เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายวันแล้วาแที่เ็ปดีขึ้นมากบางจุดเหลือเพียงร่องลอยของาแเท่านั้น
หญิงชราดีกับฉันเหลือเกินคอยเช็ดตัวให้ตลอดที่ผ่านมาแถมยังช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีกด้วย ฉันหยิบปอยผมมาช่อหนึ่งสูดดมเข้าไป
“แหวะ !! เหม็น”ใช่ั้แ่ที่ฟื้นขึ้นมายังไม่ได้อาบน้ำสระผมเลย มีเพียงแค่พยุงตัวเดินไปเข้าห้องปลดทุกข์ที่อยู่ด้านล่างไม่ไกลจากตัวบ้านเท่านั้นแต่ฉันยังไม่เคยเห็นห้องน้ำที่นี่
วันนี้คงต้องอาบน้ำเองได้แล้วฉันพยุงตัวเองลุกขึ้นแล้วเดินลงมาด้านล่างของตัวบ้าน ตัวบ้านยกสูงพอสมควร มีหูกทอผ้าขนาดใหญ่เหมือนยังมีการทอผ้าค้างอยู่ฉันเดินอ้อมไปนั่งตรงแคร่ไม้ไผ่ด้านข้างตัวบ้านที่มีต้นไม้ให้ร่มเงาเย็นสบาย
ถัดต้นไม้นี้ไปเป็ลำธารที่กว้างพอจะลงไปเล่นน้ำได้อย่างสนุกด้านข้างลำธารมีดอกไม้สีขาวเหลืองขึ้นสลับกันไปมา หมู่ผีเสื้อหลากสีบินวนเหล่าดอกที่กำลังเบ่งบานน้ำใสสะอาดตาคงเย็นน่าดู
รอบๆของตัวบ้านที่ฉันพักไม่มีบ้านที่อยู่ใกล้เคียงเลยบ้านที่เห็นอีกหลังเห็นเพียงหลังคาตะคุ่มตะคุ่มในดงแมกไม้ เพราะบ้านหลังนี้คงตั้งอยู่หลังสุดท้ายของซอย
เขาไปไหนนะ สายตาฉันกวาดไปรอบๆเพื่อหาคนๆหนึ่ง
“พ่อเทพบุตรของฉัน” ใช่คือสายธารพ่อเทพบุตรในชีวิตจริงของฉันชื่อและตำแหน่งนี้ฉันตั้งให้เขาเองฉันพลางยิ้มออกมา ถือว่าเขาคือเกาะป้องกันของฉันที่นี่แล้วกัน
ฉันเห็นเขาแค่ตอนเช้าตื่นนอน และก็ตอนเย็นตอนเขาจะเข้านอนเท่านั้นหลังจากการแนะนำชื่อในวันนั้นก็ไม่ได้พูดคุยกับเขาอีกเลยมีเพียงฉันที่แอบมองเขาอยู่บ่อยๆ
ส่วนหญิงชราที่มีเสียงอันนุ่มนวลนี้ ชื่อว่ายายคำใสแล้วยายคำใสไปไหน
ฉันต้องสดุ้งเมื่อเสียงด้านหลังดังขึ้นมาเสียงวางตะกร้าไม้ไผ่ที่สานอย่างประณีตถูกวางลงบนแคร่
“ยาย” ฉันอุทานออกมาอย่างใ และยายคำใสก็ให้เรียกแกว่ายายก็พอ
“ได้ผลไม้มาด้วยนะนาง”ยายบอกออกมาพร้อมกับหยิบผลไม้ออกมาวางไว้บนแคร่ มันคือมะละกอสุก และมะขาม
“สักพักเ้าสายธารจะตามมา รอทานข้าวยามบ่ายละกันนะนาง”ฉันพยักหน้าตอบ
“ฉันอยากอาบน้ำนะจ๊ะยาย” พูดจบก็คันเนื้อคันตัวคันหัวขึ้นมาทันที
“ยังไม่ค่ำเลย”ยายแกพูดออกมาพร้อมน้ำตะกร้าไปเก็บไว้ใต้ถุนบ้าน
“ไม่เป็ไรจะยายฉันไม่ไหวละจริงๆ”ฉันหยิบผมมาด้านหน้าแล้วยิ้มให้ยาย
ยายส่งยิ้มตอบกลับมา“ได้เ้ารอเดี๋ยวนะ”
