บทที่11
เดินทางไปเมืองอวี้หยาง
วันที่ห้าหลังจากที่มาถึงโลกใบนี้
หยุนโม่เดินออกมาจากอาณาเขตป่า
นี่เป็ครั้งแรกที่เขาบนเห็นถนนทางเดินหยุนโม่เห็นถนนแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขาใช้เวลาแทบทั้งคืนในการเดินทางอยู่ในป่า
คนปกติไม่กล้าเดินทางในป่าแบบนั้นอย่างแน่นอน
แต่ว่าหยุนโม่มีโนวาที่ตรวจสอบพื้นที่และก็ยังเป็แผนที่นำทาง
หยุนโม่เลยสามารถเดินทางในป่าได้อย่างสบายใจ
ในตอนนี้เมื่อเดินทางในป่ามาตลอดทั้งคืนก็สามารถเดินออกมาถึงถนนได้สำเร็จ
หยุนโม่มองถนนที่ทอดยาวไปทางทิศเหนือ
“ถ้าเดินไปด้านหน้าคือเมืองอวี้หยางสินะ”
ตามความทรงจำของคนผู้นั้น โนวาจึงทำแผนที่คราวๆขึ้นมา
ทำให้หยุนโม่รู้ว่าเดินไปตามทางอีกไม่นานเขาก็จะถึงเมืองที่ชื่อว่าอวี้หยาง
เป็หนึ่งในเมืองใหญ่แห่งนึงในอาณาเขตปกครองเมฆาคลั่ง
ในตอนนี้หยุนโม่มีความตั้งใจที่จะเดินทางไปยังเมืองอวี้หยางเพื่อเอาหินิญญาไปขาย
รถม้าคันนึงผ่านไปหน้าของหยุนโม่ไป
หยุนโม่พบเห็นรถม้าคันนั้นเป็รถม้าเหมือนในยุคราชวงศ์จีนโบราณ ที่เขาเห็นในพวกซีรี่ย์ย้อนยุค
ทว่ารถม้าที่วิ่งเลยไปอยู่ๆก็หยุดลงคิ้วทั้งสองข้างของหยุนโม่ขมวดเข้าหากันทันที
เพราะในตอนนี้มีคนผู้นั้นะโลงมาจากรถม้า
อีกฝ่ายเป็ชายวัยกลางคนผู้นึงร่างกายอ้วนท้วนแต่งกายดูดีเหมือนกับเศรษฐีตระกูลใหญ่
ชายอ้วนผู้นั้นยิ้มอย่างเป็มิตรจากนั้นก็โบกไม้โบกมือให้กับหยุนโม่
“นี่!!น้องชายหลงทางมางั้นหรือ?”
หยุนโม่สงบนิ่งฉีกยิ้มแล้วเดินเข้าไปหาชายอ้วนผู้นั้น
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆจึงพบเห็นว่ารถม้าของชายอ้วนผู้นี้มีสารถีขับรถม้าสองคนเป็ชายร่างกายกำยำเหมือนกับเป็ผู้คุ้มกันไปในตัว
“พี่ชายท่านนี้!ข้าหลงทางจริงๆ คิดว่าจะตายในป่าเสียแล้ว” หยุนโม่ประสานมือคารวะแล้วก็ทำหน้าโล่งอกยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อใบหน้า ท่าทางเหมือนเพิ่งผ่านเคราะห์มาได้
“ว่าแล้วเชียว เอาละๆมาๆด้านหน้าเป็เมืองอวี้หยาง เดินทางไปด้วยกันพอถึงเมืองอวี้หยางค่อยไปพักที่จวนของข้า”
หยุนโม่ได้ยินแบบนั้นก็แสดงใบหน้ายินดีก่อนจะพยักหน้ารัวราวกับไก่จิกเมล็ดข้าว
จากนั้นหยุนโม่ก็เดินขึ้นไปบนรถม้าพร้อมกับชายอ้วน
รถม้าที่จอดนิ่งก็เริ่มเคลื่อนที่อีกครั้งเคลื่อนที่ตรงไปด้านหน้า
หยุนโม่ที่เข้ามานั่งลงม้าได้ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ชายอ้วนรีบรินน้ำชาก่อนจะยืนให้กับหยุนโม่ “เอาน้องชายกินน้ำก่อน!”
