Chapter 9
เป็ของกันและกัน
ชั้นสองของคฤหาสน์
เรือนร่างสวยนอนแผ่ตัวอยู่บนเตียงกว้างใหญ่มีผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตาและมีแม่บ้านดูแลอยู่ตลอดเวลาทำให้ห้องนอนไร้ซึ่งฝุ่นและสิ่งสกปรก
“คุณไบรอันคะ...คุณคิดจะทำอะไร”
เธอจ้องมองใบหน้าของเขาที่ตอนนี้ร่างแกร่งขยับขึ้นมาคร่อมร่างเล็กเอาไว้ คนตัวเล็กพอจะเดาได้ว่าสิ่งที่ไบรอัน้าคืออะไร
แต่ทำไมผู้หญิงที่เขาเลือกถึงเป็เธอล่ะ?
“ฉัน้าเธอ...้าร่างกายของเธอ”
ขาดการหลับนอนกับหญิงสาวมานาน ไม่แปลกเลยที่ไบรอันจะมีความรู้สึกเช่นนั้นและยิ่งได้ใกล้ชิดกับคนตัวเล็กอย่างเอมิกาก็ทำให้เขาใจสั่นอยู่ไม่น้อย
ทั้งเสียงของเธอ มืออันแสนจะนุ่มนิ่ม กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวนิลาอ่อนๆทำให้เธอดูเป็ผู้หญิงที่น่าทะนุถนอมแม้ว่าจะมีความแข็งแกร่งซ่อนอยู่ภายในลึกๆก็ตาม
เอมิกาไม่เหมือนกับผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยได้เจอ...มีความเด็ดเดี่ยวในตัวเอง แต่ในขณะเดียวกันก็มีความอ่อนหวานอยู่ด้วยเช่นกัน
“ทำไมต้องเป็ฉันล่ะคะ คุณสามารถชี้นิ้วเลือกใครก็ได้”
เธอยกมือขึ้นแล้วลูบเข้าที่กรอบหน้าคมสันชัดเจนของเ้านายหนุ่มที่คร่อมตัวเธออยู่ แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นแต่ก็เชื่อว่าสามารถััความรู้สึกนี้ได้ด้วยใจและการัั
“ไม่้าคนอื่น...้าแค่เธอคนเดียว”
ได้ยินแบบนั้นใจดวงน้อยก็สั่นหวั่นไหว ไม่เคยมีใครพูดว่า้าเธอ แม้กระทั่งพ่อแท้ๆก็ยังไม่เคยเห็นจะพูดอย่างนั้น
“คุณไบรอัน...ฉันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่า ฉันมาที่นี่เพื่อทำหน้าที่ดูแลคุณ”
“ฉันไม่สน หรือจะบอกว่าเธอไม่อยากทำ”
“ไม่ค่ะ.. ฉันไม่...”
เธอพยายามปฏิเสธแต่ก็โดนร่างแกร่งก้มหน้าเข้าจูบฉกชิงชิมริมฝีปากเล็กสีเชอรี่นั้นอย่างคึกคะนองใจ เมื่ออยู่กับสาวตัวเล็กคนนี้เขารู้สึกว่ามันมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ไบรอันก็บอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร
“อื้ม”
ริมฝีปากหวานถูกฉกชิงและชิมโดยมาเฟียหนุ่มผู้เป็เ้านาย มือไม้อยู่ไม่นิ่งไล้ไปทั่วตามเรือนร่างแล้วจับหมับเข้าที่เนินอกสวยภายใต้ชุดเดรสแขนตุ๊กตาสีเหลืองสดใส
โดนเข้าแบบนั้นหญิงสาวก็อ่อนระทวยรวยแรง ไม่มีใครสามารถปฏิเสธรอยจูบจากมาเฟียหนุ่มหน้าหล่อได้หรอก ถึงแม้ว่าตอนนี้เขามองไม่เห็นก็ตาม...แต่ความบกพร่องทางสายตาไม่ได้ทำให้เสน่ห์ของไบรอันลดลงเลยสักนิดสำหรับเอมิกา
“อ่า คุณไบรอันค่ะ... บางทีเราควรพอ.....”