ยายเดินนำหน้าพาไปสถานที่ที่ต้องอาบน้ำ เดินมาถึงลำธารที่เดินห่างจากต้นไม้ใกล้ๆแคร่ไว้สำหรับนั่งเล่นนอนพักพอประมาณ ฉันยืนมองดูแคร่ไม้ที่อยู่ตรงด้านหน้า แคร่ไม้เป็แผ่นๆต่อกันถูกทำให้ยื่นไปใกล้น้ำ ถึงไม่ได้กว้างเท่าไหร่แต่ก็พอให้คนสองคนยืนอยู่ได้พร้อมมีที่จับด้านข้างทั้งสองด้านข้างๆยังมีที่วางของเล็กๆอยู่ทั้งสองด้านเหมือนกัน
ส่วนฉันตอนนี้นุ่งกระโจมอาบน้ำฉันหัวเราะให้ตัวเองเบาๆ ในขณะที่ยายกำลังสางผมสระผมให้ฉันอยู่
กลิ่นแชมพูหอมอ่อนๆแบบเป็ธรรมชาติสุดๆซึ่งถูกจัดเก็บไว้ในหม้อเล็กๆที่ใส่ไว้ในตะกร้าสานที่ยายถือติดมือมาด้วย
“หมักไว้”ยายยื่นหน้ามาด้านข้างส่งสายตายิ้มที่น่าเคารพน่าศรัทธา ฉันยิ้มตอบรับไปทีหนึ่ง
ดูแกมีความสุขที่ได้บรรจงกับตัวฉันเป็ที่สุดฉันยังสนุกกับการขัดผิวด้วยสบู่ที่ถูกทำขึ้นมาเองกลิ่นหอมดอกไม้สดชื่นส่งกลิ่นออกมาอ่อนๆ
แผลถูกยิงตรงหัวไหล่ยังไม่ค่อยแห้งดีะุคงถูกเอาออกแล้วดูจากที่แผลถูกกรีด ตอนนั้นฉันไม่รู้ตัวเลยหรือยังไงกันขนาดถูกกรีดตรงาแเอาลูกะุออกขนาดนี้
ฉันขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้า้าของตัวบ้าน เป็ห้องนอนของยาย้องซึ่งยายได้เตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว และยังต้องสอนฉันใช้ผ้าสีขาวรัดตรงหน้าอกของฉันด้วย
“มันคงต้องใช้เวลาจ๊ะยาย”ฉันปลอบใจยายที่พยายามให้ฉันเข้าใจในสิ่งที่สอนอยู่ นี่มันที่ไหนกันทำไมถึงใช้ผ้ารัดหน้าอก แล้วเสื้อชั้นในไม่มี ใช่ฉันไม่มี
ชุดสีแดงเข้มสลับขาวถูกพับวางไว้ตรงชั้นวางยายให้ใส่ชุดนี้ ฉันหยิบมาสวมใส่ได้พอดีถึงแม้มันจะดูเก่าไปบ้างแต่ก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่
ฉันก้มลงมองดูชุดที่สวมใสสีแดงเข้มซึ่งเข้มมาก ถูกแต่งแต้มด้วยลายสีขาวอย่างลงตัว
“มายายจะสางผมให้” ยายพูดพลางนั่งรออยู่ตรงชานบ้าน
ลมพัดอ่อนพัดปลิวผมฉันจนเริ่มแห้ง ยายก็ยกหวีเก่าๆอันหนึ่งขึ้นมาหวีอีกครั้งพร้อมชโลมน้ำมันอะไรบางอย่างเข้าไป
“หอมจัง” ฉันพูดพลางสูดกลิ่นนี้เข้าไปเต็มปอด
“น้ำมันมะพร้าวเอาไว้ใส่ผมตอนสระเสร็จข้าเคี่ยวทำเอง” ยายตอบอย่างภูมิใจเป็ที่สุด
“ชุดนี้เหมาะกับเ้าเหลือเกินชุดเก่าลูกสาวของยายเอง แม่เ้าสายธาร ตอนนี้นางเดินทางไปที่แสนไกลแล้ว”ยายอธิบายโดยที่ฉันก็เข้าใจไม่ต้องถามอะไรต่อ
