รวมเรื่องสั้นแนวอีโรติก 20+

สามวันหลังโชว์เปิดตัวคอลเลกชัน “INVISIBLE LINE”

ชื่อของ “นลิน” กลายเป็๲กระแสในโลกแฟชั่น

แอร์โฮสเตสธรรมดาที่กล้าขึ้นรันเวย์

ถูกพูดถึงทั้งดี ทั้งแรง ทั้งดราม่า

> “แรงบันดาลใจจริง หรือแค่ของเล่นดีไซเนอร์?”

“หน้าใหม่หรือหน้าแทรก?”

“ผัวหล่อมาก ยอมให้เดินแม้จะเดินเฉียงก็ตาม”

แม้ก้องภพจะไม่แคร์สื่อ

แต่เขา “แคร์เธอ”

มากพอที่จะเอ่ยชวนเธออีกครั้ง

“ผมจะมีโชว์สุดท้ายที่ปารีส…”

“อยากให้คุณเป็๞คนปิดโชว์ ไม่ใช่เพราะสวย…แต่เพราะคุณคือบทสรุปของความรักครั้งนี้”

นลินเงียบ

หัวใจเธอสั่นแรงไม่แพ้ตอนเขาผลักเธอลงโต๊ะแพตเทิร์นวันนั้น

แต่วันนี้มันไม่ใช่แรงจากความ๻้๪๫๷า๹

มันคือแรงจาก “ความกลัวจะผิดหวังซ้ำ”

เธอถามตัวเอง

– ถ้าเขาเจอคนที่สวยกว่า เก่งกว่า…จะเปลี่ยนแบบไหม?

– ถ้าเธอก้าวพลาดอีกครั้ง…เขาจะยังถือมือเธออยู่มั้ย?

แต่ในวินาทีที่ลังเล

มือเขาก็เอื้อมมาจับมือเธอไว้

แน่น

จริง

และอุ่นพอจะปลอบทุกเสียงสั่นในใจ

“คุณไม่ใช่แบบจำลอง…”

“คุณคือของจริง ที่ผมอยากออกแบบอนาคตทั้งชีวิตด้วย”

---

เสียงบีตดนตรีทดลองดังก้องจากเวที

นางแบบเดินซ้อมเรียงกัน

คนแต่งหน้าแต่งผมพลุกพล่าน

แต่นลินนั่งนิ่งหน้ากระจก

ไม่พูด

ไม่ขยับ

แค่จ้องภาพสะท้อนของตัวเอง

ในชุดเดรสสีเทาดำซีทรูบางเฉียบ ที่ก้องภพออกแบบให้ “เธอคนเดียว”

ชุดที่ “ต้องใส่เปลือยข้างใน”

ไม่มีซับ

ไม่มีบรา

ไม่มีจีสตริง

เธอรู้ดีว่า—คืนนี้ทั้งโลกจะได้เห็น “เรือนร่าง”

แต่ที่เธอกลัวกว่า…คือโลกจะเห็น “ใจ” เธอที่ยอมยืนข้างเขา

และถ้าเขาทิ้ง…เธอจะเหลืออะไร?

เขาเดินเข้ามา

ในชุดสูทดำเรียบเฉียบ

ผูกโบว์

ไร้รอยยิ้ม

ยกกล่องขนาดเล็กเท่าฝ่ามือส่งให้เธอ

เธอเปิดดู…

เป็๲ “จี้เงินรูปกรรไกรตัดผ้า”

ที่สลักด้านหลังว่า

> “ไม่ใช่แค่ตัดชุด…แต่จะตัดสินใจร่วมกับเธอทุกวัน”

นลินยังนั่งนิ่ง

ถือจี้เงินในมือ

น้ำตาไหลริน

ก้องภพนั่งลงตรงหน้า

ดึงมือเธอมาแนบอก

แล้วค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าใกล้

จูบที่หลังมือเธอ

ก่อนจะเงยหน้าขึ้น

“คืนนี้ทั้งโลกอาจเห็นร่างคุณ…”

“…แต่ผมคือคนเดียวที่ได้เห็นหัวใจคุณก่อนใคร”

เขาค่อย ๆ สอดนิ้วใต้สายเดรส

ดึงเบา ๆ

เสื้อลื่นหลุดจากไหล่

ผ้าบางตกลงกับพื้น

เธอเปลือยต่อหน้าเขา

ในห้องแต่งตัวเล็ก ๆ

ไฟหัวกระจกส่องให้เห็นทุกโค้งเว้า

หน้าอกเต่ง

หน้าท้องเนียน

เนินเนื้อที่ปิดไว้ด้วยหยดน้ำตาเธอที่ยังซึมลงผิว

เขาคุกเข่าลง

แล้วจูบที่หัวหน่าวเธอ…เบา…แนบ…นาน

“ผมไม่เคย ‘ก้มกราบ’ ใคร…”

“แต่ถ้ามันทำให้คุณรู้ว่าคุณมีค่าที่สุด…ผมยอม”

เขาแยกขาเธอออก

ช้า

นิ้วเรียวยาวจับต้นขา

แล้วฝังปากลงกลางกลีบเปียก

ลิ้นเขาร้อน

ลากวน

แตะ

ดูด

เสียง “แผล่บ” ดังไม่หยุด

“อ๊าาาาาาาาา…!”

