“ ปะา!! ” เสียงะโดังกึกก้องมาจากบนกำแพงเมือง สั่งให้ปะานางร้ายของนิยายเื่จิ้งจอกเก้าหางผู้โง่เขลา
หลงอี้ฟางที่อ่านนิยายเื่นี้จบนางก็ปิดหนังสือไปด้วยความโมโห
‘ เ้านักเขียนผู้นี้เหตุใดเขียนให้จิ้งจอกเก้าหางเป็นางร้ายกัน อีกทั้งยังตายแบบโง่ ๆ อีก น่าโมโหเสียจริง นางมิผิดสักหน่อยอยู่ ๆ มีผู้หญิงคนอื่นมาใส่ร้ายนาง จะให้นางยกยิ้มอย่างอ่อนโยนตอบงั้นรึ ’
หลงอี้ฟางที่ชาติก่อนนางเกิดเป็จิ้งจอก แม้จะยังมิได้มีพลังมากถึงขั้นกลายเป็จิ้งจอกเก้าหางได้ก็ตาม แต่ภาพจำเกี่ยวกับจิ้งจอกเก้าหางของนางคือผู้ที่ยิ่งใหญ่และน่าชื่นชม
นางมิได้โกรธที่จิ้งจอกเก้าหางต้องมาเป็นางร้าย แต่นางรู้สึกโกรธที่เขียนให้จิ้งจอกเก้าหางดูเป็สัตว์อสูรที่โง่เง่าเช่นนี้
‘เพราะนางมัวแต่ลุ่มหลงในความรักจากผู้ชายที่หลอกลวง จิ้งจอกเก้าหางในนิยายเื่นี้ถึงได้ตายง่ายดายสินะ น่าโมโหจริง ๆ’
แต่เมื่อหลงอี้ฟางนึกถึงเื่นี้นางก็เผลอคิดไปถึงเื่ราวเมื่อชาติก่อนของตัวเอง ทำให้นางได้แต่หัวเราะเบา ๆ และหยุดว่าร้ายอีกฝ่ายไป เพราะนางเริ่มรู้สึกเหมือนว่ากำลังด่าตัวเองอยู่
เหตุผลเดียวที่ทำให้หลงอี้ฟางพยายามอ่านนิยายเื่นี้จนจบ แม้ว่านางจะค่อยไม่ชอบใจสิ่งที่เขียนเกี่ยวกับจิ้งจอกเก้าหางมากนัก ก็เพราะว่าวิธีการบ่มเพาะและสิ่งต่าง ๆ ในนิยายเื่นี้ มันคล้ายกับโลกเมื่อชาติที่แล้วของหลงอี้ฟางมาก
จนบางครั้งนางก็คิดว่านักเขียนนิยายเื่นี้มาจากโลกเดียวกันกับนาง แต่สุดท้ายหลงอี้ฟางก็ได้แต่สลัดความนั้นทิ้งไป เพราะนางไม่กล้าถามอีกฝ่าย
หลงอี้ฟางกลัวว่าคำตอบจะบอกว่านิยายเื่นี้เป็เพียงจินตนาการของนักเขียน แล้วสุดท้ายมันจะกลายเป็การทำร้ายจิตใจของตัวเองเปล่า ๆ
หรือถึงแม้นักเขียนนิยายเื่นี้จะมาจากโลกเดียวกันกับหลงอี้ฟางจริง ๆ แล้วมันอย่างไรเล่า มันสำคัญด้วยหรือในเมื่อหลงอี้ฟางไม่สามารถกลับไปยังโลกนั้นได้อีกต่อไป
การอ่านนิยายเื่นี้ทำให้นางได้เหมือนกลับไปยังโลกเดิม และยังสามารถจินตนาการถึง่เวลาที่นางจะได้แก้แค้นชายผู้นั้นได้อีกด้วย
ย้อนกลับไปเมื่อชาติก่อนของหลงอี้ฟาง นางคืออสูรจิ้งจอกหนึ่งหาง ใน่เวลานั้นหลงอี้ฟางสามารถดูดดวงิญญามนุษย์ได้มากถึง 99 ดวงแล้ว ขาดิญญาอีกเพียงดวงเดียวนางก็จะสามารถกลายร่างเป็มนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์
แล้วยังช่วยให้พลังจิ้งจอกของนางเพิ่มเป็สองหางได้อีกด้วย แต่หลงอี้ฟางกลับตกหลุมรักชายผู้หนึ่งที่นางกำลังจะดูดิญญาของเขา ทำให้นางเลือกที่จะอยู่กับเขาเช่นคนรักแล้วล้มเลิกการดูดิญญาเพื่อเพิ่มพลังไป
