ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

EP : 33 ข้าชักจะโมโหแล้ว

เว่ยลู่เซียนยังคงเงียบไม่ตอบอีกฝ่ายและยังคงมองไปยังด้านหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง
“แม่นางเจ้าอย่าได้นิ่งไป ข้าเพียงแต่อยากทานอาหารกับท่านเพียงเท่านั้น” หัวหน้านักเลงเอ่ยบอกก่อนจะยิ้ม
“ลูกพี่นางคงเขินลูกพี่เป็นแน่ขอรับ” ชายหนุ่มอีกคนที่นั่งข้างกับหัวหน้าตัวเองก็เอ่ยขึ้น
“งั้นหรือๆ เป็นเช่นนี้เองหรอกหรือ” หัวหน้านักเลงเอ่ยพลางมองหญิงสาวอย่างชอบใจ ที่แท้นางก็เขินเขานี่เอง หึหึ นางเองก็คงชอบเขาสินะ แต่ก็คงไม่กล้าพูดบอกเขาคงเป็นเพราะเขินเขานี่เอง
“อาหารมาแล้วๆ ขอรับ” ชายวัยกลางคนร้องบอก พลางมองหญิงสาวด้วยสายตาขอโทษที่ช่วยอะไรไม่ได้
เว่ยลู่เซียนที่เห็นก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะชายวัยกลางคนอยู่เพียงระดับสวรรค์ขั้นต้นจะไปสู้พวกนักเลงที่มีถึงระดับจักรพรรดิถึงห้าคนได้อย่างไร
“รีบวางๆ ไอ้แก่ เสร็จแล้วก็ไสหัวไป!” เหล่าลูกน้องเอ่ยบอกก่อนจะเอ่ยไล่ชายวัยกลางคน
“ท่านลุงข้าไม่ได้มาที่ร้านไม่กี่วันมีนักเลงมาอีกแล้วหรือ” ไม่นานก็มีชายหนุ่มอีกคนเดินเข้ามาในร้าน พอเห็นว่าใครอยู่ตรงกลางวงล้อมก็เบิกตากว้าง พอจะร้องเรียกอีกฝ่าย ก็เรียกไม่ได้ ราวกับว่าถูกใครบางคนทำให้พูดไม่ได้
“ยินดีต้อนรับขอรับคุณชายเฉิน” ชายวัยกลางคนเอ่ยบอกด้วยความดีใจ อย่างน้อยตอนนี้หญิงสาวคนนั้นก็มีทางรอดแล้ว
“ได้หน้าอ่อนนี่มันเป็นใครวะ” หัวหน้านักเลงเอ่ยขึ้นด้วยความไม่ชอบขี้หน้าของอีกฝ่ายสุดๆ แถมชายเจ้าของโรงเตี๊ยมยังดูเกรงใจอีกฝ่ายด้วย ทำให้มันรู้ไม่พอใจเป็นอย่างมาก
“เจ้ามาช้านะสหาย” เว่ยลู่เซียนเอ่ยขึ้นจำได้ดีว่าคนที่มาใหม่นั้นเป็นใคร อะไรจะโลกกลมแบบนี้
“ขอโทษทีสหายหวังว่าเจ้าจะไม่โกรธข้านะ” เฉินกู้เสียเอ่ยบอกตามน้ำอีกฝ่ายทันที
“มาแล้วก็มานั่งเร็วๆ” เว่ยลู่เซียนทำทีเป็นโมโหไม่ได้สนใจท่าทีของเหล่านักเลงที่กำลังตกใจ
“เข้าใจแล้วๆ” เฉินกู้เสียเอ่ยบอกพลางเดินไปหาหญิงสาวไปด้วย
“ข้าไม่นิยมนั่งทานอาหารกับคนแปลกหน้า” เฉินกู้เสียเดินมาถึงก็เอ่ยบอกทันที
“หึ ข้าไม่ได้อยากทานอาหารกับเจ้าเสียหน่อย คนที่ข้าอยากทานด้วยนั้นคือแม่นางผู้นี้ต่างหาก” หัวหน้านักเลงเอ่ยขึ้นพลางทำท่าจะโอบไหล่ของหญิงสาวไปด้วยแต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อถูกเอาตะเกียบจ่อคอเอาไว้
เว่ยลู่เซียนคว้าตะเกียบจ่อคออีกฝ่ายเอาไว้ เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่ายชักจะเหิมเกริมมากเกินไปแล้ว เห็นว่านางนิ่งแล้วคิดว่ายอมหรือไง แล้วคิดได้อย่างไรว่าที่นางทำท่าทีเช่นนี้ว่านางชอบตัวเองช่วยดูหนังหน้าตัวเองหน่อยเถอะ
“ข้าไม่ชอบอย่างแรง” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางกดปลายตะเกียบลงไปยิ่งขึ้น แถมปลายตะเกียบมันคมพอที่จะเรียกเลือดออกจากอีกฝ่ายได้สบายๆ อีกด้วย
“อีกอย่างข้าไม่ชอบคนหัวล้านจมูกบานด้วย” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกก่อนจะใช้ตะเกียบดันอีกฝ่ายจนหงายหลังตกเก้าอี้ไป
