Part’s เขมชาติ คริสโตเฟอร์พยักหน้าแค่นั้นเบาๆ ไม่มีหยอกเล่นเหมือนเดิมสงสัยจะงอนจริงๆ ด้วย อะไรกันพอจะให้บทแฟนก็มางอนกันซะแล้ว ผมก็เลยไม่พูดอะไรต่อเราสองคนนั่งไปเงียบๆ จนถึงบ้านพักครูคริสถือพวกถุงข้าวและแกงที่แม่ของครูลินดาให้ผมมาไป เดินขึ้นไปก่อนเลย นี้งอนจริงๆ เหรอเนี๊ยะ พอเข้ามาในบ้านผมเห็นถุงแกงวางอยู่บนโต๊ะเ้าตัวหายไปไหนก็ไม่รู้หรือว่าเดินไปดูห้องน้ำ ผมเดินตามไปหาที่ห้องน้ำก็ไม่มี
"คริส" ผมเรียกหาคริสโตเฟอร์ ผมไม่รู้ว่าหายไปไหนแต่เขาไม่ตอบผมเดาได้ว่าน่าจะไปที่ห้องนอนผมแน่ๆ ไปทำอะไรในห้องนอนผมละ พอผมเดินเข้ามาเห็นคริสโตเฟอร์ยืนอยู่ เขาหันมามองผมและ
"หมับ..ตุ๊บ" เขาตรงเข้ามาหาผมและดันร่างผมลงไปบนเตียงนอนทันที โดยที่ผมไม่ทันตั้งตัวและคริสโตเฟอร์ก็ขึ้นมาคร่อมร่างผมเอาไว้ เห็นแบบนี้คริสโตเฟอร์แรงเยอะเอาการเหมือนกัน ฝ่ามือสองข้างถูกจับยึดเอาไว้ด้านข้างลำตัว
"คริสนายจะทำอะไรนะ" ผมถามคนที่คร่อมตัวผมอยู่ แรงเยอะใช่เล่นเพราะว่าเขาล็อกตัวผมจนดิ้นไปไหนไม่ได้
"ตอนผมทำผิดครูยังลงโทษผมเลยนะนี้ก็เหมือนกัน ครูทำให้นักเรียนหึง ครูก็ต้องโดนทำโทษ" คริสโตเฟอร์พูด ผมไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไรทั้งนั้น คริสก้มลงบดขยี้ริมฝีปากผมอย่างหนักหน่วง มือของคริสก็บีบส่วนสงวนที่อยู่ในกางเกงสแล็คของผม คริสโตเฟอร์ถลกชายเสื้อเชิ้ตของผมขึ้นและก้มลงดูดดุลสองจุดที่แปะอยู่ที่หน้าอกผมทั้งดูดทั้งขบเม้มเล่นมันสร้างความเสียวซ่านให้กับผมอยู่มิใช่น้อย
"อย่าทำโทษครูแบบนี้ซิคริส...อ่าห์...พอ..พอ..แล้ว" ผมทั้งร้องทั้งครางสลับกันไปมา
"พอก็ได้...ดีนะที่หิวข้าวแล้วนะ" บทจะหยุดก็หยุดซะดื้อเลย ผมกระดกหัวมองดูยิ้มเข้าซิแกล้งกันชัดๆ
"แกล้งให้ยากแล้วตีจาก...ถ้ายังไม่ลงหลังกินข้าวเดี๋ยวคริสต์จัดให้"คริสโตเฟอร์พูดเขามองตรงจุดนั้นของผมแข็งปังขึ้นมาทันทีเลย
"เื่อะไรนายมาทำโทษครูเนี๊ยะ! " ผมถามด้วยน้ำเสียงแอบโกรธนิดๆ
"ครูนี้ไม่รู้จริงๆ เหรอว่าครูลินดานะชอบครูนะครับ "คริสโตเฟอร์ถามผม
"ครูบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับครูลินดาและครูก็เป็…"ดันตัวเองขึ้น
"เกย์….ผมรู้...แต่มันหึงอะ..หึงแล้วทำอะไรไม่ได้อะ..อึดอัดนะ"คริสโตเฟอร์พูด ดูเขาทำหน้าเขาซิ ผมก็อดยิ้มให้เขาไม่ได้ งอแงเป็เด็กเหมือนกันน่ะหมอนี้
