รัฐ วอชิงตัน ดีซี ณ.ทำเนียบขาว เวลา 9.00 น.
................
"เข้ามา" เสียงพูดของประธานาธิบดี ของสหรัฐอเมริกา จอน แมคเคลตั้น พูดตอบกลับเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นมา
ปึง! เสียงประตูที่เปิดออก มาพร้อมกับชายวัยกลางคนร่างกายกำยำ คนหนึ่ง เขาสวมสูตรสีดำ เดินมาพร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่ง
"ท่านครับ รายงานจากกองเรือลาดตะเวนที่ได้สู้กับสิ่งมีชีวิตปริศนา ได้ส่งข้อมูลกลับมาแล้วครับ หลังจากที่พวกเขาเดินทางไปดูจุดที่มาของเ้าสัตว์ประหลาดพวกนั้น"
"เอกสารนั้น.."
"เอกสารรายงานการพบสิ่งมีชีวิตปริศนา รูปถ่ายรวมไปถึง รายงานทางชีวภาพ ที่เราได้มาหลังจากเก็บกู้ซากมันมาครับ"
"เอาวางไว้บนโต๊ะนั้นละ ผมจะอ่านมันทีหลัง" จอน แมคเคลตั้นพูดขึ้นในขณะที่หันหลังพร้อมกับมองออกไปที่นอกหน้าต่างห้องรูปไข่
"ได้เวลาแล้วหรือยัง? คลิ้น"
"ครับท่าน พวกเราติดต่อสมาชิกองค์กร สหประชาชาติ แล้วครับ พวกเขาจะเดินทางมาถึงที่นี่ในอีก 10นาที"
"ทั้งหมดเลยหรือเปล่า" จอนแมคเคลตั้น
"ครับท่าน ทั้งหมดเลยครับ" คลิ้นพูดพร้อมกับก้มหัวลง
"เอาละคลิ้น ผมอยากให้คุณ ติดต่อ พวกนายพล ไปยังฐานทัพของพวกเราทั้งหมดบนโลก เรียกพวกเรากลับมาทั้งหมด ถอนกำลังทั้งหมดที่ประจำอยู่ที่ต่างๆ ให้กลับมา ก่อน" จอนแมคเคลตั้น พูดพร้อมกับหัน มานั่งบนเก้าอี้ของเขา กุมมือพร้อมกับจ้องไปที่ คลิ้น ด้วยสีหน้าที่จริงจัง
"รับทราบครับ" คลิ้นพูดขึ้นมาพร้อมกับก้มลงเล็กน้อยก่อนเดินออกไปจากห้อง ในขณะเดียวกัน..
ปึง ปึง! เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับ ผู้หญิงคนหนึ่ง " ท่านประธานาธิบดีคะ ผู้นำ จีน เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น และ ไทย เดินทางมาถึงแล้วค่ะ"
"ขอบคุณมาก เจนิเฟอร์" จอน พูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นยืนจัดสูตรของตัวเองและเดิน ออกไป พร้อมกับ คลิ้น และ เจนนิเฟอร์
"เื่ที่เกิดขึ้นไม่มีทางที่พวกเราจะปิดมันได้แน่นอน ทุกคนบนโลกจะได้รับรู้ในสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน" จอนพูดขึ้นระหว่างเดินไปที่ห้องประชุมผู้นำในขณะที่ คลิ้น แยกตัวออกไป เพื่อทำการติดต่อเหล่านายพล
"ตอนนี้ ผมอยากให้คุณ เจนิเฟอร์.. คอยติดต่อกับกองเรือ ของแมคคอยไว้ ผมอยากรู้ทุกการเคลื่อนไหว" จอนแมคเคลตั้นพูด
"รับทราบค่ะท่าน เื่ที่พบกับทวีปใหม่ รวมไปถึงเหตุการณ์ที่ ดาวเทียมทั้งหมดเกือบทุกประเทศตกลงมา ดิฉันติดต่อคน คนหนึ่งที่องค์กรนาซ่าไว้แล้วค่ะพวกเขาเตรียมพร้อมที่จะยิงกระสวยดวงใหม่ขึ้นไปแล้วค่ะ ในขณะที่พวกเรากำลังประชุม คาดว่าน่าจะเสร็จสิ้นพอดี"
"ดีมาก เจนิเฟอร์ ถ้าไม่มีคุณ ผมจะทำยังไงดีนะ " จอนพูดขึ้นมาพร้อมกับหันมายิ้มให้กับเธอ เจนิเฟอร์ หันมายิ้มละพยักหน้าตอบรับเบาๆ
...............
