ณ โรงพยาบาล
“เชิญคนไข้เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วขึ้นไปนั่งข้างบนได้เลยค่ะ”
ฉันที่มาตรวจภายในหลังจากที่ประจำเดือนไหลไม่หยุดติดต่อกันเป็เวลา 1 เดือนแล้วนั้น อยู่ ๆ ก็จะต้องขึ้นโต๊ะ นั่งถ่างกีให้คุณหมอขูดชิ้นเนื้อในมดลูกไปตรวจ ถามว่าฉันอายหมอไหม อายสิคะ…ฉันยังไม่เคยมีเพศสัมพันธ์มาก่อนนะ โชคดีที่ฉันใส่มาสก์มาด้วยเลยอายน้อยหน่อย (อายน้อยลงกว่าเดิมนิด…แบบนิดจริงๆ) แต่ก็ยังรู้สึกตื่นเต้นจนมือเย็นเท้าเย็นอยู่ดี ในหัวก็ได้แต่คิดว่า
‘นี่ฉันจะเสียซิงให้เครื่องมือแพทย์จริง ๆ เหรอเนี่ย’ ฉันยังไม่มีผัวเลยนะT^T
หลังจากผ่านความเ็ปมาก ๆ มา 3 นาที เื่ราวยังไม่จบค่ะ คุณหมอก็พาฉันไปอัลตราซาวด์เพิ่มเติม ระหว่างที่ฉันนอนอยู่บนเตียง ฉันก็นึกว่าน่าจะอัลตราซาวด์เหมือนคนท้องที่เอาเครื่องมือมาลูกท้องไปมาแค่นั้น แต่ไม่ใช่ค่ะ คุณหมอให้เราชันเข่าขึ้น หลังจากนั้นก็หยิบเครื่องมือที่มีลักษณะเป็แท่งยาว ๆ ขึ้นมา แล้วสวมถุงยางครอบเครื่องมือนั้นอีกที
“พร้อมนะคะ”
ยังไม่ทันได้พูดหรือตอบอะไรไป เครื่องมือนั้นก็เข้ามาภายในตัวฉันแล้ว แต่พีคตรงที่ว่า หมอไม่ได้เอาเข้าทางกีตามที่ฉันจินตนาการหลังจากที่ให้ชันเข่า แต่เอาเครื่องมือนั้นเข้าทางก้นแทน โอ๊ยยยยยย ความรู้สึกตอนนั้นมันเป็อะไรที่จุก พูดไม่ออก สติเบลอไปหมด… ‘ไปหมดแล้ว…ทั้งหน้าและหลัง’ หลังจากตรวจทุกอย่างเรียบร้อยก็มานั่งรอฟังอาการเบื้องต้น (แบบไม่มีสติ)
“หมออัลตราซาวด์ตรวจเบื้องต้นแล้ว ไม่พบก้อนเนื้อซีสต์ หรือมะเร็งนะคะ”
ฮะ มะเร็ง… ความรู้สึกฉันตอนที่ได้ยินคำนี้ ใจฉันตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม
“แต่ก็ต้องรอผลตรวจเนื้อเยื่ออีกทีนะคะ เพราะอาการเบื้องต้นมีความเป็ไปได้ที่จะเป็สองโรคนี้ อีกสองอาทิตย์หมอจะนัดมาฟังผลอีกทีนะคะ” แล้วคุณหมอก็พูดอะไรอีกบลา ๆ
หลังจากที่ฉันกลับมาจากโรงพยาบาล ก็ได้ทิ้งตัวลงบนเตียงเสมือนคนไม่มีความรู้สึก หมดเรี่ยวแรงกับทุกสิ่งทุกอย่าง และนอนเหม่อลอยมองเพดานสีขาว้าเป็เวลานาน พร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาเหมือนเขื่อนน้ำตาที่กักเก็บมาเป็ระยะเวลาหลายปีที่พร้อมถล่มลงมาในเวลาเดียวกัน
“ชีวิตคนเรา มันเอาแน่เอานอนไม่ได้จริง ๆ สินะ”
หลังจากที่ฉันใช้เวลาในการเข้าใจสถานการณ์ของตัวเองมาสักพักใหญ่ ๆ ฉันก็ได้ต่อสายหาคนในครอบครัวทันที
“พ่อจ๋า แม่จ๋า สองอาทิตย์หลังจากนี้อาจจะโทรหาหนูไม่ค่อยติดนะ หนูว่าจะไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาหน่อย ถ้ากลับมาแล้วเดี๋ยวหนูโทรหาอีกทีนะ มีอะไรคุยทางไลน์นะจ๊ะ” หลังจากคุยเสร็จพ่อกับแม่เสร็จ ก็รีบคอลไลน์กลุ่มทันที
“พวกมึง กูตกลงจะไปเที่ยวญี่ปุ่นกับพวกมึงนะ เดี๋ยวกูวางแพลนเอง…เดินทางศุกร์นี้เลย”
หวานหวาน : จะให้ชีวิตฉันดราม่าั้แ่ต้นเลยเหรอคะคุณนักเขียน
นักเขียน : โถ่ววววว //สายตาล่อกแล่กไม่กล้าสู้หน้า
11K
