ตอนที่ 20 การต่อสู้อันดุเดือด
หากเทียบขนาดตัวหมาป่ากับแมวแล้วหมาป่านั้นตัวสูงกว่า 4 เมตรส่วนแมวนั้นตัวสูงแค่ 80 เิเมันคงไม่อาจจะสู้ได้อย่างแน่นอน
พวกคนที่รู้กันดีว่าหวังเย่าและจ้าวซวนมีเื่กันมาก่อนพวกเขาอดไม่ได้ที่จะใจสั่นเพราะนี่ไม่ใช่การต่อสู้ของเด็กอีกต่อไปแล้วพี่น้องตระกูลจ้าวโด่งดังเื่การรังแกคนอื่น ๆ หลายคนจึงพากันเหงื่อตกแทนหวังเย่า
พวกระดับสูงของโรงเรียนและอาจารย์แทบทั้งหมดได้มาดูการแข่งขันนี้ด้วยยังไงซะผู้เข้าแข่งขันก็คือนักเรียนของพวกเขา
นอกจากครูใหญ่ที่โผล่มาตอนแรกแล้วกลับไปนั้นรองครูใหญ่และครูคนอื่น ๆก็ยังนั่งอยู่ที่นั่งกันหมดเพื่อรอดูการต่อสู้ของเหล่านักเรียน
ในฐานะครูของโรงเรียนแล้วไม่มีอะไรดีไปกว่าการที่ได้เห็นนักเรียนของตัวเองเติบโต
ในฐานะครูประจำชั้นและครูสอนพิเศษแล้วพวกเขามีความสุขที่นักเรียนของตัวเองโดดเด่นขึ้นมา ยิ่งไปกว่านั้น หากนักเรียนที่พวกเขาสอนสามารถเอาชนะคนอื่นได้พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่า
ตอนนั้นครูประจำชั้นห้อง2 ที่เห็นจ้าวซื่อขึ้นเวทีก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นขึ้นมาเขาหันไปหาคนข้าง ๆ แล้วพูดขึ้น “จ้าวซื่อน่ะเป็อันดับสามของห้องเขาคงเข้ามหาวิทยาลัยหัวเซี่ยได้แน่ ๆ เดาว่าในการแข่งขันนี้เขาน่าจะติด 10 อันดับแรก ”
รองครูใหญ่ผมเทาพยักหน้าและยิ้มออกมาก่อนจะชมว่า “ฉันรู้จักจ้าวซื่อ เขาแข็งแกร่งมาก ไม่ใช่แค่สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งแต่ร่างกายของเขาเองก็ได้รับการขัดเกลาจนยอดเยี่ยมฉันเองก็ประเมินเขาเอาไว้สูงทีเดียว”
“ฟังจากที่ทั้งสองคนพูดแล้ว งั้นคู่ต่อสู้ของเขาคงน่าสงสารน่าดู” หัวหน้าฝ่ายพูดขึ้น “พวกนี้เหมือนจะมีเื่ขัดแย้งกันมาก่อน พวกเขาดูเหมือนศัตรูกันเลยฮ่าฮ่า ศัตรูมาเผชิญหน้ากันเอง ฉันล่ะอยากเห็นจริง ๆ ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็ยังไง ”
“เด็กที่เป็เ้าของแมวนั่นอยู่ห้องไหนนะ เขาดูคุ้น ๆเหมือนว่าฉันจะเคยเห็นเขาส่งหนังสือพิมพ์อยู่” ครูคนหนึ่งหรี่ตาลง ก่อนจะจำหวังเย่าได้
ครูของห้อง9 ได้ยินแบบนั้นก็อายขึ้นมาและพูดขึ้น “เขาอยู่ห้อง 9 เท่าที่ฉันรู้มา เขากับจ้าวซวนมีเื่กัน จ้าวซื่อเป็พี่ชายของจ้าวซวนดังนั้น...ฉันหวังว่าเขาคงจะไม่ทำอะไรหนักมือมากเกินไป”
