ถ้าเอเลนอร์เมอร์ลินสามารถต้มยานี้ได้เขาต้องมีสูตรอยู่ในใจแม้ว่าเขาจะทำลายหม้อยานี้ไปก็แค่ทำให้การทดลองของเขาล่าช้าเท่านั้นไม่มีประโยชน์อะไรเลย
แถมตัวยานี้ดูยังไงก็ไม่น่าจะไปต่อได้เพราะทันทีที่เขี้ยวหมาป่าถูกใส่ลงไปในหม้อยามันก็อาจจะะเิในทันที
ดูเหมือนว่าจะไม่มีทางจริงๆหอคอยแห่งอัสคอลนี้เป็สถานที่ที่มีกฎเกณฑ์ เขาไม่ควรทำผิดกฎการทดลอง
เคยมีคนทำผิดกฎหลายครั้งและได้รับการลงโทษจากอาร์คเมจผู้ยิ่งใหญ่ จนทำให้เขาต้องกลายเป็คนทำความสะอาดไปชั่วชีวิตเฟร่าจึงเลือกที่จะยังไม่ทำอะไร
ในขณะที่เฟร่ากำลังคิด อยู่ๆเขาก็ยิ้มขึ้นมา ให้ตายเถอะทำไมฉันโง่จริงๆฉันสามารถขโมยสูตรพวกนี้ไปเป็ของตัวเองได้!
ในเมื่อสูตรยานี้อยู่ตรงหน้าเขาแล้วตราบเท่าที่จำเป็ต้องมีการวิเคราะห์แบบย้อนกลับสูตรยาเขาสามารถรู้ได้ทันทีว่ามีส่วนผสมอะไรบ้าง จากนั้นเขาก็สามารถทำขึ้นมาได้เอง?
เขาไม่ต้องกังวลว่าเอเลนอร์เมอร์ลินจะกล่าวหาว่าตัวเขาลอกเลียนสูตร?
เพราะมันเป็เื่ตลก! ทุกคนมีกระบวนการทดลองเดียวกันทำไมเขาต้องกลัวว่าจะถูกกล่าวหาว่าขโมยสูตร?
ตราบใดที่ฉันทำเสร็จเร็วกว่านี้ฉันจะบอกว่าเขาต่างหากที่ลอกสูตร!
ก็แค่ทำให้เสร็จแล้ว!
เฟร่ายิ่งคิดถึงมันเขาก็ยิ่งมีความสุขเท่านี้ก็เรียบร้อย ไม่เพียง แต่ฉันจะแก้ปัญหานี้ได้เท่านั้นบางทีฉันยังสามารถยกระดับตัวเองย้ายไปเรียนในชั้นเรียนที่สูงขึ้น แต่ก็ยังแอบหวังว่าเอเลนอร์จะกลับมาเร็วๆ นี้ ความเกลียดชังของเขายังคง้าหาที่ระบาย
หลังจากตัดสินใจแล้วเขาก็เดินไปสำรวจหม้อยาของเอเลนอร์ทันทีและเริ่มวิเคราะห์ย้อนกลับว่ามีส่วนผสมอะไรบ้าง
………………
ในขณะเดียวกันนี้เอเลนอร์ก็มาถึงชั้นสี่ของหอคอยสุริยันซึ่งอยู่บนหอคอยแห่งอัสคอลทั้งสองหอเคยนั้นที่แท้จริงคือหอคอยเดียวกันแต่ด้วยความบ้าของทอร์มุนเขาจึงยึดครองชั้นนี้และเปลี่ยนชื่อมันเสียเลย
ปรกติชั้นสี่ไม่มีคนเดินขึ้นมาถ้าไม่มีเหตุจำเป็จริงๆ เพราะที่นี่เป็สถานที่ที่อาร์คเมจผู้ตระหนักถึงพลังธาตุซึ่งเป็ปรมาจารย์แห่งหอคอยอัสคอลทอร์มุนมักอาศัยอยู่
