“เดี๋ยวฉันขอไปดูเธอหน่อยนะคะ”พูดจบไช่ซุนหลันก็วางข้าวของแล้วเดินเข้าไปในบ้านเพื่อดูอาการของสะใภ้ใหญ่
ด้วยความที่เป็ครอบครัวใหญ่ การอยู่อาศัยจึงค่อนข้างจะแออัดดีที่มีเงินเดือนและเบี้ยเลี้ยงพิเศษของหลี่เหวินไคมาจุนเจือ ทำให้ตัวบ้านหลี่ไม่ได้เป็บ้านดินโคลนสีเหลืองเหมือนกับบ้านของคนส่วนใหญ่ในชนบทบ้านหลังนี้ทำจากไม้ผสมอิฐ แม้จะสร้างจากวัสดุที่ดีกว่าบ้านอื่นแต่บริเวณบ้านนั้นยังคงคับแคบมากอยู่ดีและที่ดูจะเป็ปัญหามากที่สุดก็คือการนอน ซึ่งแต่ละครอบครัวจะนอนเรียงกันโดยมีผ้าบางๆเป็ฉากกั้น เวลามีกิจกรรมเข้าจังหวะระหว่างคู่สามีภรรยาก็จะมีความเขินอายอยู่บ้าง
ภาพที่ไช่ซุนหลันเห็นตอนนี้คือสะใภ้ใหญ่นอนหัวฟูใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
“พี่สะใภ้ใหญ่คะ พี่เป็อย่างไรบ้าง?”ไช่ซุนหลันอดเป็ห่วงไม่ได้ สะใภ้ใหญ่คนนี้อายุมากกว่าเธอแค่ไม่กี่ปีแต่กลับต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้
สะใภ้ใหญ่ลืมตาขึ้นช้าๆ พลางมองเพดานด้วยแววตาเลื่อนลอย
“เธอเป็ใคร เธอชื่ออะไรเหรอ?”เสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้น
ไม่ว่าไช่ซุนหลันจะพูดอะไร สะใภ้ใหญ่ก็ไม่สามารถรับรู้หรือรับฟังได้เลยเธอเพียงถามคำถามเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา
‘ดูเหมือนนี่จะเป็ปฏิกิริยาที่เกิดจากการที่มีสิ่งกระทบกระเทือนจิตใจมากจนเกินไปทำให้สมองทนไม่ไหวและปิดกั้นตัวเองจากเื่เลวร้ายสินะ?’ ไช่ซุนหลันคิดในใจขณะที่สังเกตอาการของหญิงสาวตรงหน้า
อาการ[1]ที่สะใภ้ใหญ่เป็อยู่ตอนนี้ถ้าไม่ได้รับการดูแลบางทีจิตใจของเธอก็อาจไม่สามารถกลับมาเป็ปกติได้ หากอาการหนักมากๆเข้าก็จะถึงขั้นลืมทุกสิ่ง ลืมแม้กระทั่งสิ่งที่รักรวมถึงคนรัก เพราะสมองนั้นจะไม่จดจำสิ่งใดเลยทั้งเื่ที่ทำให้เศร้าใจและดีใจ
ไช่ซุนหลันมองท่าทีเลื่อนลอยนั้นของสะใภ้ใหญ่ก่อนจะเดินไปคุยกับแม่หลี่
“คุณแม่คะ ตอนนี้อาการของพี่สะใภ้ใหญ่น่าเป็ห่วงมากเลยค่ะฉันอยากให้ทุกคนหยุดพูดถึงเื่พี่ชายใหญ่ให้สะใภ้ใหญ่ได้ยิน จนกว่าจิตใจของเธอจะแข็งแรงพอและพร้อมจะเปิดรับเื่ราวความเ็ปได้เราต้องค่อยๆ เยียวยาจิตใจกันไป ตอนนี้เธอยังจำอะไรไม่ได้ ฉันคิดว่าเร็วๆ นี้อย่าเพิ่งให้เธอไปทำงานที่ฝ่ายผลิตเลยนะคะเธอคงไม่สามารถรับแต้มค่าแรงได้หรอก”
แม่หลี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า“เห้อ..อาไห่ก็ไม่อยู่ สะใภ้ใหญ่ก็มาอาการหนัก โกวต้านอายุแค่สามขวบจะไปทนเื่แบบนี้ได้ยังไงกัน”
หลี่โกวต้านที่แม่หลี่พูดถึงนั่นก็คือลูกของหลี่ไห่กับสะใภ้ใหญ่สองคนนี้มีลูกด้วยกันสามคนนั่นก็คือ หลี่ต้านี หลี่เอ้อร์นี และหลี่โกวต้าน
“โกวต้านอายุไล่เลี่ยกับเ้าสามของฉันยังไงเดี๋ยวฉันจะช่วยดูแลอีกแรงหนึ่งค่ะ”
แม่หลี่ที่แกะเปลือกหน่อไม้อยู่ก็ถึงกับทำหน่อไม้หล่นพื้น
‘สะใภ้รองน่ะเหรอ อาสาจะช่วยดูแลโกวต้านของบ้านใหญ่?’