แม่ของพ่อเทพบุตรของฉันตายแล้วการเดินทางที่ยายว่าคงตายไปแล้วสินะ “แล้วพ่อเขาละยายฉันก็ไม่เห็น”
“มีเพียงยายกับสายธารเท่านั้น พ่อของสายธารจากไปเหมือนกัน”น้ำเสียงของยายตอนพูดถึงพ่อของสายธารมันเบาเบาจนเกือบฉันไม่ค่อยได้ยินคงต้องมีเื่อะไรเกิดขึ้นแน่ แต่ไม่ใช่เื่ที่จะต้องรู้เพราะยังไงถ้าหายดีแล้วฉันต้องลาจากไปอยู่ดี
“ยังต้องทำอะไรอีกเยอะ รอเ้าหายดีมากกว่านี้”
“เื่อะไรอีกยาย หายดีฉันคงต้องขอจากไปเพราะฉันต้องกลับไปเคลียร์เื่ของฉันที่มันเกิดขึ้น”
ใช่พวกเลวพวกนั้นตอนนี้จะรู้ไหมว่าฉันพักอยู่ที่นี่ไม่ได้พวกเขาจะเดือดร้อนไปด้วย
“บอกแล้วรอเ้าหายดีกว่านี้ค่อยคุยกันนะนาง”ยายย้ำอีกครั้ง “แล้วเ้าโดนใครรึ ใครที่ตามมาจะทำร้าย ถึงขั้นจะฆ่าเ้า”
“เป็พวกญาติๆฉันเอง เื่เงินทองนะยายถ้าฉันตายพวกนั้นก็จะได้มัน”
“ฉันหนีหนีจนที่สุดฉันคิดว่าต้องจบมันที่ไหนสักแห่งฉันเลยมาพักที่โอมสเตย์ห่างไกลในป่าลึกนี้ ฉันรู้พวกมันต้องตามมาเลยหนีเข้าป่าเพราะยังไงการตายในป่ายังมีูเาต้นไม้ใบหญ้าโอบอุ้มร่างฉันไว้”ฉันพูดพลางน้ำตาไหลลงมาเป็สาย
“ฉันคงถูกสาป มันคงเป็คำสาปที่ติดตัวฉันมาต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเข้าใกล้ใครไม่ได้อันตรายรอบตัวใกล้ใครเขาก็เดือดร้อน ถ้าตายก็คงตายอย่างโดดเดี่ยว”ตาพล่ามัวเต็มไปด้วยน้ำตามองออกไปด้านนอก
มองรอบๆที่เต็มไปด้วยต้นไม้ขึ้นสลับน้อยใหญู่เาลูกใหญ่ด้านหน้า ขนาดูเายังมีต้นไม้เป็เพื่อนเลย
“อืม ที่นี่คือบ้าน นางที่นี่คือบ้าน”ยายพูดออกมาพร้อมเอามือมาโอบรอบบ่าฉันไว้
ฉันหันไปมองหาหญิงชราใจดีคนนี้ดวงตาที่คลอชื่นไปด้วยน้ำตาเช่นกัน
ฉันสามารถจะพูดว่า ฉันอยู่ที่นี่ต่อไปได้ไหมตลอดไปได้ไหม ประโยคนี้จะพูดออกได้ไหม
“ยาย เื่ที่จะต้องคุยกันเื่ไหนยายเป็เพราะฉันสร้างเื่ให้ยายหรือเปล่า”ฉันเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับปาดน้ำตาให้แห้งสนิท
“รอก่อนพักรักษาตัวให้เ้าหายดีที่สุดก่อน”ยายลุกขึ้นยืน “ ปะลงไปด้านล่างทำกับข้าวเ้าสายธารคงใกล้จะมาแล้ว”
ฉันลุกขึ้นเดินลงจากตัวบ้านตามยายไปเงาของคนๆหนึ่งกำลังเดินเรียบูเาที่อยู่ด้านหน้าของตัวบ้านที่ไกลออกไป และกำลังเดินใกล้เข้ามาตรงนี้ทุกที
พ่อเทพบุตรของฉัน เขามาแล้ว เสื้อกับกางเกงสีดำถูกทอด้วยมือสินะถึงแม้มันจะเปื้อนดินอยู่หน่อย แต่เขาใส่ได้และดูดีถึงแม้มันจะเปื้อนก็ตาม ผ้าสีเหลืองอ่อนที่พาดบนบ่าเขาตอนนี้ถูกเอาขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ไหลผ่านใบหน้าลงมาถึงคาง