"จะระวังตัวก็แล้วกัน ที่ตัวเองละไปอยู่กับน้องแก้มครูยังไม่หึงจนต้องทำโทษเราเลยนะ" ผมพูด
"อยากทำปะละยอมให้ทำ...แต่ใช้ปากนะกับน้องชายสุดที่รักผมนะ" คริสโตเฟอร์พูดผมเบ้ปากให้ลุกเดินหนีออกมาเพราะว่าตอนที่ทำเมื่อคืนนะผมแอบจินตนาการว่าผมกำลังใช้ปากกับตรงนั้นของคริสโตเฟอร์ ผมออกมาแกะอาหารใส่จานและชาม คริสโตเฟอร์ออกมากอดผมจากด้านหลัง ผมหันไปมองเขาแวปหนึ่ง
"ครู…ตกลงเราเป็แฟนกันได้ใช่ไหมครูโสดแล้วนิ่" คริสโตเฟอร์ถามผม
"ครูยังไม่ได้ไปคุยกันอย่างเป็ทางการเลยคริสต์วันนี้ก็รีบพาครูลินดาไปโรงพยาบาล "
"ผมเห็นเขาเสียใจก็อดสงสารเขาไม่ได้เขาก็คงรักครูมากเหมือนกันนะ"คริสโตเฟอร์พูด
"ก็คบกันมาสี่ปีนะคริส"ผมตอบคริสต์
"ทำไมครูตัดสินใจเลิกกับเขามีเหตุผลอื่นอีกไหมครูบอกผมได้ไหม...ผมอยากรู้...ผมจะได้ไม่ทำให้ครูเสียใจเหมือนที่เขาทำ" คริสโตเฟอร์พูดโดยที่ยังเอาคางเกยไว้ที่ไหล่ผม ผมก็ตัดปากถุงแกงเทใส่ชาม
"เขา…เออ..เขา....มีคนอื่น..เขาไปมีอะไรกับคนอื่นครูจับได้..ตอนที่กลับไปบ้านครั้งนี้แหละ..เขาก็สารภาพว่าเขาทำจริงแต่เขาบอกว่าแค่ครั้งเดียว" ผมพูดเสียงเบาๆ
"ครูเองก็ผิดที่ตอนนั้นครูเริ่มสับสนเองและครูก็มัวแต่เอาเวลาดูเรานั่นแหละเขาเลยเสียใจและมันก็พลาดไป " ผมพูดบอกนายคริส
"ครูใจร้ายไปไหมคริสแค่ครั้งเดียวครูกับเขาต้องเลิกกันเลย" ผมถามคริสโตเฟอร์ เขาไม่ได้ตอบอะไรผมยังคงเกยคางไว้บนบ่าผมแบบนั้น เขาก็คงไม่อยากให้ผมกลับไปหาณัฐกานต์เช่นกัน
"เอาจริงๆ นะผมไม่อยากให้ครูกลับไปคืนดีกับเขาแล้วอะครู...ผมก็รักครูนะ" คริสโตเฟอร์พูด ผมหันมามองคริสต์ ผมก็รู้สึกน่ะว่า ผมไม่อยากทิ้งเขาไปเลย
"ติดใจด้วย" คริสโตเฟอร์พูด สะบัดหน้าไปมองเด็กหื่นเอ่ย
“ยังไม่ได้ทำอะไรเลยมาติดใจได้ยังไง” ผมถามคริสปนขำไปด้วย
"จริงๆ นะผมไม่อยากให้ครูกลับไปหาเขา ผมรักครู" คริสโตเฟอร์พูด ผมหมุนตัวกลับมาส่งชามที่ผมแกะถุงแกงใส่ไว้ส่งให้คริสเขาถือเดินกลับไปนั่งรอผมที่โต๊ะ ผมเดินกลับไปที่โต๊ะ และ คริสโตเฟอร์เขาก็ตักอันนั้นอันนี้ให้ผมเหมือนเอาใจและก็ขี้อ้อนไปด้วยในตัวให้ผมตักนั้นตักนี้ให้บ้าง มันก็ทำให้ชีวิตที่ดูเรียบงายของผมมีความน่ารักเข้ามาทีละนิด และเมื่อเราสองคนทานเสร็จ
“คริส พี่ล้างเองเราไปนั่งดูทีวีเถอะ” ผมบอกเขาและนายคริสก็พยักหน้า