ณ.มหาสมุทรแปซิฟิค ชายฝั่งพื้นที่ปริศนา
"แปลกชะมัดมันไม่ควรจะมีแผ่นดินอยู่ที่นี่ซิ ??" รอย แมคคอย กัปตันกัปตันเรือพูดขึ้นมาด้วยความแปลกใจ
ด้วยความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับสัตว์ปริศนากลางดึกที่ผ่านมา หลังจากที่นำเรือเข้าเทียบท่าใกล้ชายฝั่ง พวกเขา และกลุ่มทหารบนเรือได้ออกเดิน เท้าเข้าสู่พื้นดิน เพียงแค่ 30 นาทีเท่านั้นสิ่งที่พวกเขาเห็น มันคือความสวยงามที่ ทำให้ลูกเรือทุกคนถึงกับยืนอึ้ง และสับสนใจ ในเวลาเดียวกัน
"กัปตันครับ.." ลูกเรือคนหนึ่งพูดขึ้นมาพร้อมกับก้มลงจับเข่าและหอบ เบาๆด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากรีบวิ่งมาหากัปตันของเขาที่อยู่ด้านหน้าขบวน บนหลังของเขาแบกเครื่องมือสื่อสารวิทยุคลื้นสั้นไว้
"มีคำสั่งจากทางทำเนียบขาวติดต่อกลับมาผ่านทางวิทยุคลื่นสั้น ให้พวกเรารายงานกลับไปทุก 10ชม."
"นั้นซินะ ..ขอบใจมากกลับไปทำงานได้แล้วละ" กัปตันพูดตอบกลับไปพร้อมกับเกาหัวและถอนหายใจ เขาจ้องมองไปยังทุ่งหญ้าอันกว้างขวางเบื้องหน้า ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา มีพุ่มดอกไม้หลากสี นาๆชนิดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนบานขึ้นตามจุดต่างๆ
"เฮ้อ.. ให้ตายซิ พวกเราคงยังไม่ได้กลับบ้านอีกนานเลยละ โทษทีนะ เอลเลน ทั้งที่มันควรจะเป็วันหยุดของเธอแท้ๆ"
"วันนี้เป็วันเกิดของลูกชายเธอนี่นะ ปีนี่เขาก็ 3 ขวบแล้วซินะ"
กัปตันพูดขึ้นด้วยความรู้สึกผิดและหันไปหาเอลเลนที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอยืนกอดเอกสารพร้อมกับ ขยับขาแว่นตากลมโตที่สวมอยู่บนใบหน้า จ้องมองไปยังภาพทิวทัศน์ยังเบื้องหน้า
เอลเลนหันมายิ้มให้กับกัปตันของเธอ "เป็เื่ที่ช่วยไม่ได้นี่คะ พวกเราไม่ได้ฝึกมารับมือกับเื่แบบนี้ซักหน่อย เดียวพวกเราคงได้รับ รายงานจากทางสภาแล้วละค่ะ หลังจากพวกเขาดำเนินการปล่อยดาวเทียมดวงใหม่แล้ว คงได้รู้กันซักทีละ ว่าที่นี่มันโผล่มาได้ยังไง"
หลังจากที่พวกเขาพูดคุยกันไม่นานนัก ก็มีลูกธนูพุ่งเข้ามาปักลงบนพื้นข้างหน้าที่พวกเขายืนอยู่ ทันทีที่ลูกธนูสำผัสกับพื้นดิน ก็มีแสงสว่างขึึ้นมาก่อให้เกิดกำแพงไฟสีขาวขนาดใหญ่ เป็แนวกำแพง แต่ทว่าไฟพวกนี้กลับไม่ทำลายหรือเผาพื้นที่ดิน พวกพื้นหญ้าดอกไม้ต่างๆ ยังคงสภาพเดิมไว้
"พวกเราถูกโจมตี!" พอเหล่าพวกทหารได้ยินดังนั้น พวกเขาที่ถูกฝึกมาให้ตอบโต้กับสถาณการณ์แบบนี้ จึงเตรียมพร้อม ในแทบจะทันที พวกเขาหมอบลงกับพื้นชักอาวุธปืนออกมา เพื่อเตรียมรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น ในขณะที่ทางด้านหน้าขบวน มี กัปตันเรือ และต้นหนเอลเลน ที่กำลังถูกขวางไว้ด้วยกำแพงไฟสีขาวขนาดใหญ่