สุดท้ายก็จบด้วยการที่นางถูกชายผู้นั้นลอบสังหาร เพราะสิ่งที่เขา้าหาใช่ความรักจากนาง แต่เป็แก่นสัตว์อสูรจิ้งจอกที่ใกล้จะกลายร่างเป็มนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์ ทุกสิ่งที่นางมอบให้เขาสุดท้ายสิ่งที่นางได้รับกลับมาก็มีเพียงความตาย
แต่เมื่อหลงอี้ฟางตื่นขึ้นมาอีกครั้งแล้วพบว่าตัวเองยังไม่ตาย ทำให้หลงอี้ฟางรู้สึกยินดีเป็อย่างมาก และพร้อมจะลุกขึ้นไปแก้แค้นชายผู้นั้น
แล้ววันเวลาก็ล่วงเลยมา 30 ปี เพราะนางได้เกิดใหม่ในโลกที่ไม่สามารถบ่มเพาะได้ ทำให้หลงอี้ฟางไม่สามารถแก้แค้นได้ นางจึงได้แต่สาปแช่งชายผู้นั้นแทน
และด้วยความที่เกิดในบ้านคนรวย หลงอี้ฟางจึงมีชีวิตที่สุขสบาย สุดท้ายนางก็เริ่มคิดว่าการสาปแช่งนั้นไร้ประโยชน์ มีแต่จะทำให้นางรู้สึกอารมณ์เสียเปล่า ๆ หลงอี้ฟางจึงเลือกโยนเื่แก้แค้นทิ้งไปก่อน สู้เอาเวลาไปป่วนคนอื่นให้หายอารมณ์เสียดีกว่า
หลงอี้ฟางที่ถูกทางบ้านตามใจทั้งยังส่งเงินมาให้ใช้ไม่เคยขาด นางก็ได้ใช้เวลาทั้งวันไปกับการอ่านนิยายที่ชอบ
เพราะแม้เนื้อเื่จะไม่เหมือนโลกเมื่อชาติก่อนมากนัก แต่เมื่อได้อ่านเื่ราวที่เต็มไปด้วยเซียนและการบ่มเพาะ ก็ทำให้หลงอี้ฟางรู้สึกเหมือนได้มีเพื่อนที่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของนาง ทำให้หลงอี้ฟางรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกในตอนที่ได้อ่านนิยาย
เมื่อหลงอี้ฟางปิดหนังสือนิยายไปแล้ว นางก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาจึงไปหาอะไรในตู้เย็นกิน นางเลือกกินอาหารกล่องที่ซื้อเก็บเอาไว้
หลงอี้ฟางที่เลือกของกินได้แล้วก็เอาไปอุ่น เมื่ออาหารพร้อม นางก็เปิดโน๊ตบุ๊คคู่ใจเพื่อเข้าไปยังเว็บบอร์ดต่าง ๆ ่นี้มีเหตุการณ์ร้อนแรงเื่ไหน หลงอี้ฟางไม่เคยพลาดสักครั้ง เพราะนางชอบเข้าไปอ่านสิ่งที่ผู้อื่นพิมพ์แสดงความคิดเห็นเข้ามา
บางครั้งก็มีคนทะเลาะกันด้วยเื่เล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้หลงอี้ฟางที่อ่านอยู่รู้สึกสนุกเป็อย่างมาก แต่แน่นอนว่านางย่อมมิใช่ผู้อ่านเพียงอย่างเดียว หลงอี้ฟางมักพิมพ์อะไรกวนประสาทลงไป เพื่อให้เื่ราวใหญ่โตมากขึ้น
แล้ววันนี้ก็เหมือนวันอื่น ๆ หลงอี้ฟางลองเข้าไปดูในเว็บนิยาย นางก็พบว่านิยายเื่จิ้งจอกเก้าหางที่โง่เขลาติดอันดับนิยายขายดี เมื่อหลงอี้ฟางเห็นแบบนั้นก็ทำให้นางรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย
หลังจากนั้นนางก็เข้าไปที่หน้ารีวิวนิยาย พบว่ามีแต่คนด่าจิ้งจอกเก้าหางว่านางสมควรโดนแบบนั้นแล้ว
“ โง่เง่าเช่นนี้ก็สมควรโดนปะา ”
“ มาทำร้ายนางเอกของพวกเรา ”
“ พระเอกใจแข็งแบบนี้ดีเลย อย่าไปใจอ่อนให้นางร้าย ”
“ โดเนท +100 รออ่านเื่ต่อไปเลย ”
“ มาก่อนได้เป็นางร้าย มาทีหลังได้เป็นางเอกอีกแล้ว ”
...
