ตอนที่ 2: ปริศนาในบันทึก
`
เช้าวันถัดมา ผมยังคงนั่งจ้องสมุดบันทึกเล่มนั้นอยู่
ข้อความเมื่อคืนยังติดอยู่ในหัว — “ผู้สืบคนต่อไป… คือคุณ”
มันไม่ใช่แค่คำขู่ แต่เหมือนคำสั่งที่บังคับให้ผมต้องเดินต่อ
ผมลองพลิกหน้ากระดาษอีกครั้ง
คราวนี้ตัวหนังสือปรากฏขึ้นเองช้า ๆ ราวกับมีใครเขียนอยู่ตรงหน้า
“การทดลองย้อนเวลา… จุดเริ่มต้นอยู่ที่ปี 2528”
ผมขมวดคิ้วทันที ปีนั้นคือ่ที่หมู่บ้านเกิดเหตุการณ์ประหลาด
หลายครอบครัวสูญเสียคนไปโดยไม่มีร่องรอย
ทุกคนพูดกันว่าเป็ ‘ผีบ้านร้าง’ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปพิสูจน์
ผมตัดสินใจเริ่มจากคนที่ยังมีชีวิตอยู่และอาจรู้ความจริง
ยายคำปัน — หญิงชราที่อยู่บ้านติดกับบ้านร้าง
เธอเป็คนเดียวที่ไม่เคยย้ายออก แม้จะมีข่าวลือมากมาย
เมื่อผมไปถึงบ้านไม้เก่าของยาย
เสียงไม้ไผ่กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งตามแรงลม
ยายคำปันนั่งอยู่บนชานบ้าน ดวงตาเธอขุ่นมัวแต่ยังแหลมคม
“แกไปที่นั่นมาแล้วใช่ไหม… บ้านร้างน่ะ”
เสียงแหบพร่าของยายทำให้ผมสะดุ้งเล็กน้อย
ผมพยักหน้า ยื่นสมุดบันทึกให้ดู
ยายคำปันมองมันแวบเดียว ก่อนถอนหายใจยาว
“มันยังไม่หยุดตามหลอกหลอนสินะ…
สมัยนั้น อาจารย์วิทย์ในโรงเรียนหมู่บ้านเป็คนเริ่มเื่นี้
เขาบอกว่าจะสร้างเครื่องย้อนเวลา เพื่อให้คนไม่ต้องสูญเสียลูกหลานไปกับา
แต่ผลที่ได้คือ… คนที่เข้าไปไม่เคยกลับออกมา”
ผมรีบถามต่อทันที
“แล้วทำไมถึงมีแต่เงา… ไม่ใช่ิญญา?”
ยายคำปันยิ้มบาง ๆ แต่เต็มไปด้วยความเศร้า
“เพราะพวกเขาไม่ได้ตาย… แต่ติดอยู่ระหว่างเวลา
ไม่ใช่โลกนี้ ไม่ใช่โลกหน้า
เป็เศษของกาลที่ไม่มีใครเข้าถึงได้”
คำพูดนั้นทำให้ผมขนลุกซู่
ผมรู้ทันทีว่าการสืบครั้งนี้ไม่ใช่แค่เื่ผี
แต่มันคือการเปิดโปงความลับที่อาจเปลี่ยนแปลงความจริงทั้งหมู่บ้าน… หรือทั้งโลก
ก่อนที่ผมจะลุกขึ้น ยายคำปันจับแขนผมแน่น
“ถ้าแกจะเดินต่อ… ต้องเตรียมใจไว้
เพราะทุกคนที่เคยสืบ… ไม่เคยมีใครรอดกลับมาเล่าเื่”
`
Next>>>
3K