สำหรับหวังเย่าแล้วครูประจำชั้นห้อง 9 ดูแลเขามา 3 ปี เขาคิดว่าเด็กคนนี้เป็แค่คนที่อ่อนแอและคงตกรอบอย่างแน่นอน
แต่ไม่นานมานี้เด็กคนนี้กลับโด่งดังขึ้นมาสัตว์อสูรของเขากลับพัฒนาขึ้นมาจนแม้แต่จ้าวซวนก็ไม่อาจจะเป็คู่ต่อสู้ของเขาได้
แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้สนใจอะไรหวังเย่านักปกติก็ไม่ค่อยสนิทกับเด็กในชั้นอยู่แล้วและไม่เข้าใจเด็กอีกด้วย
“ครูหยางหมายถึงอะไร ? ” ครูจางครูประจำชั้นห้อง 2ไม่พอใจ“ หนักมืออะไรกัน ? จ้าวซื่อน่ะเป็คนที่แข็งแกร่ง นายคิดว่าหวังเย่าจะรับมือกับจ้าวซื่อไหวรึไง? ”
“จะเป็ไปได้ยังไง ความแข็งแกร่งในชั้นเรียนของเขาไม่ได้สูงนักฉันแค่จะบอกว่าเขาคงไม่ถึง 20 วินาที ไม่สิ...ไม่น่าจะถึง 10 วินาที หวังเย่าก็คงจะแพ้”ครูหยางกลัวจนไม่กล้าที่จะพูดต่อ
อีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าเขาเขาได้แต่ต้องพูดเอาดีเข้าตัวและประจบอีกฝ่ายเอาไว้
“ดีแล้ว อย่าคิดทดสอบความอดทนของฉัน”
ตอนนั้นเวลานับถอยหลังก็หมดลง
ที่เวที3 หมาป่าตาแดงได้คำรามออกมาพร้อมกับพุ่งเข้าใส่หวังเย่าที่อยู่ห่างออกไป2 ฟุต มันยกขาหน้าทั้งสองของมันขึ้น เพื่อที่จะตะปบหวังเย่า
สีหน้าของหวังเย่าเปลี่ยนไปเล็กน้อยเขาไม่กล้าที่จะประมาทและรีบถอยออกมาพร้อมกับสั่งให้การ์ฟีลด์ไม่ต้องยั้งมือ และโจมตีเต็มกำลัง
การ์ฟีลด์เมื่ออยู่ต่อหน้าหมาป่าตาแดงนี้ทำให้มันดูมีขนาดไม่ต่างจากกระต่ายผู้ชมโดยรอบอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและรู้สึกว่าการ์ฟีลด์คงกลายเป็เหยื่อของหมาป่าตาแดงอย่างแน่นอน
แต่การ์ฟีลด์กลับร้องออกมาและพุ่งออกไป
หลายคนอดไม่ได้ที่จะหลับตาลงเพราะทนดูฉากนี้ไม่ได้เนื่องจากเขี้ยวของหมาป่านั้นคมพอที่จะฉีกกระชากแมวอ้วนตัวนี้เป็ชิ้น ๆ ได้
“โง่จริง ๆ ยังไม่ทันทำอะไรก็คิดจะพุ่งเข้าไปหาความพ่ายแพ้ซะแล้วเขาส่งสัตว์อสูรของตัวเองไปตาย แม้ว่ามันจะเป็แค่สัตว์เลี้ยงที่ดูอ่อนแอแต่เขาก็ไม่ควรปล่อยให้มันกลายเป็อาหารของหมาป่าตาแดงเขาไม่ดูน่าสมเพศไปหน่อยรึไง ? ” ครูจางห้อง 2อดไม่ได้ที่จะะโออกมา
แต่ทันทีที่เขาพูดจบเขาก็เห็นว่าการ์ฟีลด์หลบกรงเล็บของหมาป่าไปได้และพุ่งไปที่หัวของหมาป่าจากนั้นมันก็อ้าปากแล้วกัดเข้าไปอย่างแรง ก่อนจะสะบัดหัวไปมาพร้อมกับเนื้อก้อนโตที่หลุดออกมาจากหัวของหมาป่า
ตกตะลึง!
