “คุณชายด้านนอกยังมีเทพอาหารอีกท่านหนึ่งขอเข้าพบ บอกว่าจิ่งเทียนไท่จื่อเชิญเขามาขอรับ”

        มู่หรงจื่ออวิ๋นดวงตาเป็นประกาย นัยน์ตางดงามคู่นั้นเปล่งประกายวิบวับ “คุณชายฮวา ในเมื่อท่านไม่พึงพอใจใน 《คัมภีร์พิษ》ไม่เป็นไร! พวกเรายังได้เชิญเทพอาหารมาจากเมืองหลวงท่านหนึ่งจะต้องปรุงอาหารให้ท่านลิ้มลองจนพอใจแน่นอน”

        ฮวาเมิ่งหยิ่งสะบัดแขนเสื้อ “เยี่ยมเช่นนั้นพวกท่านทั้งสองฝ่ายมาประชันฝีมือกัน ใครทำอาหารให้ข้าพอใจได้ข้าก็จะไปกับคนนั้น!”

        เฟิ่งเฉี่ยนและมู่หรงจื่ออวิ๋นประสานสายตากันแทบทันทีการประสานสายตากันกลางอากาศแทบจะเกิดประกายไฟไปทั่วบริเวณ

        สนามที่ทำการประชันกัน คือพื้นที่โล่งกว้างด้านนอกเรือนไผ่

        ไม่นานนัก อุปกรณ์และภาชนะเครื่องครัวนานาชนิดของหลีต้าซือก็กินพื้นที่ไปกว่าครึ่งหันกลับมาดูเฟิ่งเฉี่ยน นางมีเพียงเตาไฟหนึ่งเตา กระทะหนึ่งใบ จวักหนึ่งด้ามและเครื่องครัวเรียบง่ายรวมไปถึงเครื่องปรุงที่จำเป็นต้องใช้อีกเล็กน้อยเมื่อเปรียบเทียบกับอีกฝ่ายแล้ว ช่างดูแล้วน่าเวทนานัก!

        เซวียนหยวนเช่อเดินเข้ามากวาดสายตามองสถานการณ์แล้วถามขึ้นด้วยสีหน้าแยกแยะอารมณ์ไม่ออก“ฮองเฮา มั่นใจหรือไม่”

        เฟิ่งเฉี่ยนแบมือ “แล้วแต่สวรรค์กำหนดเถิด!”

        มู่หรงจื่ออวิ๋นที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามได้ยินบทสนทนาของคนทั้งสองหัวใจนางสั่นสะท้าน

        อะไรนะ ฮองเฮาหรือ นางก็คือฮองเฮาหน้าอกใหญ่ไร้สมองที่ถูกกล่าวถึงน่ะหรือ เป็นไปได้อย่างไรกัน

        คนที่พลิกเปิด 《คัมภีร์พิษ》เพียงรอบเดียวก็ท่องตำราทั้งเล่มออกมาได้จะเป็นคนหน้าอกใหญ่ไร้สมองได้อย่างไร

        ผู้ที่ขโมยหมูเทพและแย่งชิงเชื้อไฟจุดวิญญาณไปจากนางและเสด็จพี่โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวจะเป็นคนหน้าอกใหญ่ไร้สมองหรือ

        หน้าอกใหญ่ไร้สมองบ้าบออันใดกัน!

        ยังมีเรื่องที่ถูกเล่าต่อกันมาอีกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเซวียนหยวนเช่อและฮองเฮามิได้ดีนักเซวียนหยวนเช่อไม่ชอบหน้าฮองเฮาอย่างที่สุด แต่เท่าที่นางเห็นมันแทบจะเป็นคนละเรื่อง

        นี่แหละหนาที่เขาว่าไม่ควรเชื่อข่าวลือ!

        นางลอบกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือต่อให้นางรู้มานานแล้วว่าเซวียนหยวนเช่อมีฮองเฮาแต่นางไม่เคยเห็นสตรีนางนี้อยู่ในสายตา กระทั่งไม่แม้แต่จะเหลียวแลนางสักปราดหนึ่งเพราะแต่ไรมาสตรีนางนี้ไม่เคยเป็นอันตรายต่อตน แต่ยามนี้เห็นฮองเฮากับตาตนเองในใจนางเริ่มสับสนว้าวุ่น หรือนางต้องสูญเสียอาเช่อไปตลอดกาล

        มู่หรงจิ่งเทียนประหลาดใจไม่น้อยไปกว่าน้องสาวเขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าสตรีที่ทำให้เขาสนใจได้นั้นถึงกับเป็นฮองเฮาของเซวียนหยวนเช่อ ฮองเฮาที่ถูกกล่าวถึงว่าถูกเซวียนหยวนเช่อทอดทิ้งอย่างเย็นชาฮองเฮาที่ไม่นับเป็นอะไรทั้งสิ้น! เวลานี้เรื่องจริงสวนทางกับเรื่องเล่าขานชนิดฟ้ากับดิน!

        สตรีน่าสนใจเยี่ยงนี้ถึงกับถูกเล่าลือกันไปอีกทางหนึ่ง ดูท่าแล้วเบื้องลึกเบื้องหลังต้องมีเรื่องราวที่เปิดเผยไม่ได้อีกมากความอยากรู้อยากเห็นของเขาจึงยิ่งทวีคูณมากขึ้น

        หลีต้าซือเดินเข้ามาถามในตอนนี้เองว่า “องค์ไท่จื่อองค์หญิง เครื่องครัวได้ตระเตรียมพร้อมแล้วไม่รู้ว่าหมูเทพและเชื้อไฟจุดวิญญาณอยู่ที่ใดพ่ะย่ะค่ะ”

        สองพี่น้องประสายสายตากันปราดหนึ่งด้วยรู้สึกลำบากใจ

        ตอนนี้พวกเขาไม่มีหมูเทพ และไม่มีเชื้อไฟจุดวิญญาณคิดจะทำหมูสามสั้นในน้ำซอสที่เซียนพิษโปรดปรานที่สุด ดูท่าแล้วคงจะเป็นไปไม่ได้

        ยังไม่ได้เริ่มการประชันขันแข่ง ทางฝ่ายของพวกเขาตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบแล้ว

        ขณะที่คนทั้งสองกำลังลำบากใจ กลับเห็นเฟิ่งเฉี่ยนเดินเข้ามาหาพวกเขา “พวกท่านกำลังกลัดกลุ้มใจเพราะไม่มีหมูเทพและเชื้อไฟจุดวิญญาณกระมัง”

        มู่หรงจื่ออวิ๋นเลิกคิ้วงามด้วยคิดว่านางจะเข้ามาเยาะเย้ย น้ำเสียงที่กล่าวออกไปจึงไม่เป็นมิตร“แพ้ชนะยังไม่รู้แน่ เจ้าอย่าได้ลำพองใจเร็วเกินไป!”

        เฟิ่งเฉี่ยนไม่ได้ใส่ใจ นางพูดยิ้มๆ “ข้ายังมีสิ่งของบางอย่างเตรียมไม่เสร็จข้าให้พวกเจ้ายืมเชื้อไฟจุดวิญญาณก่อนก็ได้ พวกท่านปรุงก่อน”

        มู่หรงจื่ออวิ๋นกระพริบตาปริบๆ ด้วยคิดว่าตนเองฟังผิด “เจ้าพูดอะไรนะ เจ้าจะให้พวกเรายืมเชื้อไฟจุดวิญญาณหรือ”

        มู่หรงจิ่งเทียนเองคาดไม่ถึงเช่นกันเขาเลิกคิ้วมองนางคล้ายกับต้องการอ่านใจนางให้ทะลุปรุโปร่ง

        เฟิ่งเฉี่ยนพยักหน้า “เจ้าไม่ได้ฟังผิดข้าให้พวกเจ้ายืมเชื้อไฟจุดวิญญาณได้”

        “เพราะเหตุใดกัน” มู่หรงจื่ออวิ๋นไม่เข้าใจนางมีเชื้อไฟจุดวิญญาณไว้ในครอบครองย่อมได้เปรียบกว่าพวกตนอย่างชัดเจนเหตุใดยังต้องทำลายข้อได้เปรียบนี้ด้วยตนเอง

        เฟิ่งเฉี่ยนพูดเนิบๆ “หากมิใช่การแข่งขันที่เกิดขึ้นจากเงื่อนไขเดียวกันต่อให้ข้าชนะ พวกท่านก็ยังคงคิดว่าข้าชนะอย่างไม่โปร่งใส ดังนั้น หากข้าจะชนะก็ต้องชนะพวกท่านอย่างที่พวกท่านยินยอมทั้งกายและใจ!”