เธอร้อง

เสียงหอบแรง

ตาเบิก

มือจิกไหล่เขาแน่น

เขาเลียแรง

ลึก

สอดลิ้นเข้าข้างใน

ตวัดวนจนเธอกระตุกเสร็จบนปากเขา

ร่างเธอสั่น น้ำตาไหล

แต่ไม่ใช่เพราะกลัว

แต่เพราะ “มั่นใจ” ครั้งแรกในชีวิต

เขาถอดกางเกง

แท่งแข็งที่ใหญ่และฉ่ำสุดในรอบเ๱ื่๵๹

ดึงสะโพกเธอมาแนบขอบโซฟา

ยกขาเธอขึ้น

แล้ว…

แทงเข้ามาเต็มลำในจังหวะเดียว

“อ๊าาาาาาาาา!!!”

เธอกรีดร้อง

สะโพกกระตุก

ช่องทางตอดรัดแรง

เขาเริ่มซอย

ช้า

ลึก

แน่น

ทุกจังหวะเน้นเต็มรัก

เสียง “ปั่ก ปั่ก” ดังก้องห้อง

เธอจิกหลังเขา

หน้าอกแนบอกเขา

ตาเขาสบตาเธอ

ไม่มีรุนแรง ไม่มีเร่ง ไม่มีกลัว…มีแค่รัก

เขาแตกใน

ลึก

อุ่น

เต็มโพรง

เธอเสร็จซ้อน

แรงตอดรัดแทบทำเขาเสียการทรงตัว

ทั้งคู่หอบ

ร่างแ๲๤แ๲่๲

น้ำตาเธอเปื้อนอกเขา

แต่มือเขากลับลูบผมเบา ๆ แล้วกระซิบ

“คุณไม่ต้องเดินเพื่อผม…”

“…คุณแค่เดินให้ตัวเอง แล้วผมจะยืนรอที่ปลายทาง”

แสงไฟเปิด

เสียงดนตรีอิเล็กโทรนิคเบา ๆ ดังขึ้น

แฟชั่นโชว์เริ่มต้น

แต่ละนางแบบทยอยเดินออกตามจังหวะ

นลินยืนอยู่หลังฉาก

สวมชุดซีทรูที่ไม่มีอะไรปิดใต้เนื้อผ้า

ผิวของเธอคือเนื้อผ้าส่วนที่เหลือ

และหัวใจของเธอ…เปลือยพอจะรับแสงทุกดวงที่ส่องมา

เสียงในหัวดังเบา ๆ

“เธอไม่ใช่คนสวยที่สุดบนเวทีนี้…”

“แต่เธอคือคนเดียวที่ฉันอยากมองทุกวัน”

กล้องทุกตัวหันมา

เสียงชัตเตอร์ระรัว

บางคนงง

บางคนขำ

บางคนตะลึง

แต่ไม่มีใคร “ไม่มอง”

เธอไม่สนว่าเดินตรงไหม

ไม่สนว่าโพสท์ดีหรือเปล่า

เธอแค่สบตาก้องภพที่ยืนปลายรันเวย์

ในมือเขามีช่อดอกไม้

แต่ในตาเขามีหัวใจ…ที่เธอรู้ว่า “อยู่เพื่อเธอ”

งานแถลงข่าวหลังโชว์

นักข่าวรุม

คำถามถาโถม

> “คุณคิดว่าคุณเหมาะจะเป็๲แรงบันดาลใจเหรอ?”

“หรือคุณแค่หลับกับดีไซเนอร์?”

“นี่คือการโปรโมตแบรนด์ด้วยเซ็กส์หรือเปล่า?”

ทุกคำถามทิ่มแทง

แต่เธอกลับยิ้ม

แล้วเอื้อมไปหยิบไมค์จากมือพิธีกร

พูดชัด ๆ ต่อหน้ากล้อง

“ฉันอาจไม่ใช่นางแบบ…”

“…แต่ฉันเป็๲ผู้หญิงที่เขา ‘ฟิตพอดีหัวใจ’ แล้ว และฉันภูมิใจที่จะบอกว่า—ฉันรักเขา”

ห้องทั้งห้องเงียบ

ก่อนเสียงแฟลชจะลั่น

เสียงตบมือบางเบาดังตาม

และใบหน้าของก้องภพ…ที่น้ำตาคลอ

เขาเดินขึ้นเวที

ต่อหน้าทุกคน

ไม่หลบ

ไม่หลีก

ไม่มีแผน

ไม่มีบท

แค่กอดเธอ

แน่น

เนิ่น

นาน

กระซิบข้างหูเธอ

ทั้งน้ำตา

ทั้งเสียงหัวใจ

“ขอบคุณที่กล้าเดินข้างผม…”

“จากนี้ผมจะไม่มีวันให้คุณเดินคนเดียวอีกเลย”