“ผมลงไปเอาของก่อนนะพี่เขม ผมใส่ไว้ในรถยนต์พี่เขมอ่ะ “นายคริสพูด ผมคิดว่าน่าจะเป็ซีดีหนังอะไรพวกนี้แต่ขออย่าเป็หนังโป้นะ ไม่อย่างนั้น ผมจะไล่ให้กลับไปนอนบ้านพักตัวเองเลยจริงๆ ผมก็ล้างภาชนะและแยกขยะจะเอาไปทิ้งพรุ่งนี้เช้า
“ให้ฉันดูแลเธอรักเธอได้มั้ย ให้ฉันเป็เพื่อนเธอ เมื่อเธอเหงาใจ ...” ผมได้ยินเสียงคนดีดกีตาร์เดินเข้ามา และพอผมหันไปมองคนนั้นคือนายคริสโตเฟอร์ มามุกจีบด้วยกีตาร์ เอ๊ะ นี้เขาเล่นเพลงจีบผมอย่างนั้นหรือ และนายคริสก็นั่งลงเล่นเพลงให้ผมฟัง ผมล้างไปด้วยก็ยิ้มไปด้วย อย่างน้อยนี้ก็ทำให้ผมยิ้มมีความสุขขึ้นมาได้
“นายนี้เล่นกีตาร์เก่งนะคริส ใครสอนเหรอ” ผมเดินมานั่งข้างๆ เขา
“พ่อผมส่งผมไปเรียนกีตาร์ตอนอายุ 7 ขวบนะครับพี่เขม” นายคริสพูด ผมพยักหน้า ตอนที่ผมไปอยู่ออสเตรเลีย จะเห็นพ่อแม่พาลูกๆ ทำกิจกรรมกัน ในวันหยุดและ่ปิดเทอมกัน จะมีพวกกีฬาและเต้น
“ที่จริงพ่อผมส่งผมไปเข้าชมรมเตะฟุตบอลตอนอายุ 7 ขวบครับพี่เขมแต่ผมไม่ได้ไปเตะลูกฟุตบอล” นายคริสพูด ผมก็เลิกคิ้วมองแล้วไปเตะอะไรละ
“ผมไปเตะ นักเตะแทนครับ” ผมก็มองนายคริส นายนี่หัวร้อนแต่น้อยเลยนะ
“ก็พวกนั้นมันล้อผมอ่ะครับ ว่าผมเพราะว่าตอนนั้นผมเหมือนคนพูดสองภาษา ภาษาไทยกับแม่และภาษาอังกฤษกับพ่อ แอคเซนต์ผมเลยจะแปลกๆ แต่ที่ทำให้ผมต่อยก็เป็เื่ มันด่าว่าแม่ผมเป็คนเอเชีย หาว่าแม่ผมจากบาร์ถึงได้เจอพ่อ ผมก็เลยต่อยไปซะปากแตกเลย ฟันหน้าหักไปสามซี่ และพ่อผมก็เลยเอาผมไปเรียนกีตาร์แทน” นายคริสโตเฟอร์พูด ผมพยักหน้า
“นายเล่นเก่งมากนะพี่ฟังยังเพลินเลย” ผมพูดกับนายคริสโตเฟอร์
“ผมเคยไปเล่นแบบเปิดหมวกตอนปิดเทอมเลยนะครู street walking ผมได้คืนหนึ่งก็เกือบพันบาทเลยนะครับพี่เขม “คริสโตเฟอร์พูด
“แต่แม่ให้ผมเลิกเพราะว่าผมเริ่มมีคนทาบทามให้ไปเล่นที่ร้านตอนกลางคืน ผมบอกเขาว่าผมอายุยังไม่ถึง 18 ปีเขาก็บอกได้ไม่เป็ไร เขาเส้นใหญ่ที่นั่น แต่แม่ผมไม่เห็นด้วย เขากลัวผมจะไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดนะพี่เขม” นายคริสพูดผมพยักหน้าว่าเห็นด้วย
“ตืดด” เสียงมือถือผมสั่น ผมเหลือบมองก็เป็ข้อความยาวเหยียดจากณัฐกานต์ที่เขาต่อว่าผมต่างๆ นานา ผมก็เปิดอ่านดู
