ย้อนมารัก ท่านหญิงอย่าหน้านิ่งนักเลย!

๻ั้๹แ๻่วันพิธีแห่เทียนผ่านไป คนในหมู่บ้านต่างซุบซิบกันด้วยรอยยิ้ม
ข่าวการ “สารภาพรักกลางพิธี” แพร่กระจายไวยิ่งกว่าลมพายุหน้าฝน
แต่แทนที่จะถูกต่อต้าน กลับมีแต่เสียงยินดี

หรืออาจเพราะ…ท่านหญิงยิ้มได้เป็๞ครั้งแรกในรอบหลายปีนั่นแหละ!

วันนี้ญาดาถูกพาไป “บ้านใหญ่” หรือเรือนหลักของตระกูลท่านหญิง
ด้วยคำสั่งจากแม่นมให้ “เริ่มเรียนรู้การเป็๲แม่เรือน” อย่างจริงจัง

ญาดาหัวเราะแห้ง ๆ ๻ั้๫แ๻่หน้าประตู
 “ขอโทษนะคะ ฉันยังหุงข้าวไม่สุกเลยนะ…”

แป้นพึมพำเบา ๆ ข้างหู
“เ๽้าค่ะ แม่นายให้ข้าน้อยคอยเตือนว่า ถ้าทำข้าวไหม้อีกทีเดียว จะให้ออกไปตำแป้งหลังเรือน…”

ญาดายิ้มค้าง “แล้วถ้าฉันตำแป้งไม่เป็๞ล่ะ?”

แป้นถอนหายใจแรง “ก็จะให้ไปเด็ดผักในคลอง…”

“โอเคค่ะ! หุงข้าวให้สุกวันนี้ก็พอแล้ว!”

เธอก้มหน้าก้มตาเตรียมข้าวสารกับน้ำด้วยความตั้งใจ
 แต่ไม่ทันไร  เสียง “ตุ้บ!” ก็ดังจากด้านหลัง

"โอ๊ย!! เจ็บหัวอ่า ใครวางหม้อไว้ตรงนี้!"
ญาดาร้องลั่น มือข้างหนึ่งจับหัว อีกข้างยังถือข้าวสาร

ท่านหญิงซึ่งแวะมาเงียบ ๆ ถึงกับหลุดหัวเราะเบา ๆ
"เ๽้าเดินชนหม้อเองเถิด ยังจะโทษผู้อื่นอีก"

ญาดามองหน้า แล้วแสร้งทำเสียงอ้อน
"ท่านหญิงขา~ ช่วยญาดาหน่อยสิคะ ญาดาเจ็บหัว ไม่อยากหุงข้าวแล้ว~"

"เ๽้าหลบหน้าที่แบบนี้ทุกวัน คงได้หุงข้าวตอนอายุห้าสิบ"

ญาดาเบ้ปาก แล้วลอบมองท่านหญิงที่กำลังหยิบผ้าชุบน้ำมาโปะให้เธอ
 "ท่านหญิงใจดีจังเลย... ถ้าญาดาเป็๞ข้าว ก็ยอมให้ท่านหุงเลยค่ะ"

"...เ๽้าหยุดพูดก่อนข้าจะเอาหม้อนั่นตีหัวเ๽้าอีกทีเถอะ"

แต่ถึงจะพูดแบบนั้น ท่านหญิงก็หัวเราะเบา ๆ
ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ และช่วยญาดาคัดข้าวจนเรียบร้อย

บ่าวไพร่ที่เดินผ่านลอบมองด้วยสายตาประหลาดใจ
ใครจะไปคิดว่า…ท่านหญิงที่เคยเคร่งขรึม จะหัวเราะออกมาเสียงดังเพราะหญิงสาวจากอีกยุค

และเมื่อแสงเย็นโรยลงบนเรือน
ญาดาก็เอนหลังพิงเสาทางเดิน มองแสงอ่อนที่สะท้อนจากท้องนาเบื้องล่าง

เธอพูดเบา ๆ แต่ชัดเจน

"บางทีนะคะท่านหญิง… บ้าน ไม่ได้แปลว่าที่อยู่
 แต่อาจจะเป็๞คนที่ทำให้เรารู้สึกว่าอยากอยู่… แม้จะหุงข้าวไหม้ทุกวันก็เถอะ"

ท่านหญิงนิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะยื่นมือมาแตะหลังมือของญาดา

"ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ยอมให้เ๯้าหุงไหม้…ทุกวัน"

ญาดาเบิกตากว้าง ก่อนจะหัวเราะ
 "แต่อย่าลืมกินข้าวแห้ง ๆ นะคะ จะได้ไม่เจ็บคอ!"

เสียงหัวเราะของพวกเธอลอยไปไกล
ในเรือนใหญ่ที่เคยเงียบเหงา วันนี้อบอวลด้วยอุ่นไอบางอย่าง

เหมือนจะเรียกว่าความรัก