ไรเดน ธอร์น

เมื่อการคัดเลือกสายสิ้นสุดลง

นักเรียนใหม่ทั้งหมดต่างยืนเรียงแถวอยู่กลางลานลูเมน หัวใจเต้นแรงทั้งจากความตื่นเต้นและคาดหวัง

ดอลมิอุส เซเรน ก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง

เส้นแสงจากวงแหวนเวทยังคงเรืองรองอยู่ใต้เท้าเขา

ขณะที่เสียงของอาจารย์ใหญ่ดังขึ้นด้วยความหนักแน่นและสง่างาม:

"เพื่อให้พวกเ๽้าได้เริ่มต้นเส้นทางแห่งการศึกษาและเติบโตอย่างถูกต้อง"

"ข้าขอแนะนำเหล่าอาจารย์ผู้ดูแลสายแต่ละสายในปีนี้"

เสียงฮือฮาเล็ก ๆ ดังขึ้นเมื่อเหล่าอาจารย์ก้าวออกมาทีละคน จากขอบของลานอีกด้านหนึ่ง

ศ. ลูซิอัส เวนสปริง

ชายสูงวัยในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้ม เดินออกมาด้วยท่วงท่าสง่างาม แววตาฉลาดเฉียบแหลมเหมือนมองทะลุความคิด

"ศาสตราจารย์ลูซิอัส เวนสปริง — อาจารย์ดูแลสาย อัสเทรลลิส"

ลูซิอัสก้มศีรษะให้เด็กนักเรียนใหม่ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ทำให้หลายคนลอบกลืนน้ำลาย

ศ. มิเรน่า ดอว์นไวท์

หญิงสาวรูปร่างโปร่ง ผมทองยาวระย้า ใบหน้ายิ้มแย้มเปล่งประกายอย่างอ่อนโยน

"ศาสตราจารย์มิเรน่า ดอว์นไวท์ — อาจารย์ดูแลสาย ไวท์เบลล์"

เมื่อมิเรน่าโค้งศีรษะเบา ๆ ลมอุ่น ๆ ก็แ๵่๭ผ่านลานหิน ราวกับดอกไม้บานในฤดูใบไม้ผลิ

ศ. ไอเซล เรเวนโครว์

ชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีดำประกายม่วง รอยยิ้มเยือกเย็นแต่ไม่ใช่ความโหดร้าย ดวงตาของเขาคมกริบจนเหมือนทะลุเข้ามาในจิตใจ

"ศาสตราจารย์ไอเซล เรเวนโครว์ — อาจารย์ดูแลสาย เนบิวาเรน"

เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นในหมู่นักเรียนใหม่อย่างอดไม่ได้

ศ. เวเรน ไคลน์

ชายหนุ่มผมสีเทาหม่น ใส่เสื้อคลุมสีดำเรียบง่ายแต่มีลวดลายหนังสือประทับด้วยหมึกเวทมนตร์

เขายิ้มกว้างเมื่อดอลมิอุสประกาศ:

"ศาสตราจารย์เวเรน ไคลน์ — ผู้ดูแลสาย ฟาลคอนเรย์"

สายตาเวเรนหันมาสบกับไรเดนอย่างรวดเร็ว

รอยยิ้มอ่อน ๆ ปรากฏขึ้นตรงมุมปาก

เหมือนจะบอกว่า "ข้ามาอยู่ข้างเ๯้าเสมอ"

ไรเดนยิ้มตอบอย่างอดไม่ได้

รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาดในโลกใหม่ที่เขายังไม่คุ้นชิน

และท้ายที่สุด...

ท่ามกลางแสงสีเงินที่พร่างพราว

ไอลาธีน เวลเมียร์ ก็ก้าวออกมาจากเงา

เด็กหนุ่มหลายคนแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นเธอ

หญิงสาวผมแดงเพลิงในชุดคลุมขลิบทอง ดวงตาสีอำพันเจือแดง ฉายแววทั้งความเฉลียวฉลาดและลึกลับในเวลาเดียวกัน

"ไอลาธีน เวลเมียร์ — อาจารย์ดูแลสาย ออร์ร่าเอเธอเรียล ประจำปีนี้"

"เนื่องจากอาจารย์คนก่อนได้รับมอบหมายภารกิจพิเศษ"

เสียงเงียบงันกระจายไปทั่วลาน เหมือนทุกคนถูกสะกดด้วยเสน่ห์ของเธอ

ขณะเดินผ่านไรเดน ไอลาธีนปรายตามามองเขานิดหนึ่ง — มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างแทบมองไม่เห็น

ไรเดนรู้สึกเหมือนหัวใจสะดุดไปหนึ่งจังหวะ

ไม่ใช่เพราะความงามเพียงอย่างเดียว

แต่เพราะ...มีอะไรบางอย่างในแววตานั้น ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูก "จดจำ" ๻ั้๫แ๻่ก่อนจะเจอกันเสียอีก

ดอลมิอุส กล่าวปิดท้าย:

"จงเตรียมตัวให้พร้อม, นักเรียนแห่งอคาเดเมียธอร์น...

เพราะเส้นทางที่แท้จริงของเ๽้า เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น"

หลังพิธีคัดเลือกจบลงเด็กนักเรียนใหม่ต่างแยกย้ายกันไปตามกลุ่มของตนเอง เตรียมตัวเข้าสู่หอพักและกิจกรรมแรกในวันรุ่งขึ้น
ไรเดนเดินทอดน่องไปตามระเบียงหินที่ทอดยาวใต้ซุ้มโค้งของตัวโรงเรียน
แต่ทันใดนั้นเอง...
"ไรเดน ธอร์น"
เสียงนุ่มลึกแต่แฝงความหนักแน่นเอ่ยเรียกจากด้านข้าง
เขาหันขวับไปเจอ ไอลาธีน เวลเมียร์ อาจารย์สาวแสนเสน่ห์ที่ดูมีอายุรุ่นราวเดียวกันกับเขายืนพิงเสาอย่างสบาย ๆ ชุดคลุมสีดำขลิบทองพลิ้วไหวตามสายลมอ่อน ๆ
หญิงสาวยกมือขึ้น นิ้วเรียวยาวของเธอขยับเบา ๆแล้วกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ก็ลอยเข้ามาติดอยู่ตรงหน้าไรเดนอย่างนุ่มนวล
เขายื่นมือรับมันไว้อย่างไม่รู้ตัวก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเจอสายตากึ่งยิ้มกึ่งท้าทายของไอลาธีน
"พรุ่งนี้เช้า ก่อนคาบแรก เจอกันที่ห้องเวทลับชั้นสี่""อย่าสายล่ะ...นักเรียนพิเศษ"
เสียงของเธอเหมือนคลื่นความร้อนที่ก่อไออุ่นบางเบาในอากาศรอบตัว
ไรเดนเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆแม้จะสงสัย แต่หัวใจเขาก็เต้นแรงด้วยความตื่นเต้น และ...สนุก
เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ พลางเก็บกระดาษเข้ากระเป๋าเสื้อคลุม
"ได้ครับ..อาจารย์???"
ไอลาธีนหัวเราะเบา ๆ ดวงตาเป็นประกาย แล้วหมุนตัวจากไปอย่างรวดเร็วทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ และความรู้สึกวูบไหวในใจไรเดนที่ยากจะบรรยาย