ตุ้บ!!
“เจ้า! กล้าดีอย่างไรถึงได้พูดเช่นนั้นออกมา เห็นว่าลูกพี่ของข้าชอบแล้วจะทำตัวเช่นนี้ก็ให้มันน้อยๆ หน่อย อยากถูกจับไปขายในซ่องหรือไง” ชายที่นั่งอยู่ข้างหัวหน้าของมันก็เอ่ยขึ้นอย่างโมโห
“อ่า ชักโมโหแล้วสิ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยพลางใช้ตะเกียบปักอกของอีกฝ่ายจนสิ้นใจตายไปทันที
มันรวดเร็วเกินกว่าที่คนอื่นจะทันได้ตั้งตัวเสีย และกว่าที่คนอื่นจะพากันขยับตัวก็สายไปเสียแล้ว
เว่ยลู่เซียนมองชายทั้งสี่ที่ถูกนางฆ่าตายโดยยังไม่ถึงสองลมหายใจดีก็พลันหันไปมองหัวหน้าของกลุ่มที่ตอนนี้เบิกตากว้างอย่างตกใจ
“ข้าให้โอกาสเจ้าหนีไปซะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอก
ชายคนนั้นพยักหน้ารับก่อนจะลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปทันที แต่แล้วก็ต้องล้มลงเมื่อมองไปที่หน้าอกของตัวเองก็พบหน้ามีเลือดออก
ตุ้บ
“เอ่อ ข้าว่าคงไม่ต้องพึ่งข้าแล้วล่ะ” เฉินกู้เสียเอ่ยขึ้นเพราะไม่คิดว่าหญิงสาวจะฝีมือดีขนาดนี้ ชนิดที่เขานั้นยังมองการโจมตีเมื่อครู่นั้นไม่ทันเลย
“ท่านเป็นอาจารย์สำนักนภาหรือ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามเมื่อเห็นชุดของอีกฝ่ายที่สวมใส่อยู่ในตอนนี้
“เอ่อ ใช่ แค่อาจารย์ฝึกหัดนะ” เฉินกู้เสียเอ่ยบอก
“นั่งลงสิ หลงเทียนตื่นได้แล้ว ข้าขอตะเกียบอีกคู่เจ้าคะ” เว่ยลู่เซียนสั่งอีกฝ่าย ก่อนจะบอกหลงเทียนที่นอนหลับแบบชนิดที่เจ้านายอย่างนางมีเรื่องมันก็ไม่สะดุ้งตื่นขึ้นมาสักนิด ก่อนจะร้องบอกเจ้าของโรงเตี๊ยม
“ขอรับ” เฉินกู้เสียเลือกที่จะนั่งลงฝั่งตรงข้ามพลางใช้เท้าเขี่ยศพพวกนักเลงออกไปให้พ้นทาง
“นี่ขอรับ” ชายวัยกลางคนเอ่ยบอกพลางส่งตะเกียบคู่ใหม่ให้กับหญิงสาวไปด้วยความเกรงใจ ไม่คิดว่าหญิงสาวจะเก่งขนาดสู้กับนักเลงห้าคนนี้ได้อย่างสบายๆ
“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านไม่ได้อยู่ดูการประลองหรือ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกก่อนจะหันไปถามชายหนุ่มที่กำลังทำหน้าไม่ถูก
“พอดีข้ามีเรื่องต้องมาทำนะก็เลยออกมาก่อน” เฉินกู้เสียเอ่ยตอบ
“งั้นหรือ อย่างไรก็เลี้ยงอาหารข้าทีนะ” เว่ยลู่เซียนตอบก่อนจะเอ่ยบอกอีกฝ่ายไปด้วยจากนั้นก็นั่งทานอาหารไปเงียบๆ
เฉินกู้เสียที่ได้ยินหญิงสาวเอ่ยบอกมาเช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าจะรู้สึกตกใจดีหรือรู้สึกดีใจ
เพราะเขาไม่เคยเจอหญิงสาวเช่นนี้มาก่อน เอาเถอะ ถือว่าเขาเลี้ยงนางเป็นการตอบแทนเรื่องที่นางรักษาเขาในตอนนั้นก็แล้วกัน
“แน่นอนขอรับ” เฉินกู้เสียเอ่ยตอบพลางนั่งทานอาหารไปด้วย
พลางคิดว่าหญิงสาวไม่คิดจะเก็บกวาดศพพวกนี้ก่อนจะลงมือทานอาหารเลยหรือ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 33 ข้าชักจะโมโหแล้ว

นิยายแนะนำ

ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 33 ข้าชักจะโมโหแล้ว

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้