จากนั้นแม่หลี่ก็แหงนหน้ามองท้องฟ้า วันนี้พระอาทิตย์ก็ไม่ได้ขึ้นทางทิศตะวันตกนี่ถ้าอย่างนั้นก็คงมีอยู่เหตุผลเดียว..
“อืม...เพราะท้องฟ้ามืดครึ้มจริงๆ ด้วยแฮะ!”
ไช่ซุนอยากจะร้องไห้กับท่าทางเช่นนี้ของแม่หลี่ แค่เธออาสาช่วยดูแลโกวต้านแม่เฒ่าหลี่ถึงกับมีท่าทีเช่นนี้เชียวเหรอ
“ถือว่าช่วยฉันหน่อยก็แล้วกันนะ ่นี้ยังไงเธอก็ไม่ได้ไปทำงานที่ฝ่ายผลิตอยู่แล้วแล้วนี่เหวินไคเป็อย่างไรบ้าง?” แม่หลี่เกือบลืมไปเลยว่าสะใภ้รองคนนี้แอบไปขอหนังสือแนะนำตัวรวมทั้งขโมยทะเบียนสมรสกับทะเบียนบ้านและหนีออกจากบ้านไปหาหลี่เหวินไคถึงค่ายทหารต่างมณฑลพอนึกขึ้นได้เืลมก็พลันพลุกพล่าน
‘ฮึ่ม!!! คงทำตัวดีหวังจะชดเชยความผิดสินะ หมูี้เีก็ยังคงเป็หมูี้เีอยู่วันยังค่ำ!’
“เหวินไคสบายดีค่ะ แต่ตอนนี้เขาต้องไปปฏิบัติภารกิจพิเศษที่ฮาร์บิน เอ้อ...นี่เป็เงินที่เหวินไคฝากมาให้สำหรับเดือนนี้นะคะ 60หยวน” ไช่ซุนหลันควักเงินที่หลี่เหวินไคให้มาทั้งหมดมอบให้แม่หลี่
“เยอะจริงเชียวนะรอบนี้ ไม่รู้อาเหวินไคของฉันต้องไปทำงานเสี่ยงขนาดไหนกัน”ถึงจะดีใจที่ได้เงินเยอะในครั้งนี้ แต่แม่หลี่ก็อดบ่นไม่ได้
“แล้วนี่เธอแบ่งไปหรือยังล่ะ?” แม่หลี่หันมาถามไช่ซุนหลันด้วยความเคยชินเพราะไม่ว่ายังไงเงินเดือนของหลี่เหวินไค ไช่ซุนหลันก็มีสิทธิ์ที่จะได้มันนิดหน่อยซึ่งแตกต่างจากสะใภ้คนอื่นที่เงินทั้งหมดต้องถูกส่งเข้ากองกลางของบ้าน
“ฉันยังพอมีเงินอยู่บ้าง คุณแม่เก็บไว้เถอะค่ะ ดูนี่สิคะฉันซื้อของมาเยอะแยะเลย”ไช่ซุนหลันโกหกตาใส เื่เงินของหลี่เหวินไคนั้นเธอไม่อยากจะเข้าไปก้าวก่ายกระเป๋าใครกระเป๋ามันสบายใจสุดแล้ว และตัวเธอก็สามารถหาเงินเองได้ ทำไมจะต้องไปแย่งเงินของหลี่เหวินไคด้วยล่ะ
แม่หลี่ปวดใจมากเมื่อเห็นว่าไช่ซุนหลันซื้อของมามากมายขนาดนี้นี่มันทั้งเนื้อหมู น้ำมัน น้ำตาลทรายแดง ผักอีกสองสามอย่าง ยังไม่รวมผ้าพับอีกห้าผืนทำไมลูกสะใภ้คนนี้ถึงมือเติบแบบนี้นะ!