มีประตูเพียงบานเดียวบนชั้นสี่ด้านหลังของประตูคือห้องทำงานของทอร์มุน ซึ่งมีสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆมากมายรวมไปถึงค่ายกลเวทป้องกันอีกจำนวนมหาศาล
หลังจากเอเลนอร์ถือซองเอกสารและเคาะประตูอย่างระมัดระวังเสียงของชายวัยกลางคนดังมาจากข้างใน:"เข้ามา"
เอเลนอร์ผลักประตูเข้าไปมันเป็ห้องเล็กๆ ตรงกลางเป็โต๊ะที่เต็มไปด้วยขวดยาและหม้อทดลองต่างๆด้านหลังโต๊ะมีชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งอ่านสูตรยาด้วยใบหน้าที่จริงจังชุดของเขาทำจากขนนกสีดำ ดูคล้ายขนของอีกา
อีกทั้งยังสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขาดูเหมือนจอมเวทผู้ชั่วร้ายแต่มันต่างกันตรงที่เขาดันใช้เวทมนตร์สายช่วยเหลือ แถมยังเก่งกาจเสียด้วย
"ท่านอากอร์นนี่คือ บันทึกการทดลองที่ฉันบันทึกไว้ให้ท่าน"
เอเลนอร์เคยชินกับมันและส่งเอกสารในมือของเขา
ด้วยความสามารถของเอเลนอร์จึงเป็เื่ยากที่จะมองเห็นความสามารถของคนระดับอากอร์นได้โดยง่ายค่าแสดงสถานะของอากอร์นเป็สีแดงเข้ม มีแต่คำว่าไม่สามารถตรวจสอบได้
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็ปกติมากเอกสารนี้ตั้งใจที่จะมอบให้อากอร์นผู้ดูแลกิจการนักเวทฝึกหัด
อากอร์นผู้ดูแลกิจการนักเวทฝึกหัดเคยเป็นักเรียนของทอร์มุนมาก่อนเขาถือเป็หนึ่งในผู้ช่วยหลายคนที่ทอร์มุนไว้วางใจเขามักจะอยู่กับทอร์มุนในฐานะผู้ช่วยเกือบตลอดเวลาเมื่อทอร์มุนต้องออกไปทำงานข้างนอก
ในความเป็จริงถ้าทอร์มุนไม่ได้ให้ความสำคัญกับรากฐานการเล่นแร่แปรธาตุของผู้วิเศษตัวน้อยเลยแม้แต่นิดเดียวเขาปล่อยให้อากอร์นต้องรับผิดชอบนักเวทฝึกหัด
โดยปรกติการเข้าใกล้อากอร์นแทบจะไม่มีโอกาสเลย
แต่ตอนนี้เอเลนอร์ไม่ได้สนใจอากอร์นแต่เขาให้ความสำคัญกับประตูด้านหลังของอากอร์น และห้องที่อยู่หลังประตูนั้นคือห้องของทอร์มุน ...
และไอเท็มภารกิจก็อยู่ที่นั่น ...
"วางมันลง" อากอร์นพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นและเขาก็เขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษ
หลังจากพูดจบเขารู้สึกว่าเอเลนอร์ยังไม่จากไปเขาก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า "มีอะไรอีกไหม?"