“เขม...ทำไมเขมไม่ถึงตอนที่เขมขอกานต์เป็แฟนละเขม ตอนนั้นเขมจับมือกานต์ขอดูแลกานต์แล้วทำไมตอนมาทิ้งกานต์ละ กานต์อุตส่าห์บอกว่ากานต์กลัวเพราะมันไม่ค่อยมั่นคงรักแบบนี้ เขมยังบอกเลยว่าเราจะทำให้ทุกคนเห็นไงเขม”
“แล้วนี่อะไร ไปติดชะนี กานต์ว่าคนที่นอกกายก่อนน่ะเป็เขมมากกว่า นี้กานต์พึ่งเจอแม๊กเหมื่ออาทิตย์ก่อนเอง ดังนั้นคนที่ไม่ซื่อสัตย์ควรจะเป็เขมไม่ใช่กานต์!!!!” ข้อความต่อว่าผมจากณัฐกานต์
“ฟู่!!” ผมพ่นลมหายใจออกมาทันที ก่อนจะวางมือถือลง มือผมสั่นไปหมด ตกลงนี้ใครผิดกันแน่ผมหรือเขาและนี้ผมดูใจร้ายไปหรือเปล่า? กับคนรักที่คบกันมานานถึง สี่ปีแต่แค่เขาพลาดครั้งเดียวผมถึงกับเลิกกับเขาเลยใช่ไหม แต่อีกห่วงของความคิดหนึ่งของผม ผมก็ทิ้งคริสโตเฟอร์ไปไม่ได้เขาไว้ใจผมแล้วและเขาก็รักผมแล้วด้วยแต่มันแค่ไม่กี่วัน นายคริสเห็นอาการผมหลังจากอ่านข้อความในมือถือ เขาก็หยุดเล่นเพลงทันที
"พี่เขมเป็อะไรไปอะครับ"
"พี่แค่รู้สึกแย่...พี่ทำร้ายคนที่คบกันมาตั้งสี่ปี...คริส..พี่...เหมือนเป็คนผิดเลยนะตอนนี้คริส" ผมพูดเบาๆ คริสโตเฟอร์กุมมือผมไว้ มือถือผมก็สั่นอยู่ตลอดเวลาจนแบทเตอรี่ใกล้จะหมด ณัฐกานต์ก็คอยส่งข้อความหาผม ด้วยถ้อยคำต่างๆ นานา คริสโตเฟอร์หยิบขึ้นไปอ่าน
“เพราะว่าพี่คือคนที่เข้าไปขอณัฐกานต์เป็แฟน ทั้งที่ตอนแรกเขาปฏิเสธพี่นะแต่พี่ก็ตามจีบเขา จนเราเริ่มปลูกต้นรักที่แท้จริง แต่ตอนนี้พี่...” ผมพูดและผมก็เอาศอกตั้งฉาก มือประสานกันปิดปากเพื่อคิดทบทวนที่ผ่านมา
"พี่เขม...ผมว่าเขากำลังพยายามปั่นหัวครูเท่านั้นแหละ ตอนผมโดนแฟนทิ้งใหม่ๆ ผมยังไม่เวินเวอร์แบบเขาเลยนะครูผมว่าอันนี้เยอะไปแล้วครู” คริสโตเฟอร์พูด ผมหันไปมองหน้าเขา
“ผมเดาได้เลยครูกลับไปหาเขานะเขาก็ทำแบบเดิมคนแบบนี้ไม่มีวันเปลี่ยนตัวเองได้ ผมไม่ได้ว่าผมดีกว่าเขาหรอกนะครู" คริสโตเฟอร์พูด ผมกับคริสโตเฟอร์นั่งอยู่เงียบๆ
“ตอนที่แฟนผมเขาจะทิ้งผมไปนะ เขามีเหตุผลและผมก็ควรเคารพการตัดสินใจของเขา ตอนนั้นผมไม่ดีเอาแต่เที่ยว ติดเพื่อน ถ้าตัวผมเองไม่ดีและแฟนขอเลิก นั้นคือผมไม่ควรจะมาสร้างเงื่อนไขอะไรเพิ่มแล้ว ก็แค่ยอมรับ” คริสโตเฟอร์พูด ผมหันมามองหน้าเขา
“แต่ณัฐกานต์ไม่ ทั้งที่เขาผิดเขาแค่ทำไมเหมือนเขาไม่ผิดเลยพี่เขมผิดคนเดียว “คริสโตเฟอร์พูด