“นี่มันต้องหมดเงินไปมากแค่ไหนกัน! อาเหวินไคหาเงินมาอย่างยากลำบากแต่เธอกลับเอาไปใช้สุรุ่ยสุร่ายอย่างนี้น่ะเหรอสะใภ้รอง!” แม่หลี่ถึงกับควันออกหู
“เงินที่เหวินไคให้มาฉัน ฉันไม่ได้แตะต้องมันแม้แต่เฟินเดียว ของที่ฉันซื้อนี้เป็เงินฉันทั้งนั้นคุณแม่สบายใจเถอะค่ะ ต่อไปนี้เงินเดือนของเหวินไคที่ส่งมาทุกเดือนคุณแม่ก็เอาไปได้เลย”
แม้คำพูดของไช่ซุนหลันจะดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือ แต่อย่างไรเธอก็เอ่ยปากออกมาเองแม่หลี่จึงไม่มีคำพูดใดจะเอ่ยกับสะใภ้คนนี้อีก
“ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ แต่เงินที่เธอมีก็เป็เงินจากการที่เหวินไคทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยแม้เธอจะได้รับไปส่วนเดียวแต่นั่นก็ถือว่าเยอะกว่าคนอื่นแล้วนะ เธอลองมองดูรอบๆ สิในหมู่บ้านนี้มีสะใภ้บ้านไหนบ้างที่ได้เงินและไม่ต้องทำงานลงแปลงนาเหมือนอย่างเธอ”
“ค่า...ฉันรู้แล้วค่ะ ใครว่าฉันไม่ได้ทำงานล่ะคะ บางที่ฉันก็คอยช่วยทำความสะอาดบ้านบ้างบางครั้งบางคราว” น้ำเสียงตอนท้ายของไช่ซุนหลันเริ่มแ่ปลายตอนที่เธอเถียงแม่หลี่เธอก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเ้าของร่างเดิมนั้นไม่ค่อยได้ทำงานอะไรเลยนี่เป็โชคดีของเ้าของร่างเดิมที่ครอบครัวนี้ยังยอมให้เธออยู่ด้วย
จากนั้นไช่ซุนหลันก็เอาของไปเก็บ สำหรับผ้าพับและของแห้งของเธอนั้นเธอจะเก็บไว้ในกล่องไม้ แต่ละคนจะมีกล่องไม้ขนาดใหญ่คนละหนึ่งกล่องไว้สำหรับเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวขอตัวเองสาเหตุที่ไช่ซุนหลันต้องเอาของแห้งมาเก็บไว้รวมที่นี่ด้วยมันเป็เพราะว่าสะใภ้สามมักจะแอบขโมยของๆเ้าของร่างเดิมไป เ้าของร่างเดิมเคยฟ้องเื่นี้แก่แม่หลี่แล้ว แต่แม่หลี่นั้นไม่ยอมเชื่อในสายตาของคนในครอบครัวหลี่ คนที่ร้ายกาจที่สุดก็คือเ้าของร่างตัวดีนั่นเอง
“สะใภ้รองไหนๆ เธอก็มาแล้ว เธอมาดูลูกของเธอกับเด็กๆ แทนฉันที ฉันยังไม่ได้เตรียมอาหารเลยนี่ได้เวลาเลิกงานแล้วด้วย” แม่หลี่ะโเรียกไช่ซุนหลัน
“ค่ะคุณแม่ ฉันไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ!” ไช่ซุนหลันรีบพับผ้าและตัดสินใจเอาเนื้อผักและไข่ ไปวางไว้ที่ครัวก่อนจะเดินออกมาที่ลานดินหน้าบ้าน
“ฉันวางของไว้ให้คุณแม่ที่โต๊ะในครัวแล้วนะคะ คุณแม่เอาไปทำอาหารได้เลย”
“ของพวกนั้นไม่ได้มีไว้สำหรับเธอคนเดียวเหมือนทุกครั้งเหรอ?” แม่หลี่ถามด้วยความแปลกใจ ั้แ่ไช่ซุนหลันกลับมา เธอได้สร้างความแปลกใจให้กับแม่หลี่หลายเื่
“ถ้าของสำหรับฉันเองฉันเก็บไว้แล้วล่ะค่ะ ส่วนอาหารพวกนั้นน่ะเป็ของครอบครัวเรา”
แม่หลี่ตอบรับในลำคอก่อนจะไปสำรวจของที่ไช่ซุนหลันนำมาเธอเฉือนเนื้อหมูใช้เพียงน้อยนิดเพราะยังคงทำใจไม่ได้กับการที่ต้องกินเนื้อเยอะเพียงนี้ภายในมื้อเดียวจากนั้นก็เริ่มลงมือทำตี้ซานเซียนหรือผัดสามสหายโดยการใช้มะเขือยาวมันฝรั่ง และพริกหยวกมาผัดรวมกัน และจานเนื้ออีกจานนั่นก็คือกะหล่ำปลีดองต้มเนื้อขาวและก็ยังมีแผ่นแป้งธัญพืชหยาบที่ไว้กินคู่กัน
[1] จัดอยู่ในกลุ่ม dissociative disorders
221
![[ตอนพิเศษ] ตรรกะร่วมรบ: หุ้นส่วน (หัวใจ) ข้ามสายงาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1780304692_90969846.webp)
