"ถ่านไฟเก่ามันร้อน"เกรทบอกแล้วก็ยิ้มออกมาหลังจากปล่อยมือเพื่อนของเขาให้เดินไปหาเป้าหมายที่ตรงเข้ามา
"แม่งก็ได้แค่ร้อนแหละกูว่า ถ้าแม่งจะติดอีกรอบอะนะ ป่านนี้ทรายไม่อ่อยจนแห้งหรอกมั้ง"เจมส์พูดแล้วก็ลุกออกมาแบบยิ้มๆ มันเป็เื่ปกติที่เขาจะพูดกันตรงๆ พอแพทเดินไปหาเธอคนนั้น พวกเขาก็ม้วนหนังสือเรียนไว้ในมือพลางเดินไปที่ห้องเรียนกันก่อน เพราะไม่รู้ว่าไอ้ตัวดีของเขาจะไปเสวยสุขนานแค่ไหน
ด้านเป่าเปา
"กินเข้าไปเนี่ยไอ้นมมะเขือเทศ กินจนแก้มชมพูแล้ว"น้ำหนึ่งบอกด้วยความมันเขี้ยว มือก็เผลอไปดึงแก้มอมชมพูที่มีแค่แป้งฝุ่นบนหน้า ไม่ได้แต่งเติมอะไรเลย เห็นจะมีแค่แป้งฝุ่นกับลิปมันรสสตอร์เบอร์รี่หวานๆ
"เจ็บนะน้ำ"เปาเป่าทำหน้างอแง ก็ทำให้น้ำหนึ่งหลุดยิ้มออกมา ก่อนหน้านี้เดินไปซื้อขนมกินเล่น แต่พอเห็นเพื่อนกินแต่นมมะเขือเทศแล้วก็อดหยีไม่ได้ แต่ความเอ็นดูมันดันมีมากกว่าน่ะสิ
"ก็น่ารักเองนี่ ว่าแต่เอวามันไปไหน ทำไมไม่มาด้วยกันล่ะ อีกแป๊บก็เข้าเรียนละนะ"น้ำหนึ่งมองหาด้วยความสงสัย
"เมาอะดิ เมื่อคืนบอกว่าไปปาร์ตี้วันเกิดน่ะ ตอนนี้ก็เลยนอนอยู่ที่ห้อง ลุกไม่ขึ้น"เป่าเปาบอกพลางนึกถึงเพื่อนสนิทที่เป็รูมเมทกัน
"อะไรของมันเนี่ย เปิดเทอมวันแรกแท้ๆ ั้แ่มาคบกับแฟนคนนี้ก็เปลี่ยนไปเลยเนอะ..."
"ปกติแหละ คนมีแฟน"เป่าเปาคิดในแง่ดีเพราะเธอสนิทกับเอวามากก็เลยไม่ได้นึกสงสัยอะไรนัก ทั้งสองคนพูดจบก็เดินมาถึงลิฟต์หลังตึก ซึ่งน้อยนักที่นักศึกษาของคณะนี้จะมาใช้กัน แต่ก็ใช่ว่าจะใช้ไม่ได้
"เฮ้ย เดี๋ยว ลืมบัตรนักศึกษาไว้สหกรณ์"น้ำหนึ่งเบรกขากะทันหันเมื่อค้นกระเป๋าไปแล้วหาบัตรนักศึกษาของตัวเองไม่เจอ นึกๆ ดูแล้วก็จำได้ว่าล่าสุดเธอเอาออกมาถ่ายเอกสาร
"เอ้า"
"รออยู่นี่ ขอใส่เกียร์หมาก่อน"น้ำหนึ่งพูดอย่างรีบร้อนและไม่ได้รอให้เป่าเปานั้นได้พูดอะไรต่อ พูดเสร็จก็วิ่งย้อนกลับไปทันที เป่าเปาเลยยิ้มแล้วส่ายหัว แต่ก็เดินมานั่งรอตรงบันไดทางเดิน
"อืม...หมดและ"เป่าเปาพึมพำคนเดียวเงียบๆ นมในมือนั้นเกลี้ยงกล่อง พอหมดก็กวาดสายตาหาถังขยะที่จะทิ้ง พอมองไปตรงข้างราวบันไดก็เห็นมีถังสีขาวอยู่ซึ่งไม่แน่ใจว่าใช่ถังขยะหรือเปล่า
ร่างเล็กลุกทันทีก่อนจะเดินมาทิ้ถังขยะอย่างไม่ได้คิดอะไร และด้วยนิสัยติดโทรศัพท์ เป่าเปายกมือถือของเธอขึ้นมาเพื่อที่จะถ่ายไปรอบๆ เหมือนการอัพเดตว่าวันนี้เปิดเรียนวันแรกแล้ว
คนตัวเล็กแพลนกล้องไปรอบๆ จนไปสะดุดกับสิ่งที่อยู่ตรงห้องใต้บันได