เขาเริ่มเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆเผยให้เห็นใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อได้ชัดขึ้นไม่มีที่ติจะติอย่างเดียวคือเวลาเขามองมาที่ฉันมันเ็าเหลือเกิน
“เห่อ” เสียงถอนหายใจของฉันดังออกมาเบาๆ
ฉันเพิ่งเห็นชัดที่สุดก็วันนี้ หุ่นเขาผอมสูงโปร่งผิวขาวออกคล้ำเพราะแดดยังไม่สามารทำให้ความดูดีของเขาด้อยลงไปได้เลย
แล้วเขาก็หยุดลง จ้องมองมาที่ฉันที่ยืนอยู่ตรงหน้าที่ห่างกันแค่เมตรเดียว
สายตาเ็าคิ้วสวยผูกเป็ปมบนหน้าผากอีกแล้วเขาเพ่งจ้องมองมาอย่างไม่ละสายตา จนตอนนี้ฉันเริ่มหวั่นๆว่าจะต้องกลัวหรืออายดี
ฉันเลยยิ้มให้เขายิ้มแบบเด็กที่เห็นโลกใบใหม่ที่สดใสแต่หลังจากนั้นฉันกลับต้องหลบตาลงเพื่อให้หลุดสายตาของเขาที่ดึงดูดฉัน ฉันถอนหายใจออกมาอย่างแรงเพราะเมื่อกี่ฉันกำลังกลั้นใจอยู่ คงเป็ความรู้สึกกลัวมากกว่าอายแล้ว
เขาเดินผ่านตัวฉันเข้าไปด้านในของห้องครัวที่ติดกับตัวบ้านอีกด้านเพียงได้แต่มองตามแผ่นหลังเขาไป เมื่อไหร่ที่เขาจะยิ้มให้ฉันบ้างนะ
ชายหนุ่มเดินเข้ามาในครัวที่ยายของเขากำลังยุ่งกับการทำกับข้าวชายหนุ่มเดินไปทางหม้อดินเผาที่ใส่น้ำสะอาดแล้วตักขึ้นมาดื่มเพื่อดับกระหาย
สายธารเดินอ้อมไปทางหลังบ้าน สายตาเหลือบมองเห็นหญิงสาวที่ยืนจ้องมองลำธารอย่างใจรอยหญิงสาวที่ชื่อเพียงฟ้า ตัวเล็กผิวขาวใส ผมดำขลับยาวมาถึงกลางหลัง สวมชุดสีแดงเข้มซึ่งน่าจะเป็ชุดเก่าของแม่เขาเป็แน่เข้ากับร่างนางได้พอดี ผมสยายยาวปลิวตามแรงลมเผยให้เห็นใบหน้าอันสดใสเริ่มมีเืฝาดจางๆหลังจากนางเจ็บหนักครั้งที่ผ่านมา
สายธารเริ่มตั้งคำถามให้ตัวเองอีกครั้งตอนที่เขาจ้องสายตากับนางใจเขาทำไมต้องเต้นแรงขนาดนั้น
แถมยังละสายตาจากนางไม่ได้หญิงแปลกหน้าคนนี้มันยังไงกันแน่ นางมาจากไหน มาจากที่ใดกัน ไปทำอะไรมาถึงมีคนตามมาเพื่อ้าชีวิตของนาง
เขาสายหัวไปมาเพื่อจบคำถามที่อยากรู้ พลางจ้องมองไปทางที่หญิงสาวยืนอยู่อีกครั้งครั้งนี้เขากับไม่ได้มองนางเพียงคนเดียว นางกำลังจ้องมองมาที่เขาอยู่เช่นกัน
สายตาของคนสองคนมาพานพบกันอีกครั้ง ครั้งนี้ยังไม่มีใครยอมแพ้ที่หลบสายตาก่อนกัน
....................................................................
15K