Rrrrrr เสียงมือถือผมดังขึ้นแต่แบทกำลังจะหมด เบอร์พี่ก้อง ผมกำลังคิดถึงพี่ชายคนนี้ที่สุดเพราะว่าพี่ก้องเป็คนที่เข้าใจผมแทบจะทุกอย่างแต่ว่าถ้าผมรับก็ไม่ได้คุย
ตืด!!! เสียงเตือนแบทใกล้จะหมด
"แบทมือถือครูจะหมดคริส พี่ชายครูโทรมาคริสและที่ชาร์ตแบทก็อยู่ห้องคริสด้วยพี่ลืมไว้วันที่ไปนอนกับเรานะ" ผมบอกนายคริส ก็ตอนไปนอนห้องนายคริสผมก็ลืมหยิบเอาด้วยและผมก็ปิดมือถือมาตลอดเลยไม่ได้เอะใจที่จะชาติและพอมาเปิดอีกทีก็เห็นเป็ร้อยสายตาณัฐกานต์อีก คริสโตเฟอร์ยืนมือถือของเขาให้ผม
"โทรหาพี่ชายพี่ซิครับ พี่ใช้มือถือผมก็ได้ เพื่อว่าคุยกับพี่ชายพี่แล้วอาจจะมีทางออกที่ดี" คริสโตเฟอร์พูดผมก็รับมากดเบอร์มือถือพี่ก้อง ผมรอสายสักพัก
"พี่ก้อง นี่เขมนะ เขมเอาโทรศัพท์ของคริสโทรหาพี่นะ เด็กนักเรียนของผมนะพี่ก้อง โทรศัพท์เขมแบทจะหมด" ผมพูดเบาๆ
"ว่าแล้วเชียวกานต์คงกระหน่ำโทรหาเราเพื่อจะกดดันเราซิท่า" พี่ก้องพูดเหมือนตาเห็นเลย
"เขมละเป็ไงบ้างพี่โทรหาแม่ แม่บอกพี่ว่าเราเลิกกับกานต์ มันเกิดอะไรขึ้นบอกพี่ได้ไหมเขม" พี่ก้องถามผม ผมหันไปมองคริสโตเฟอร์ ผมชี้ไปในห้องนอนว่าผมขอเข้าไปคุยแบบส่วนตัวในห้องเขาก็พยักหน้าผมเดินเข้าห้องและปิดประตูมันลงน้ำตาใสๆ ไหลซึมออกมา ผมทรุดตัวลงนั่งบนเตียง
"พี่ก้อง ผมสับสนพี่ก้อง ผมไม่รู้ แต่วันนี้ตอนที่ผมพูดไปผมโกรธเขาที่เขาทำร้ายเพื่อนครูที่ผมสอนที่นี้ได้าเ็เพราะเขาคิดว่าเธอคือต้นเหตุ ทั้งที่จริงๆ แล้วเื่ทุกอย่างมันเกิดจากผมกับเขาทั้งนั้นแหละ ปัญหาทั้งหมดนะที่มันสะสมมานานด้วย " ผมพูดกับพี่ก้อง
"ฟู่" ผมพูดพร้อมกับพ่นลมออกมาจากปากเพื่อระบายความตึงเครียด
"พี่พูดตรงๆ นะนายมีคนอื่นตอนนี้และนายก็กำลังสับสนระหว่างรักที่สะสมมานานกับรักที่เพิ่งเจอ ถูกต้องไหม “พี่ก้องพูด ผมคิดว่าอันนี้ก็ด้วยเช่นกัน
"มันก็ใช่ด้วยพี่ก้องแต่ผมกับกานต์ก็คบกันมาสี่ปีนะพี่ก้อง เราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะแต่...ผมกับ..คริส..เรายังแค่จะเริ่มต้น..ปัญหาก็มาแล้วอ่ะพี่" ผมพูดกับพี่ก้อง
“ใครที่เขมอยู่ด้วยแล้วมีความสุขมากกว่ากัน” ผมเงียบ
“ผมยอมรับว่าผมมีความสุขและเป็ตัวของตัวเองที่สุดก็คือตอนที่ผมอยู่กับคริสโตเฟอร์ มันเป็ธรรมชาติแต่กับณัฐกานต์มันบอกไม่ถูกบางทีก็อึดอัดและบางที่ผมก็อยู่ด้วยความหวาดระแวงว่าเราจะทะเลาะอะไรกันอีก คือมันกังวลไปหมด กลัวว่าผมจะทำให้เขาอารมณ์เสีย กลัวทำนั้นทำนี้ไม่ถูกใจเขา ผมยอมรับว่า มันไม่เป็ตัวของตัวเองเหมือนตอนที่ผมอยู่กับคริส” ผมพูดกับพี่ก้อง