..
.
แม้หลงอี้ฟางจะเจอความคิดเห็นเข้าข้างจิ้งจอกเก้าหางอยู่บ้าง แต่มันก็น้อยนิด เมื่อเทียบกับความคิดเห็นที่พวกเขาเข้าข้างนางเอกและพระเอก มันเหมือนงมเข็มในมหาสมุทรไม่มีผิด
แน่นอนว่าเื่นี้นางมิมีทางยอมรับได้ หลงอี้ฟาง้าเพิ่มความคิดเห็นเข้าข้างจิ้งจอกเก้าหาง
ั้แ่เวลานั้นนางก็นั่งพิมพ์โต้ตอบมานานหลายชั่วโมงจนเริ่มปวดหลัง และคิดว่าตัวเองนั้นควรได้เวลาออกไปนวดแล้ว หลงอี้ฟางจึงคิดปิดท้ายด้วยการไปต่อว่านักเขียนนิยายเื่นี้
“ นิยายเื่นี้เขียนได้แย่มาก พวกเราเห็นได้อย่างชัดเจนว่านางเอกนั้นร้ายกาจเสียยิ่งกว่านางร้าย ”
หลังจากที่หลงอี้ฟางได้พิมพ์ต่อว่านักเขียนนิยายลงไป นางก็กำลังจะปิดโน๊ตบุ๊คแต่กลับพบว่ากล่องข้อความของนางมีการแจ้งเตือนขึ้นเป็จำนวนมาก
หลงอี้ฟางที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่สงสัย‘นี่มันเื่อะไรกัน’
หลงอี้ฟางจึงเลือกเปิดกล่องข้อความ เมื่อเปิดดูแล้วนางก็ต้องใ เพราะผู้ที่ส่งข้อความนั้นมาคือนักเขียนนิยายเื่จิ้งจอกเก้าหางผู้โง่เขลา อีกทั้งยังส่งมาเยอะจนหลงอี้ฟางได้แต่ขมวดคิ้วสงสัย ว่าอีกฝ่ายพิมพ์ได้เร็วขนาดไหนกัน
“ โดนผู้ชายหลอกมาเหมือนกันมิใช่หรือ ฮ่า ๆ ๆ ”
“ เป็แค่จิ้งจอกหางเดียวอ่อนโคตร ”
“ เขียนให้ได้อย่างข้าแล้วเ้าค่อยมาพูด จะได้รู้ว่ามันยากแค่ไหน ”
“ นี่คือประวัติศาสตร์จริง ”
“ แน่จริงก็ทำให้จิ้งจอกสุดยอด จนข้าอยากจะเขียนสิ ”
...
..
.
หลงอี้ฟางยิ่งอ่านข้อความนางก็ยิ่งรู้สึกโกรธ เพราะแม้บางข้อความจะดูเป็การถากถางธรรมดา แต่บางข้อความกลับเหมือนอีกฝ่ายรู้เื่เมื่อชาติที่แล้วของนาง ทั้งยังดูถูกนางอีกด้วยว่าเป็แค่จิ้งจอกหางเดียว
แต่แม้จะรู้สึกโกรธมากเพียงใด สิ่งที่เหนือกว่าความโกรธคือความกลัว หลงอี้ฟางเริ่มรู้สึกขนลุก นางจึงเลือกที่จะปิดหน้าต่างข้อความไปแล้วบล็อคอีกฝ่าย
แต่ดูเหมือนหลงอี้ฟางจะทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะนางไม่สามารถขยับร่างกายได้ตามความ้า หลงอี้ฟางได้แต่ต้องอ่านข้อความต่อว่าที่อีกฝ่ายส่งมาด้วยความโมโห
465