มือของหยุนโม่ยืนไปรับถ้วยชาก่อนจะยิ้มรับถ้วยชาถูกยกขึ้นมาจนเกือบจะถึงมุมปาก
ทว่า..มันก็หยุดชะงัก
ชายร่างอ้วนที่จ้องมองอยู่ก็หยุดชะงักรอยยิ้มบนใบหน้าสลายหายสิ้น ใบหน้าของชายอ้วนแข็งทื่อในทันที
หยุนโม่มองเห็นการเปลี่ยนแปลงมุมปากของเขาจึงยกยิ้มขึ้นมา
“เป็อันใด? อยากให้ข้ากินน้ำชางั้นหรือ?”
มุมปากของชายอ้วนกระตุกมันััได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบเอื้อมมือไปหยิบมีดสั้นที่อยู่ด้านหลังพร้อมจู่โจม
แต่ว่าคนที่รวดเร็วกว่าคือหยุนโม่แท่งเหล็กสีดำร่วงลงมาจากแขนเสื้อมาอยู่ในมือ
คมดาบพลังงานพุ่งออกมา ฉึบ!!ดาบพลังงานสะบั้นศีรษะของชายอ้วนผู้นั้นอย่างง่ายดาย
สารถีร่างใหญ่สองคนที่ขับคับรถม้าอยูหยุดรถม้าในทันทีเพราะััได้ถึงการลงมือภายในรถม้า
มือของพวกมันเอื้อมไปจับดาบเหล็กข้างเอว
แต่ว่าทันใดนั้นดาบพลังงานก็พุ่งมาจากด้านในรถม้าแล้วมันเสียบคอหนึ่งในชายร่างใหญ่ได้ง่ายดาย
คนผู้นั้นตายตกทันทีส่วนอีกผู้นึงก็ไหวตัวทันดีดตัวหลบออกมา
แต่ว่าร่างของหยุนโม่ก็พุ่งออกมาจากทางหน้าต่างรถม้าเช่นนี้
ชายร่างใหญ่ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัดหยุนโม่พุ่งออกมาจากทางด้านต่างก็ขว้างปามีดสั้นที่เขาได้มาจากชายอ้วนผู้นั้นออกไป
มีดสั้นพุ่งทะยานใส่ชายร่างใหญ่ผู้นั้น
ชายร่างใหญ่ผู้นั้นใช้ดาบในมือปัดป้องมีดสั้นทันทีแต่การที่ใช้ดาบปัดป้องมีดสั้นนั้นไป
ก็ทำให้หยุนโม่มีเวลาพอพุ่งเข้าประชิดมันจากนั้นก็ใช้ดาบพลังงานตัดร่างของคนผู้นั้นได้อย่างง่ายดาย
หยุนโม่มองซากศพของมัน
“บิดามันเถอะ!คิดจะเป็โจรก็แสดงให้เนียนๆหน่อยสิ”
คนพวกนั้นเป็โจรดักปล้นระหว่างทางอย่างแน่นอน
สิ่งที่ทำให้หยุนโม่มั่นใจเกี่ยวกับเื่นี้ได้ก็เพราะว่าคนพวกนี้เผยพิรุธมากมาย
ั้แ่ที่ชายร่างอ้วนผู้นั้นเดินลงมาจากรถม้าหยุนโม่ก็มองเห็นเป็ความผิดปกติแล้ว
ชายร่างอ้วนผู้นั้นแสร้งแสดงท่าทางเป็เศรษฐีและตระกูลใหญ่
เพียงแต่ว่าตัวของมันแม้ว่าจะมีร่างกายอ้วนๆเหมือนกับพวกเศรษฐีตระกูลใหญ่แต่ว่าิักับหยาบกร้านเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนตระกูลใหญ่
เป็เหมือนกับพวกแรงงานที่ตากแดดตากลมไม่ได้มีผิวละเอียดอ่อนเหมือนกับพวกคุณชายหรือว่านายท่านของตระกูลใหญ่เลย
ไม่เพียงแค่นั้นทันทีที่เข้าใกล้พวกมันหยุนโม่ยังได้กลิ่นเืจากพวกมันอีกด้วย