"พี่ก้องจำได้ไหมที่ผมถามพี่นะว่าทำไมพี่เลิกกับพี่โบว์และพี่ก็บอกเหตุผลกับผม มันแค่ครั้งเดียวใช่ไหม ที่ทำให้พี่เลิกกับพี่โบว์ได้ เพราะเหตุผลแค่นั้นนะ"ผมถามพี่ชายคนที่สอง
"ถ้าพี่บอกว่าหลายครั้งแล้วละและครั้งล่าสุดโบว์เองที่เลือกที่จะจบมันเองด้วย ว่าเขาไม่อยากทนอยู่กับพี่แล้ว " พี่ก้องพูด ผมเองก็ไม่ได้อยากตอกย้ำความทรงจำที่เลวร้ายของพี่ชายหรอกนะ
"ทุกครั้งพี่ก็ให้อภัยนะเพราะว่าพี่รักเขา ครั้งล่าสุดพี่ก็ยังจะให้อภัยถ้าเขาร้องขอแต่ครั้งนี้เขาไม่...เขาขอที่จะไปกับคนใหม่" พี่ก้องพูด
"พี่ยินดีให้เขาไปเขม"พี่ก้องพูดบอกผม ผมก็เงียบ
"ณัฐกานต์เขามีคนอื่น...นายรู้แล้วใช่ไหม" พี่ก้องถามผมทำไมพี่ก้องรู้ละผมยังไม่เคยคุยกับใครเื่นี้แม้แต่แม่รดา
"หมายความว่ายังไงพี่ก้อง" ผมถามพี่ก้อง
"ฟู่" เสียงพ่นลมออกมาทางปากของพี่ก้อง เหมือนกำลังหนักใจกับสิ่งที่พี่ก้องจะพูด
"เขมฟังพี่นะ ...พี่เห็นกานต์ควงคนอื่นหลายครั้งแล้วแต่พี่เองก็เห็นเรารักกานต์มากพี่ไม่อยากทำตัวเหมือนคนช่างยุ พี่เลยไม่ได้บอกเรา" พี่ก้องพูดว่าเห็นณัฐกานต์ไปกับคนอื่นหลายครั้งแล้วเหรอ
"พี่สังเกตพฤติกรรมเขามาหลายครั้งแล้วเขม"
"แล้วแต่เขมจะตัดสินใจนะว่าจะกลับไปหาเขามั้ย แต่พี่เชื่อได้ว่าเขาไม่เลิกหรอกเขมและที่เขาพยายามจะไม่เลิกกับเราเพราะคนที่เขาคบนะก็ไม่ได้จริงจังอะไรกับเขาสักคน"
"และคนอย่างณัฐกานต์ไม่ได้มีแค่เขมคนเดียว เขาไม่เคยซื่อสัตย์ในยามที่เขมหันหลังให้เขา" พี่ก้องพูด ผมหันไปมองที่หน้าต่างที่เปิดไว้ แต่ภาพที่ผมเห็นมันเหมือนการฉายหนัง ถึงพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของณัฐกานต์
"เขานอกใจเขมได้ตลอดเวลาแม้กระทั่ง พี่ชายที่เป็พี่น้องแท้ๆ ของเขมเขายังไม่มีความละอายใจเลยนะ" พี่ก้องพูด ผมยิ่งใ อย่าบอกน่ะว่าพี่ก้องกับณัฐกานต์
"ณัฐกานต์เขาไปหาพี่ที่ฐานเขาบอกว่าเขากลับบ้านและเขาก็ไปเยี่ยมหาพี่ด้วยเลย พี่เองก็แปลกใจนะว่าทำไมและเขาชวนพี่ออกไปข้างนอก"พี่ก้องพูด ผมแปลกใจหนักกว่าพี่ก้องอีกเพราะว่าณัฐการต์ไม่เคยบอกผมเื่นี้เลย