หมาป่ากรีดร้องออกมาด้วยความโกรธมันใช้อุ้งมือตบไปที่หัวของตัวเอง การ์ฟีลด์หลบอุ้งมือนั้นได้และโดดไปที่หางของหมาป่าก่อนจะใช้กรงเล็บทั้งสองข้างฉีกเนื้อที่หางของหมาป่าออก
จ้าวซื่อเห็นแบบนั้นก็โกรธขึ้นมาทันที“ไม่ต้องสนใจแมวนั่น จัดการเ้าของมันก็พอ”
หมาป่าได้สติกลับมาและเลิกสนใจการ์ฟีลด์ทันทีมันได้พุ่งเข้าไปหาหวังเย่า ราวกับเสือที่หลุดออกจากกรงและพร้อมที่จะขย้ำเหยื่อ
หวังเย่าทำเสียงฮึดฮัดออกมาเขาดึงความสามารถจากการ์ฟีลด์มาใช้ เขาะโขึ้นสูงกว่า 10 เมตร ทำให้หมาป่าพุ่งชนแต่ความว่างเปล่า
“จ้าวซื่อ ทำไมแกไม่ลงมาเล่นด้วยหน่อยล่ะ ? ” หวังเย่าะโท้าทายอีกฝ่าย
จ้าวซื่อแสดงสีหน้าเ็าออกมา “ได้ แกรนหาที่ตายเองนะ ฉันจะจัดให้ตามที่แก้า.. ”
กล้ามเนื้อของเขาบวมเปล่งขึ้นมาจนฉีกเสื้อผ้าออกเขาได้ก้าวออกไปจนทำให้พื้นแตกร้าวพร้อมกับะโขึ้นไปหาหวังเย่า
หวังเย่าได้อ่านสถานะของหมาป่าตาแดงจากระบบมาแล้วเขารู้ว่าจ้าวซื่อได้สกิล 3อย่างมาจากหมาป่าตาแดง ซึ่งก็คือเพิ่มความแข็งแกร่งร่างกาย, คลื่นสายฟ้าและกลืนกิน
สกิลสองอันแรกพอเข้าใจได้ส่วนสกิลที่สามนั้นคือการเพิ่มประสิทธิภาพในการต่อสู้ ซึ่งจะเป็การใช้ร่างกายอย่างหนักหน่วง
ดังนั้นแม้ว่าหวังเย่าจะท้าสู้กับอีกฝ่ายแต่เขาก็ไม่กล้าจะเปิดฉากก่อน เขาคิดจะใช้โอกาสนี้เพื่อเพิ่มประสบการณ์ในการต่อสู้ของตัวเอง รวมไปถึงไม่ปล่อยโอกาสที่จะได้แก้แค้นไปอีกด้วย
ในอีกด้านการ์ฟีลด์ยังคอยรับมือกับหมาป่าอยู่มันคอยปั่นหัวอีกฝ่ายจนทำให้จิตใจของหมาป่าแทบพังทลายลงไป
หวังเย่าไม่คิดใส่ใจการต่อสู้อีกฝั่งเขายังคงมองไปที่จ้าวซื่อ
อีกฝ่ายเหมือนจะมีจิตใจที่แข็งแกร่งเขาค่อย ๆ เข้ามาใกล้ทีละนิด ๆ ก่อนจะต่อยหมัดที่ดูธรรมดาออกมา แต่กลับก็มีเล็บที่คมกริบยาวกว่า1 ฟุตอยู่ด้วย
หวังเย่าเองก็มีเล็บที่คมกริบราวกับใบมีดเช่นกัน
เมื่อเห็นหมัดนั้นพุ่งเข้ามาหวังเย่าได้เบี่ยงตัวหลบพร้อมกับพุ่งเข้าโจมตีอีกฝ่ายเขาใช้กรงเล็บกรีดเข้าไปที่แขนของจ้าวซื่อจนทำให้เืกระเซ็นออกมา
4K