เมื่อมองไปตรงหน้า กลับเห็นว่ามันมีประตูห้องเก็บของเปิดอยู่ที่ใต้บันได แต่มันน่าจะดีกว่านี้ถ้าไม่มีเสียอะไรออกมา
"ไม่เอาทราย ที่นี่ไม่ได้"เสียงหนึ่งดังออกมา ทำให้คนด้านนอกตาโตขึ้นมาทันทีจนมองเพ่งเข้าไป
"ไม่มีใครเห็นหรอกน้า นิดเดียวเองแพท"เสียงหวานอ้อยอิ่ง ทำให้เป่าเปาที่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนถึงกับใปล่อยหนังสือในมือลงกระทบพื้น
"ตุบ"
"เฮือก"ร่างเล็กสะดุ้งแต่มือยังกดถ่ายวิดีโอไปยังคงตรงหน้าอยู่
"พรึบ"ประตูเปิดทันที มันยิ่งทำให้เป่าเปาใเข้าไปใหญ่เมื่อตรงหน้ามีผู้ชายและผู้หญิงอยู่ในห้องด้วยกัน
"เฮ้ย"เป่าเปาล้มลงมานั่งกับพื้นเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงจ้องมองมาที่เธอ เหมือนว่าเธอจะบังเอิญมารบกวนใครบางคนโดยไม่ได้ตั้งใจเข้าเสียแล้ว
"ถ่ายอะไร"คนตัวใหญ่ถามก่อนจะเดินเข้ามา ทำให้เป่าเปาได้สติรีบชักโทรศัพท์กลับเดี๋ยวนั้น
"เปล่า เปล่านะคะ"ปากทรงสวยตอบแล้วก็รีบหยิบโทรศัพท์มาซ่อนไว้ด้านหลังทันที
"ถ้าไม่ได้ถ่ายก็เอามาดู"เสียงดุบวกกับหน้านิ่งไม่เป็มิตรทำให้สาวแว่นตรงหน้าขยับหนี
"เธอแอบถ่ายเราเหรอ"สาวสวยเอ่ยถามแล้วเดินกอดอกเข้ามาหา
"เปล่านะคะ"
"งั้นเอามาดู"แพทบอกแล้วย่อตัวลงมาจะหยิบโทรศัพท์ เพราะท่าทางอันฉุนเฉียวในแบบฉบับที่เป่าเปาไม่เคยเจอ มันทำให้เธอรีบคว้ากระเป๋าของกับหนังสือขึ้น จากนั้นก็มองหาทางหนีทีไร่จนมองไปเห็นบันไดหนีไฟ
"หนูไม่ได้ถ่าย ขอโทษนะคะ"เพราะขี้กลัว เป่าเปาพูดจบก็ลุกพรวด ติดเกียร์เทอร์โบแล้วสับตีนแตกเพื่อวิ่งมายังบันไดหนีไฟหน้าตาตื่น
"ไม่ต้องตามมา"ร่างสูงบอกคนด้านหลัง ก่อนที่เขาจะจ้องมองแผ่นหลังเล็กๆ ที่วิ่งดุ๊กดิ๊กหนีไป ตามด้วยขาของเขาที่เริ่มวิ่งตามไปเดี๋ยวนั้น
"ตายแน่ ตายแน่ๆ"เป่าเปาวิ่งเข้ามายังทางหนีไฟ เธอวิ่งมาก่อนจะก้าวขาขึ้นมายังชั้นบน แต่ก็เหมือนฆ่าตัวเองแท้ๆ เพราะขาสั้นกว่าคนที่วิ่งตามมาแน่ๆ
"หมับ"อยู่ๆ แขนอันเรียวเล็กก็ถูกคว้าอย่างแรง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นภายในชั่วพริบตาเดียว รู้ตัวอีกทีร่างเล็กๆ ก็ถูกอุ้มขึ้นสูงตามด้วยกลิ่นหอมกระแทกจมูก เพราะคนตัวใหญ่ดันเธอจนชิดกำแพงพลางอุ้มเธอขึ้นแล้วใช้มือประคองบั้นท้ายอวบเอาไว้
การบุ่มบ่ามเข้าหาในระยะประชิด ทำเอาสาวแว่นตาเบิกโพลงขึ้นมาก่อนจะมองคนตรงหน้าที่ใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ
8K