เธอพยายามปฏิเสธแล้วดันแผงอกกำยำออก เอมิกาไม่เคยมีความสัมพันธ์กับใครแบบนี้มาก่อน เธอจะเสียครั้งแรกให้กับเ้านายหนุ่มที่มองไม่เห็นด้วยซ้ำงั้นเหรอ เธอมาที่นี่เพื่อจะทำงานใช้หนี้ให้พ่อไม่ใช่มาหาสามีสักหน่อย
“พออะไร? เธอจะบอกเหรอว่าไม่้า”
เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ไบรอันในตอนนี้แทบจะปริแตกไปทั้งกาย เขา้าเรือนร่างเล็กนี้มาเติมเต็มกามอารมณ์ที่แทบจะปะทุออกมา
“มันไม่เหมาะสมค่ะ”
“อะไรคือคำว่าเหมาะสม ในเมื่อฉัน้า...ร่างกายเธอเองก็ดูเหมือนจะ้า”
“ก็ใช่... แต่ว่า ฉัน...”
เอมิกาเองก็ไม่รู้ว่าจะปฎิเสธอย่างไรในเมื่อร่างกายเธอก็รู้สึก้า อยู่กับเ้านายหนุ่มได้ไม่นานแต่กลับหลงเสน่ห์เค้าเข้าอย่างจัง จะเรียกว่าใจง่ายได้ไหมนะ?
“ไม่มีแต่...”
ใบหน้าหล่อก้มลงประกบจูเข้าที่ริมฝีปากอ่อนนุ่มแล้วตักตวงความหวานอย่างพึงพอใจ มือหนาถลกชุดเดรสสีเหลืองของเธอขึ้นจนสุดทางและถอดมันออกผ่านเรียวแขนลอดผ่านศีรษะขึ้นไป
ร่างกายของเธอตอนนี้เปลือยเปล่ามีเพียงชุดชั้นในสีขาวลายลูกไม้ปกปิดความงามของเรือนร่างเอาไว้
มือสากหนาไล่จับไปทั่วเนื้อตัวผิวเนียนนุ่ม แม้ว่าเขาจะไม่อาจเห็นได้ว่าเรือนร่างนี้สวยสักเพียงใดแต่ก็สามารถััได้ด้วยกาย ส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอชัดเจนไปทุกสัดส่วน หน้าอกใหญ่ทะล้นทะลัก
ไบรอันไม่รอช้าก้มหัวแล้วงับเข้าที่จุดยอดปทุมถันฉกชิมความหวานอย่างพึงพอใจ
“อื้มม...”
เสียงครวญครางเปล่งออกมาจากปากเมื่อพึงพอใจกับรสัันั้น
“อ่า”
“ให้ฉันช่วยคุณนะคะ”
เอมิกายกมือขึ้นจับเข้าที่แผงอกกำยำแล้วเลื่อนมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตและกางเกงสแล็กสีดำของไบรอันออกแล้วโยนทิ้งลงไปที่ข้างเตียง ร่างกายของทั้งคู่ในตอนนี้เปลือยเปล่าทั้งหมดเพราะเธอถอดแม้กระทั่งชุดชั้นในของตัวเองออกไปด้วย
ใบหน้าเล็กขึ้นเป็รอยริ้วแดงซ่านด้วยความเขินอาย นี่เป็ครั้งแรกที่เธอเปลือยกายต่อหน้าชายหนุ่ม ไบรอันเป็ผู้ชายคนแรกของเธอจริงๆ
“ถ้าฉันมองเห็น...เธอจะดีใจไหมเอมิกา”
ไบรอันเอ่ยถามน้ำเสียงแหบพร่าซึ่งแฝงไปด้วยความหื่นกามราวกับ้าจะขย้ำกวางน้อยตรงหน้า
แต่ก็ไม่รู้ว่าใครเป็เหยื่อใครกันแน่ ถ้าจะบอกว่าไบรอันเป็ราชสีห์ก็คงจะเป็ราชสีห์ที่เสียเปรียบที่สุดในป่าใหญ่เพราะในตอนนี้สายตาของเขามองไม่เห็น กวางน้อยมีสิทธิ์ที่จะหนีได้ทุกเมื่อ
“ฉันก็ต้องดีใจสิคะที่คุณมองเห็นหน้าของฉัน ตัวของฉัน คุณเองก็คงอยากจะเห็นแล้วใช่ไหมว่ามันเป็ยังไง....”