อย่างที่สามก็คงจะเป็ในตอนที่เขากำลังดื่มชา
ในตอนนั้นระบบแจ้งเตือนขึ้นมาถึงอันตรายแล้วก็สารพิษที่อยู่ภายใน
จึงรู้ได้ในทันทีว่าเ้าพวกนี้เป็โจรดักปล้นระหว่างทาง
หยุนโม่แสร้งแสดงท่าทางเป็คุณชายใหญ่ผู้หลงทางนั่นทำให้เ้าผู้คนพวกนี้ประมาทเขาจริงๆ
เลยสามารถสังหารพวกมันได้อย่างง่ายดาย
แต่จริงๆแล้วถึงแม้ว่าจะไม่ได้ใช้แผนการก็สามารถสังหารพวกมันได้ง่ายๆอยู่ดี
เพราะดาบพลังงานที่อยู่ในมือของหยุนโม่สังหารได้แม้กระทั่งผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายา
เ้าพวกนี้เป็โจรธรรมดาไม่ใช่ผู้ฝึกตนสังหารพวกมันเองก็ไม่ใช่เื่ที่ยากเย็น
หยุนโม่มีทั้งอาวุธที่ทรงพลังและเขาก็ยังเป็นักรบในามีหรือจะพ่ายแพ้กับเ้าพวกโจรพวกนี้
ดวงตาของหยุนโม่หันไปมองรถม้า
มุมปากของเขาค่อยๆยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ
“อืม..โชคดีจริงๆคิดว่าต้องเดินไปจนถึงเมืองแล้วแท้ๆ”
“เจอพวกโจรพวกนี้ได้รถม้าก็ไม่ต้องเดินแล้วและเหมือนว่าพวกมันจะมีเงินติดตัวด้วย”
หยุนโม่เริ่มจัดการกับพื้นที่รอบๆในทันที
พวกโจรพวกนี้มีเงินติดตัวอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้นเป็เศษเงินธรรมดา
เงินพวกนี้ไม่สำคัญมากนัก เพราะว่าหินิญญาที่เขาพกมาด้วยสามารถเปลี่ยนเป็เงินได้มากมายแล้ว
รถม้าต่างหากที่ทำให้เขาสบายในตอนนี้
หยุนโม่แย่งชิงรถม้าจากนั้นก็ใช้รถม้าเดินทางต่อ
เวลาผ่านไปเพียงสองเค่อ
ในที่สุดเป้าหมายของเขาเองก็ปรากฏสู่ด้านหน้า
เมืองขนาดใหญ่ปรากฏแก่สายตาทัศนียภาพที่มองเห็นด้านหน้าคือเมืองที่ใหญ่โตกำแพงเมืองสูงใหญ่คือสิ่งแรกที่มองเห็น
นั้นคือเมืองอวี้หยางหนึ่งในเมืองใหญ่ของเขตการปกครองเมฆาคลั่ง
ตามความทรงจำของผู้ฝึกตนผู้นั้นทำให้ได้รู้ว่าเมืองที่อยู่ด้านหน้าในตอนนี้เป็เมืองที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณนี้สุดแล้ว
รถม้าของหยุนโม่เดินทางผ่านเข้าไปภายในเมืองอย่างง่ายดาย
และเมื่อผ่านพ้นเขาไปหยุนโม่ก็ได้พบเห็นในเมืองอวี้หยางได้ชัดเจน
ภายในเมืองมีสิ่งก่อสร้างสูงใหญ่มากมายเป็สิ่งก่อสร้างรูปทรงจีนโบราณราวกับหลุดออกมาจากในนิยาย
หยุนโม่เข้ามาถึงในเมืองแววตาของเขายิ่งสงบนิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ
265