ทั้งสองนั่งลงในท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ และเล็งปืนสั้นออกไปทาง กำแพงไฟ ในเบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคน จู่ๆก็มีคนโผล่ขึ้นมา ทางฝั่งตรงกันข้ามกับกำแพงไฟ คนๆนี้เป็หญิงสาว ที่มีผมยาวสีทองอร่าม ดวงตาชวนให้หลงไหล เธอสวมชุดเกาะอกแปลกๆสีดำที่มีลวดลายสีทองพร้อมกับคันธนูสีทอง แสงแดดที่ส่องลงตัดกับไฟสีขาว มันทำให้เธอดูเป็สิ่งที่ งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา
"warares tarades emetero iraderores" หญิงปริศนาพูดขึ้นมา
รอย แมคคอย และ เอลเลน สับสนกับสิ่งที่เธอพูดขึ้นมา ในขณะที่พวกเขาเล็งอาวุธใส่เธออยู่นั้นทั่งคู่หันมามองหน้ากัน
"เอลเลน เขาพูดอะไรนะ" กัปตัน รอย แมคคอยพูดขึ้นแต่ยังคงไม่วางใจและยังคงเล็งปืนไปทาง หญิงสาวคนนั้น
"ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ กัปตัน... ฟังดูเหมือนจะเป็ภาษาโบราณ" เอลเลนพูดขึ้นมา เหงือไหลออกจากใบหน้าของเธอ เธอมือสั่นเล็กน้อย ถึงแม้เอลเลนจะเป็คนเก่งคนหนึ่งแต่เื่การใช้ปืน และการฆ่าคนไม่ใช่สิ่งที่เธอถนัดเลย พอกัปตันได้เห็นดังนั้น และท่าทีของ หญิงสาวปริศนาที่ ไม่มีท่าทีจะทำร้าย พวกเขา สิ่งที่เธอทำ ก็แค่เสกกำแพงไฟที่ไหนก็ไม่รู้ แล้วโผล่มายืนอยู่ข้างหน้าเราแค่นั้นเอง
"เอาวะ! เป็ไงก็เป็กัน ...ทุกคนหยุดก่อน! ลดอาวุธลง" รอย แมคคอย หันหน้าไปหาเอลเลนแล้วพยักหัวเล็กน้อย ก่อนที่เธอ จะค่อยๆลดอาวุธปืนลงและถอนหายใจเบาๆ ดูเหมือนเธอจะโล่งอกที่ไม่ต้องยิงใครวันนี้ละนะ พอทหารที่ตามมาทางท้ายขบวนได้ยิน ก็ค่อยๆเก็บอาวุธ และลุกขึ้นมายืน
หญิงสาวคนนั้นเห็นพวกเราไม่มีท่าทีต่อสู้หรือเป็ภัยเธอจึง โยนหิน ก้อนเล็กๆสีขาวผ่านกำแพงไฟ รอย แมคคอย มองตาเธอผ่านกำแพงไฟก็รู้ได้ทันทีว่าเธอ้าให้เขาเก็บมันขึ้นมา
"warade roka fasres" หญิงสาวปริศนาพูดขึ้นมาพร้อมชี้คันธนูไปทางก้อนหินที่เธอโยนมาให้
"คุณอยาก ให้ผมเก็บก้อนหินนี่ขึ้นมางั้นรึ" กัปตันรอย แมคคอย พูดพร้อมกับค่อยๆก้มลงเก็บก้อนหินสีขาวแปลกๆขึ้นมา แต่ทว่ายังคงจ้องตาของหญิงปริศนาไว้อย่างไม่ละสายตา
"กัปตันค่ะ!" เอลเลนพูดขึ้นด้วยความเป็ห่วง และกังวล
"ไม่เป็อะไร เอลเลน ผมเอาอยู่" รอย แมคคอย เก็บก้อนหินขึ้นมากำไว้ในมือ เขายืนจ้องตากับหญิงปริศนา หลังจากนั้นก้อนหินก็ส่องแสงสีขาวออกมาทำให้ ไฟที่เคยขวางพวกเขาค่อยๆจางหายไป เมื่อหญิงปริศนาเห็นดังนั้น เธอจึงเก็บคันธนู ยื่นมือมาแตะที่หน้าผากของ รอย แมคคอย จากนั้นก็พูดอะไรบางอย่าง ซึ้งนั้นทำให้ เขาค่อยๆรู้สึกหมดสติ ก่อนที่เขาจะล้มลง พวกเขาก็เห็นเหล่าทหารค่อยๆหมดสติไปเช่นเดียวกัน รวมไปถึง กลุ่มคนปริศนาอีกหลายสิบคนที่ จู่ๆ ก็ยืนล้อมพวกเขาไว้ ภาพที่เขาเห็นค่อยๆ มืดลง และหลับลงไปในที่สุด
..............................................
166