“แน่นอน ฉันอยากเห็นหน้าเธอที่สุด”
เขายกมือขึ้นใช้หลังมือไล้ไปตามกรอบหน้าสวยของเอมิกา เพียงไล้ดูโครงหน้าก็รู้ว่าเธอคงจะเป็สาวเอเชียจ๋า ไม่ใช่สาวคงฝรั่งอย่างที่เขาเคยมีความสัมพันธ์มาด้วยอยู่ตลอด
“เพราะฉะนั้นต่อจากนี้คุณห้ามดื้อแล้วนะคะ ต้องทานข้าวทานยาให้ตรงเวลา”
“นี่ไม่ใช่เวลาจะมาพูดเื่ทานข้าว ทานยา หรอกเอมิกา ฉันอยากทานเธอมากกว่า”
นี่ขนาดมองไม่เห็นยังพูดจาแทะโลมให้เธอเขินอายได้ขนาดนี้ ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ตอนปกติคงจะเ้าเล่ห์แล้วฟาดผู้หญิงมาทั่วเมืองนิวยอร์กแล้วสินะ เอมิกาได้แต่คิดในใจแต่ก็เต็มใจที่จะให้ไบรอันได้ััทั่วเรือนร่างของเธอ
มือสากใหญ่ไล้ไปทั่วตัวขยำเข้าที่ทรวงอกอวบแล้วเลื่อนศีรษะลงดูดเข้าที่จุดยอดปทุมถันนั้นพร้อมกับเค้นคลึงเล่นอย่างพึงพอใจ
“อื้อ...ไบรอัน”
“อ่า อื้ม..”
ความอวบใหญ่คับแน่นเต็มปากทำเอามาเฟียหนุ่มถึงกับพูดไม่ออก
ลูบไล้เรือนร่างนั้นพร้อมกับดูดจุดยอดปทุมถันจนพึงพอใจ ไม่รอช้าอาวุธยุทโธปกรณ์ของเขาพร้อมรบเต็มที่สูบฉีดเืจนแข็งตัวแทบจะใหญ่เท่าต้นแขนของคนตัวเล็ก
“คะ คุณไบรอัน ฉันคิดว่ามันใหญ่เกินไป ฉันคิดว่ามันน่าจะใส่เข้ามาไม่ได้”
เธอมองเ้าัลำโตแท่งนั้นอย่างตะลึง ไม่เคยเห็นของจริงและไม่คิดเลยว่ามันจะใหญ่โตได้ถึงเพียงนี้
“ทำไมจะใส่ไม่ได้ล่ะ ยังไงก็ต้องเข้าได้อยู่แล้วอย่ากลัวไปเลย”
“ฉันว่ามันไม่น่าจะ..กรี๊ดดด”
คนตัวเล็กเบิกตาโพลงโตอย่างสุดขีด เอมิกาใตาตั้งเมื่อจู่จู่ไบรอันก็ดันแท่งลำร้อนเข้ามาสุดตัวจนร่องสวาทของเธอแทบจะปริแตก ไม่คิดเลยว่าเขาจะเอาเข้ามากระทันหันแบบนี้
“อ่า...ทำไมแน่นแบบนี้ เธอไม่เคยมาก่อนเลยเหรอหรือว่าไม่ได้มีแฟนมานานแล้ว?”
ความใหญ่โตถูกอัดฉีดเต็มแท่งลำแล้วกระแทกเข้าไปในร่องสาว มันแน่นขนาดนั้นไบรอันก็อดที่จะถามคำถามเสียมารยาทขึ้นมาไม่ได้ แต่เขาสงสัยจริงๆว่าเพราะเหตุใดร่องสวาทของเอมิกามันถึงได้ตอดรัดขนาดนี้ เขาไม่เคยเอากับผู้หญิงคนไหนในนิวยอร์กแล้วมันรัดแน่นขนาดนี้มาก่อน
“อึ่กก มันเจ็บนะคะคุณไบรอัน...ได้โปรดเอามันออกไป”
เธอส่งเสียงร้องครวญครางอย่างน่าสงสารเป็ที่สุดพร้อมกับยกมือเล็กดันแผงอกกำยำ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็ผลเพราะไบรอันรวบข้อมือเล็กของเธอทั้งสองข้างไว้ในมือแกร่งมือเดียวแล้วชูมันขึ้นเหนือหัว
“ไม่เอาแบบนั้นสิ...ทนหน่อยได้ไหม ฉันจะแช่มันเอาไว้ไม่ทำให้เธอเจ็บไปมากกว่านี้”
ไบรอันอ้อนวอนออกมา เขาไม่้าที่จะชักแท่งลำร้อนออกเพราะตอนนี้มันฟิตแน่นเต็มที หากชักออกมามันอาจจะทำให้เธอเจ็บจนไม่ยอมให้เขาเข้าไปลิ้มลองความหวานนั้นอีกเลยก็ได้