"เขาขอมีอะไรกับพี่" ผมเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจผมทันที พี่ก้องเป็พี่ชายของผมนะ เขาเองก็รู้
"เขาบอกว่าเขาชอบพี่ แต่พี่รู้ว่าไม่ได้ชอบพี่หรอก เขาแค่ไม่รู้จักพอในสิ่งที่ตัวเองมี" ตอนนี้เหมือนมีอะไรจุกที่อกผม
"พี่ปฏิเสธเขาไปเพราะว่า พี่เลือกที่จะไม่ทำเลวลับหลังน้องชายของพี่ พี่บอกว่าพี่ทำไม่ได้ " พี่ก้องพูดผมนี้หน้าชาไปเลยทันที
"เขาก็บอกพี่ว่าพี่นะไม่กล้าบอกเขมหรอกที่เขามาหาพี่ เพราะว่าเขมอาจจะเสียใจมากและพี่จะกล้าทำเหรอวะเขม"
"พี่ก็เลยไม่บอกเราตรงๆ แค่พูดให้นายคิด "พี่ก้องพูด ผมพยักหน้า ผมเองก็ไม่ทันคิดเช่นกัน
"แต่ผมก็โง่คิดไม่ได้ใช่ไหมพี่ก้อง"ผมพูด
"น้องพี่ไม่โง่หรอกแต่น้องพี่นะดีเกินไปสำหรับณัฐกานต์" พี่ก้องพูด
"พี่ส่งบางอย่างให้ดูทางอิเมลนะ ดูแล้วก็ลบทิ้งซะและตัดสินใจเอาว่าจะเลือกแบบไหน "พี่ก้องพูด
"ณัฐกานต์คงจะลืมไปว่าเขมมีพี่ชายเคยอยู่หน่วยสอดแนมมาก่อน" พี่ก้องพูด
"เขมพี่จะออกไปลาดตระเวนกันต่อ...ถ้าอยากให้พี่โทรหาก็ส่งข้อความมานะเขมพี่รักน้องชายพี่นะพี่ไม่อยากให้ใครทำให้น้องชายพี่เสียใจเหมือนกัน" พี่ก้องพูด และคิดว่าในความโชคร้ายของผมก็ยังมีความโชคดี ที่มีพี่ที่รักและไม่เคยทำร้ายผม
ผมหันไปหยิบกระเป๋าโน๊ตบุ๊คมือไม้สั่นไปหมดและผมหยิบเอาแอปเปิลสีขาวเครื่องใหม่ล่าสุดมาเปิด ผมใช้ตัวปล่อยสัญญาณไวไฟเพราะว่ายังไม่ได้ติดตั้งอินเทอร์เน็ตที่นี้ ผมรีบเปิดอิเมลของผมทันที ไปดูที่อิเมลเข้าล่าสุด พี่ก้องส่งไฟว์รูปแนบมาให้ผม ผมรีบกดเปิดดูแต่ว่ามันค่อนข้างช้าไม่เหมือนอินเตอร์เน็ตจากราวเตอร์
ผมนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ ตอนนี้ใจผมก็ร้อนรนอยากเห็นที่พี่ก้องส่งให้ผมเร็วๆ แต่มันก็ยังคงดาวน์โหลด หรือว่าในใจผมนั้นร้อนรนเกินไปและถ้าที่พี่ก้องพูดเป็ความจริงเขามีคนอื่นอีกที่ผมไม่เคยไม่รู้ ผมก็คงเหมือนควาย ไม่ต่างอะไรกับควายที่โดนณัฐกานต์หลอก ผมคิดว่าครั้งเดียวก็เลวร้ายมากพอแต่ถ้ามันหลายครั้งละอย่างที่พี่โบว์ทำกับพี่ก้องผม คงรับไมได้ ไม่ว่าจะรักมากแค่ไหนก็ทำใจให้กลับไปไม่ได้แน่ๆ ผมนั่งมองหน้าจอมือก็ประสานกันไว้ใจก็ภาวนาไม่อยากให้เป็แบบนี้พี่ก้องพูดเลยจริงๆ