        มู๋หรงจื่ออวิ๋นมองนางราวกับไม่อยากเชื่อ

        “น่าสนใจ” มู่หรงจิ่งเทียนหัวเราะเจ้าเล่ห์ยิ่งได้ทำความรู้จักกับนางเขายิ่งสนใจนาง

        เฟิ่งเฉี่ยนเปลี่ยนน้ำเสียงพูดจริงจัง “สำหรับหมูเทพข้าขายให้พวกท่านก็ได้ ตัวละหนึ่งหมื่นตำลึง เป็นอย่างไร”

        มู่หรงจื่ออวิ๋นเกือบจะกระอักออกมาเป็นเลือก “ตัวละหนึ่งหมื่นตำลึงหรือเหตุใดเจ้าไม่ไปปล้นเสียล่ะ”

        เฟิ่งเฉี่ยนแบมือ “อ้อ ข้าไม่ขายก็ได้นี่นาข้าไม่ได้บีบบังคับให้เจ้าซื้อนะ”

        มู๋หรงจื่ออวิ๋นได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

        มู๋หรงจิ่งเทียนหัวเราะเสียงดัง ดวงตาทั้งคู่ที่มองนางเปล่งประกายกล้า “ได้ เปิ่นไท่จื่อซื้อเอง”

        เมื่อสนทนากับสองพี่น้องแล้วเฟิ่งเฉี่ยนเดินกลับมาฝั่งของตนเองเมื่อประสานสายตาเข้ากับดวงตาของเซวียนหยวนเช่อนางใคร่ครวญครู่หนึ่งกำลังจะอ้าปากอธิบายกับเขาทว่าเซวียนหยวนเช่อกลับเอ่ยปากขึ้นก่อนว่า “ทำตามความคิดของเจ้าเถิด!”

        พูดแล้วเขาก็หันกายเดินจากไปทิ้งให้นางมองแผ่นหลังอันองอาจเย็นชานั้นเพียงลำพัง

        เฟิ่งเฉี่ยนเตรียมคำพูดไว้มากมาย คำพูดเหล่านั้นอยู่ที่ลำคอหัวใจรู้สึกอุ่นซ่าน

        มู่หรงจื่ออวิ๋นสองพี่น้องนั้นล้วนเป็นไท่จื่อและองค์หญิงจากเมืองหลวงส่วนนางเป็นแค่ฮองเฮาของแคว้นเล็กๆ อย่างเป่ยเยียน พวกเขาสร้างความลำบากใจให้นางนางไม่กลัว เกรงแต่ว่าพวกเขาจะหาโอกาสบีบแคว้นเป่ยเยียนถึงเวลานั้นกลับจะทำให้พวกเขาต้องมาพลอยเดือดร้อนไปด้วย

        ดังนั้น หากนางจะชนะ ก็ต้องชนะชนิดที่ทำให้พวกเขายอมศิโรราบทั้งกายและใจ!

        นางตัดสินใจเองโดยไม่ปรึกษาหารือกับเซวียนหยวนเช่อก่อนเดิมทีคิดว่าเขาจะไม่เห็นด้วยหรืออาจจะแคลงใจสงสัยคิดไม่ถึงว่าเขาถึงกับเข้าใจนางถึงเพียงนี้ อีกทั้งเชื่อใจนางอย่างไร้เงื่อนไขความรู้สึกที่ถูกผู้อื่นเข้าใจนั้นช่างงดงามเหลือเกิน!

        คิดแล้วนางก็จับหมูเทพออกมาจากช่องเก็บของหนึ่งตัวพร้อมกับกวักมือให้ลั่วหยิ่งเรียกเขาเข้ามาหา นางกำชับว่า “เจ้าต้อนมันให้วิ่งรอบหุบเขาหนึ่งร้อยรอบ ไม่ถึงหนึ่งร้อยรอบ เจ้าและหมูล้วนไม่ต้องกลับมา!”

        น้ำเสียงของนางไม่ดัง แต่เพียงพอที่จะทำให้คนทั้งหมดได้ยินโดยทั่วกันทุกคนจึงได้แต่มองนางด้วยสายตาประหลาด

        นี่นางต้องการทำอะไรกันแน่