“อื้อ แต่มันยังคงเจ็บอยู่ดี”
เอมิกาเบ้หน้าเหยเกกับความรู้สึกที่แสนจะเ็ปซึ่งถูกส่งผ่านจากส่วนล่างของคนทั้งคู่ที่เชื่อมโยงกัน
“ฉันจะค้างเอาไว้อย่างนี้...รับรองว่าเธอจะไม่เจ็บไปมากกว่านี้แน่”
ไบรอันเกลี้ยกล่อมให้หญิงสาวใจเย็นลง ซึ่งนั่นก็ได้ผลเพราะเอมิกามีท่าทีที่ผ่อนคลายลงนิดนึงจากที่ตอนแรกพยายามดิ้นจะให้เขาเอาออกเสียให้ได้
แล้วมันก็เป็ดั่งที่ไบรอันได้บอกกับเธอ เพราะตอนนี้่ล่างเริ่มผ่อนคลายและเริ่มหายเจ็บ
“ฉัน...ฉันคิดว่าฉันหายเจ็บแล้วล่ะ”
หญิงสาวว่าอย่างนั้นด้วยท่าทีเขินอาย เมื่อหายเจ็บแล้วก็แปรเปลี่ยนความรู้สึกมาเป็ความเสียวซ่าน เอมิกา้ามากกว่านั้น
“อยากให้ฉันปลอบไหม?”
“ปลอบยังไงเหรอคะ”
ถามเสียงสั่นพร้อมจ้องใบหน้าหล่อของไบรอัน แม้เขาจะมองไม่เห็นแต่ใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มอเมริกันก็ช่างมีเสน่ห์เหลือเกินในใจเธอ
“แบบนี้...”
“อ๊าส์!”
เอมิกาครางเสียงหลงเมื่อสะโพกสอบขยับแท่งลำเอ็นเข้าออกเบาๆเพื่อเป็การกระตุ้นให้เธอได้รับรู้ว่าเขากำลังกระทำต่อไป
“เสียวไหม...ฉันมั่นใจว่าเธอต้องชอบแน่”
“คุณไบรอัน มันแน่น มันแน่นไปหมด... ”
เธอรู้สึกแทบจะทนไม่ไหวกับความรู้สึกที่ได้รับจากเ้านาย แท่งลำเอ็นร้อนใหญ่ถูกกระแทกแทรกสอดอยู่ในตัวของเธอ
“อ่า แต่ฉันชอบแบบนี้...เธอชอบไหมเอมิกา”
“ชะ ชอบค่ะ ฉันชอบที่คุณทำ...มันเสียว”
เมื่อเห็นว่าเธอพึงพอใจไบรอันก็จัดการรัวกระหน่ำให้รุนแรงมากยิ่งขึ้นจนหญิงสาวเนื้อตัวสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก
ใบหน้าเล็กสวยเงยมองหน้าของไบรอันเ้านายหนุ่มที่แสนจะหล่อเหลา ภายใต้ความมืดมนที่มองไม่เห็นแต่ไบรอันก็ััได้ด้วยใจว่าหญิงสาวใต้ร่างคนนี้คงจะกำลังเสียวซ่านััถึงสรวง์ที่ไม่เคยได้รับมาก่อน
หากนี่ไม่เป็ครั้งแรกของเธอ...เธอก็คงจะขาดการร่วมรักกับชายหนุ่มมานานแล้วเพราะมันช่างฟิตแน่นราวกับสาววัยแรกแย้มเหลือเกิน
ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างหฤหรรษ์ภายในห้องนอนวิลล่าหรูแถบฟลอริดาซึ่งมีไบรอันเป็เ้าของแต่เพียงผู้เดียว
“อ๊ะ อ๊าส์ ฉะ ฉันรู้สึกแปลกๆ”
เธอพยายามจะหยุดเขาโดยใช้มือเล็กยันเข้าที่แผงซิกแพคกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแต่ก็ไม่เป็ผลเพราะไบอันรัวกระแทกให้รุนแรงเร็วมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม
“แปลกอะไร...อย่าไปกลั้น ปล่อยมันออกมา”
“ไบรอัน...ฉันไม่คิดว่านี่จะเป็สิ่งที่ดี...ถอนมันออกไปดีกว่านะคะ”
คนตัวเล็กเสียวจนเหมือนจะมีอะไรออกมา เหมือนฉี่จะราด เธอไม่้าให้มันเป็อย่างนั้น...