“ไม่มีอะไร”
อากอร์นงานยุ่งมากดังนั้นเขาจึงรอการเคลื่อนไหวจากห้องทดลอง เพื่อที่เขาจะหาโอกาสสำรวจห้องของทอร์มุนเขาคาดหวังกับเฟร่าไว้มาก ว่าหมอนั่นจะยุ่งกับหม้อยาของเขา
อากอร์นที่กำลังคิดเกี่ยวกับหัวข้อสำคัญรู้สึกรำคาญการมีคนมายืนอยู่ด้วยทำให้เขาคิดอะไรไม่ออก
แต่ก่อนที่อากอร์น จะได้พูดอะไร
“ก็อก ก็อก ก็อก”
ก็มีเสียงเคาะประตูจากคนที่อยู่ด้านนอกประตูแต่ก่อนที่อากอร์นจะพูดอะไร ประตูก็ถูกเปิดเข้ามา
หลังจากนั้นฉันก็เห็นนักเวทฝึกหัดหน้าซีดเหงื่อแตกเต็มตัวเขากำลังชี้ออกไปข้างนอกแล้วพูดว่า "ท่านอาจารย์อากอร์นมีเื่ไม่ดีกำลังเกิดขึ้นที่ห้องทดลอง "
"ใอะไรกัน! พูดช้าๆเกิดอะไรขึ้นกับห้องทดลอง"
อากอร์นขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจแต่ทันทีที่พูดจบอากอร์นก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
มีคลื่นพลังเวทอันประหลาดอยู่ด้านนอกประตู
คลื่นพลังเวทนี้เผยให้เห็นสภาพของความไม่เสถียรซึ่งดูเหมือนจะเป็ะเิที่พร้อมจะะเิได้ทุกเมื่อ
"นี่คือ……"
อากอร์นลุกขึ้นและรีบไปที่ประตูคราวนี้เขารู้สึกได้อย่างถี่ถ้วนว่าที่มาของความผันผวนของเวทมนตร์นี้กำลังชี้ไปที่ห้องทดลองของนักเวทฝึกหัด?
"อ๊ะ! "
ตอนนี้ใบหน้าของอากอร์นเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันมีวัสดุเวทมนตร์มากมายในห้องปฏิบัติการเล่นแร่แปรธาตุคลื่นแห่งความผันผวนนี้อาจทำให้เกิดการะเิได้อย่างง่ายดาย!
อุบัติเหตุจากการทดลองดังกล่าวไม่สามารถจัดการได้ด้วยตัวเองอากอร์นไม่ลังเลและรีบไปหาทอร์มุนในทันที
ไม่นานหลังจากนั้นก็ได้มีเสียงคำรามจากความโกรธ:"บัดซบใครมันกล้าทำเื่อันตรายขนาดนี้ภายในหอคอย! "
ทันใดนั้นคลื่นพลังเวทมนตร์ก็พุ่งออกมาจากประตูดังกล่าวมันถูกเปิดออกจากนั้นก็เห็นคนแคระในเสื้อคลุมสีม่วงปรากฏตัวขึ้น
ด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยวเขาเหลือบมองทุกคนและทันใดนั้นเอเลนอร์ก็รู้สึกกดดันอย่างมากภายใต้การจ้องมองนี้เขาอดไม่ได้ที่จะก้มหน้ามันเป็เพียงการแสดงออกตามธรรมชาติทางอารมณ์ของอาร์คเมจผู้ยิ่งใหญ่เอเลนอร์หายใจอย่างยากลำบาก
"ท่านอาจารย์ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติกับห้องทดลอง"
อากอร์นกล่าวอย่างรวดเร็ว
แต่ในเวลานี้เขาไม่จำเป็ต้องพูดมากกว่านี้เพราะเกือบจะในทันทีทอร์มุนได้พาร่างอ้วนเตี้ยของเขาไปที่ห้องทดลองด้านล่างด้วยความเร็ว
ทอร์มุนนึกถึงบางสิ่งบางอย่างผิวของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเขาไม่ฟังคำอธิบายใด ๆ เขาก็รีบไปที่เกิดเหตุในทันที
เมื่อเห็นทอร์มุนจากไปอากอร์นก็ไม่สนใจเื่อื่นและรีบตามออกไป
ในเวลานี้ไม่มีใครสังเกตเห็นสีหน้าของเอเลนอร์โล่งใจเล็กน้อยและตามมาด้วยท่าทางประหม่าและงุนงง