หลังจากทานข้าวเย็นเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายกันเข้าห้องนอนของตัวเอง แต่แก้วตายังไม่อยากเข้าห้องนอนจึงพยามหาเื่คุยกับแม่ไปเรื่อย ๆ สักพักแม่บ่นง่วงจะขอตัวไปนอนก่อน
“จันทร์แก้ว แม่ง่วงแล้ว แม่ไปนอนก่อนนะ”
“เดี๋ยวสิแม่ ทำไมง่วงไวจังเลยละค่ะ คุยกันก่อน” แก้วตาพยามพูดกับแม่ให้คุยกับเธอต่อ
ขุนนรศักดิ์นั่งอยู่ไม่ไกลได้ยินก็ยิ้มให้กับท่าทางของเธอคงกลัวที่จะเข้าห้องไปนอนด้วยกันกับเขาสองคนอย่างแน่นอน เขาจึงแกล้งเอ่ยปากชวนเข้าห้อง
“จันทร์แก้ว น้องง่วงนอนหรือยัง”
“ยังเลยค่ะ คุณพี่ง่วงนอนแล้วแน่เลย เข้านอนก่อนได้เลยนะค่ะ ฉันอยากนั่งดูดาวก่อน โอ้โหวันนี้ดาวสวย” แก้วตาหาทางไล่เขาไปนอนก่อนจะได้หลับไปก่อนที่เธอจะเข้าไปนอน
“งั้นพี่ขอดูดาวกับเ้าด้วยคน” พูดจบเขาก็เดินมานั่งข้าง ๆ แถมยังนั่งโอบไหล่เธอไว้อีกด้วย
“คุณพี่ อย่าโอบไหล่ หนักออกมือตั้งใหญ่โต” เธอแกล้งบ่นออกมาว่าหนัก แต่นั่งอายหน้าแดง
“อากาศเย็นออก พี่กลัวน้องจะหนาวไง” เขาพูดและไม่ยอมเอามือออก นั่งเงยหน้ามองดาว ชี้ให้ดูดาวตรงโน้นที ตรงนี้ที อย่างมีความสุข
ส่วนแก้วตา เธอก็มีความสุขนะ แต่ไม่ได้มองดาวหรอก มองชายหนุ่มข้าง ๆนี่แหละ ซึ่งตอนนี้น่าสนใจกว่าดาวป็นไหนๆ อิอิ ก็คนอะไรหล่อจริงจังมาก คิดในใจ เรานี่ถ้าจะบ้าเขามีแต่ผู้ชายผู้หญิงมองอย่างรักใคร่ ชั้นเป็ผู้หญิงยังไงเนี้ย นั่งมองเขาตาเคลิ้มเลย ฮ่าๆๆ คิดแล้วอยากจะหัวเราะใส่ตัวเอง มัวแต่คิดเพลินพอเขาก้มหน้าลงมามอง เธอก็รีบหลบสายตาอย่างรวดเร็ว
“อุ้ย ดีนะหันหลบทัน เกือบไปแล้วแก้วตาเอ้ย ฮ่า ๆๆ” บ่นกับตัวเองเบา ๆ แต่ที่จริงชายหนุ่มรู้ตัวว่าสาวเ้าแอบมองหน้าเค้าอยู่ไม่ได้มองดาวบนฟ้า พอเธอแกล้งมองดาวบนฟ้า เขาได้จังหวะจึงยื่นหน้าไปหอมแก้มเธอซะหนึ่งทีเป็การทำโทษที่แอบทำตาหวานใส่เขาเมื่อครู่
“อุ้ย คุณพี่ ทำอะไรเนี้ย” พูดด้วยความใเอามือจับแก้ม
“ก็ทำโทษที่นั่งทำตาหวานใส่พี่อยู่ ไม่ยอมมองดาวบนท้องฟ้า” เขาพูด
แก้วตาใที่เขารู้ตัวว่าเธอมองเขาตาเคลิ้ม ไม่ได้ดูดาวเลยสักนิดเดียว อายหนักจนพยามเบี่ยงตัวออกจากแขนเขาเพื่อลุกเข้าห้องนอน พอจังหวะที่เธอใกล้จะลุกขึ้น คราวนี้คุณพี่เ้าเล่ห์กระตุกแขนเธอร่วงลงไปบนตัก
“คุณพี่ปล่อย ทำอะไร อายคนอื่นเค้า เดี๋ยวใครก็มาเห็นเข้าหรอกค่ะ” เธอรีบพูดเพราะกลัวคนมาเห็นแล้วก็จะละลายในอ้อมกอดเขาอยู่แล้วตอนนี้
“ไม่มีใครเห็นหรอก เขาเข้าหอนอนกันหมดแล้ว” ชายหนุ่มพูดพลางกอดเธอแน่นเข้าไปอีก
ตรงมุมบ้านแม่หญิงบัวแก้วยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความเจ็บใจ เธอจิกเล็บลงบนมือจนเืซิบ โกรธมากที่ทั้งสองดูเหมือนจะชอบพอกัน และคิดว่าทำไมถึงเป็แบบนี้ไปได้ แถมน้องสาวเธอก็ดูเปลี่ยนเป็คนละคนอีก ดูแข็งแรงสดใส เมื่อตั้งสติได้ก็รีบปรับสีหน้าและเดินออกไปยังคนทั้งสองที่นั่งกอดกันอยู่
“ยังไม่เข้าหอนอนกันอีกหรือเ้าคะ นี่ก็ดึกมากแล้ว น้องจันทร์แก้วยิ่งไม่ค่อยสบาย เดี๋ยวก็เจ็บป่วยไปหรอกเ้าค่ะ” เธอรีบออกมาขัดจังหวะแล้วบอกชายหนุ่มถึงอาการป่วยของน้องสาว
“น้องป่วยหรือ” เขาหันมาถามหญิงสาวที่ลุกยืนข้าง ๆ
“ฉันไม่ได้เป็อะไรเลยค่ะ พี่บัวคงเป็ห่วง งั้นเรารีบเข้าหอนอนกันเถอะค่ะ” เธอตอบแล้วหันมายิ้มหวานให้เขาและตั้งใจยั่วพี่สาวตัวดีที่ยืนอยู่ข้างหน้า
“งั้นเราก็เข้าไปนอนกันเถอะ” เขาพูดและยื่นมือมาโอบเธอไว้
“งั้นน้องพาคุณพี่เข้านอนก่อนนะค่ะ เชิญพี่บัวตามสบายนะค่ะ” พูดจบก็เดินไปกับชายหนุ่มเข้าห้องนอนไป
พอทั้งสองเดินเข้าหอนอน บัวแก้วก็รีบเดินกลับห้อง พอปิดห้องได้ก็คว้างปาสิ่งของที่อยู่บนโต๊ะแต่งหน้าของเธอลงพื้นจนหมดเพื่อระบายความโมโห ในสิ่งที่น้องสาวทำเหมือนท้าทายเธอไม่มีผิด
“ทำไมเ้าถึงได้ลอยหน้าลอยตา พูดกับข้าเยี่ยงนี้ จันทร์แก้ว” เธอกล่าวออกมาด้วยความโกรธ
3K