แต่ก็ไม่เป็ผลเพราะเขากระแทกแรงมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมซะอีกหลังจากที่หญิงสาวพูดอย่างนั้น
“อ๊าส์ ไบรอัน...”
“อ่า เอมิกา...เธอทำให้ฉันรู้สึกดี”
ไบรอันแผ่ตัวลงข้างร่างเล็กแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน
ร่องสาววัยแรกแย้มเต็มไปด้วยน้ำกามสีขาวขุ่นคละคลุ้ง ตอนนี้เธอตกเป็ของไบรอันเข้าทั้งตัวแล้ว
“คุณไบรอัน...คุณไม่น่าใส่เข้ามาอย่างนี้ หากฉันท้องจะทำยังไงคะ”
เอมิการู้สึกเป็กังวลกับเ้าน้ำขาวสีขุ่นที่เปรอะเลอะเต็มร่องรักของเธอ
“เดี๋ยวใช้ให้เจเรมี่ไปซื้อยาคุมฉุกเฉิน...โทษที ฉันเองก็ลืมคิดไปเลย”
ไบรอันว่ามาอย่างนั้น ปกติมีอะไรกับสาวคนไหนเขามักจะใช้เครื่องป้องกันเสมอ แต่ในวันนี้มันเป็สภาวะฉุกเฉิน เขาไม่ได้ตั้งใจจะมีอะไรกับเอมิกา แต่ก็ไม่อาจสกัดกั้นอารมณ์หื่นของตัวเองได้
“คุณ... คุณไบรอัน เื”
เธอบอกเขาด้วยความใเมื่อเห็นเืเปื้อนเป็ดวงบนที่นอน ไบรอันมองไม่เห็นแต่เขาก็ใช้มือลงไปััตรงที่เธอบอก พบว่าที่ตรงนั้นแฉะชื้นกว่าปกติเป็วงกว้าง
มือหนายกขึ้นเข้าใกล้จมูกเพื่อพิสูจน์ว่ามันใช่เื่จริงหรือไม่
“เืจริงๆ...”
ไบรอันใ ไม่รู้ว่าเขาทำรุนแรงเกินไปหรือเป็เพราะว่า...
“นี่เป็ครั้งแรกของเธองั้นเหรอเอมิกา”
“ฉัน...นี่เป็ครั้งแรกของฉัน ฉันทำมันกับคุณ”
เธอใและใจสั่นรัว ไม่คิดเหมือนกันว่าจะต้องมาเสียครั้งแรกให้กับความใคร่มิใช่ความรัก แถมคนที่เธอทำยังเป็มาเฟียร้ายทั้งยังเป็เ้านายของเธออีกต่างหาก
ไบรอันเอื้อมหยิบโทรศัพท์ของตนเองที่หัวเตียงแล้วยื่นให้เอมิกา
“อะไรคะ คุณส่งโทรศัพท์ให้ฉันทำไม”
“ถ่ายรูปสภาพบนเตียงและรอยเืนั้นไว้”
“ทำไมคะ...”
“สักวันฉันจะกลับมามองเห็นและฉันจะยืนยันเองว่านี่เป็ครั้งแรกของเธอ”
“คุณไม่เชื่อฉันเหรอ...”
เอมิกาใจสั่นรัว รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่เขาไม่เชื่อว่าเธอเป็คนแรกของเขา ถึงขั้นต้องถ่ายสภาพนองเืเอาไว้ยืนยันเชียวหรือ
ไบรอันไม่ใช่ไม่เชื่อ...เพียงแต่เขา้าความชัดเจนในวันที่เขากลับมามองเห็นอีกครั้ง ทำอะไรต้องรอบคอบอย่าให้มีจุดด่างพร้อย
“ไม่ใช่ไม่เชื่อ..มันเป็ความรอบคอบที่ฝังอยู่ในสายเื”
“ค่ะ...ฉันก็ไม่อาจขัดอะไรคุณได้อยู่แล้ว”
เธอกระแทกเสียงไม่พอใจแต่ก็รับโทรศัพท์มาถ่ายรูปสภาพเตียงที่ยับยู่ยี่และมีรอยเืเลอะเป็ดวงและยื่นโทรศัพท์กลับไปให้ไบรอันอีกครั้ง
“ต่อจากนี้...ฉันจะดูแลเธอเองเอมิกา”
918