ผมรออยู่เกือบสิบกว่านาทีได้ถึงจะมีไฟว์ภาพปรากฏขึ้น ผมคลิกเข้าไปดูให้มันขยายใหญ่ขึ้น เป็ภาพณัฐกานต์ควงกับผู้ชายผมรู้ได้ทันทีว่าใครเขาเป็อาจารย์ในมหาวิทยาลัยเดินโอบเอวกันแบบนี้และณัฐกานต์ก็ซบอกเขาด้วยน่าจะเป็ตอนที่ผมเรายังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เลยผมดูวันที่ตรงข้างใต้ภาพนั้นเราก็คบกันไปได้สามปีแล้ว ผมเลื่อนมาดูภาพต่อมาเป็ภาพที่ณัฐกานต์นั่งคุยกับใครสักคนผมเลื่อนเมาส์เพื่อขยายดูภาพว่าผู้ชายอีกคนคือใคร ผมก็ต้องใอีกครั้งเขาคือลูกค้าประจำที่ชอบมานั่งทานกาแฟที่ร้านอาจารย์ที่ผมไปทำงานพาร์ทไทม์เขามาดื่มกาแฟที่ร้านที่ผมทำและเราได้คุยกันนิดหน่อยพี่เขาเป็ผู้จัดการออฟฟิศใกล้ๆ และณัฐกานต์มักจะไปนั่งรอรับผมกลับ ในรูปเขากำลังนั่งอิงแอบแนบชิดกันอยู่ในมุมหนึ่ง..ดูแล้ว ถ้าผมเดาไม่ผิดนี้มันในโรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่งย่านสุขุมวิท
"ฟู่" ผมต้องพ่นลมออกมาเพื่อผ่อนคลาย ผมควรจะดูต่อไปอีกไหมแต่ผมก็ต้องทำ มีหลายรูปเลยและผู้ชายแต่ละคนแทบจะไม่ซ้ำหน้ากันเลย ผมคลิกดู จากที่เมื่อสักครู่ผมรู้สึกเสียใจรู้สึกผิดมันหายไปหมดสิ้นน้ำตาที่ผมมีมันก็เหือดหายไปโดยปริยายมีแต่ความรู้สึกใเข้ามาแทนที่ ทุกคนที่ณัฐกานต์ควงดูจะมีผลประโยชน์ด้วยทั้งนั้นเขาไปด้วยแม้กระทั่งผู้จัดการสาขาที่เขาไปทำงานด้วยแต่จู่ๆ เขาได้ย้ายไปลงสาขาอื่นที่สบายกว่าสาขาแรก ผมดูไปจนถึงภาพสุดท้ายคนสุดท้ายนี้ผมเคยเห็นหน้า ผมเคยเจอเขาตอนไปกินเลี้ยงต้อนรับพนักงานใหม่ไปในฐานะแฟนของณัฐกานต์ด้วยซ้ำเขาก็รู้ว่าผมกับณัฐกานต์เป็แฟนกัน ผมขยายดูรูปนาฬิกาข้อมือมันอันเดียวกับที่ผมเจอในห้องน้ำเลย
ผมเลื่อนดูรูปนี้เป็รูปถ่ายเมื่อสองเดือนที่แล้วมหาวิทยาลัยที่ผมจบมาเขาเปิดสอนภาษาอังกฤษสำหรับเด็กๆ อาจารย์ที่สนิทกับผมเขาเอ่ยปากชวนผมไปทำงานงานระหว่างรอเรียกตัวผมสอนทุกวันเลยกว่าจะเลิกก็เกือบทุ่มแถมณัฐกานต์ยังมารับผมกลับทุกวันผมไม่เอะใจเลยว่าเขายังมีเวลาไปหาแม๊คไปเดินอิงแอบแนบชิดกันขนาดนี้
"ถ้าดูจบแล้วลบทิ้งซะ...พี่คิดอยู่นานแล้วว่าพี่ควรจะส่งให้น้องพี่ดูไหม พี่รู้ว่าสี่ปีมีค่าแต่ณัฐกานต์เขาไม่เห็นค่าน้องพี่เลยสักนิด อย่าถามว่าทำไมไม่ส่งให้เร็วกว่านี้ พี่รอวันที่นายเข้มแข็งพอที่จะทนเห็นสิ่งนี้” พี่ก้องส่งข้อความหาผม
“ถ้านายบอกเลิกณัฐกานต์ได้นั้นแปลว่านายพร้อมที่จะรับรู้เื่พวกนี้ได้แล้วเช่นกัน..เขมแค่เสียคนที่ไม่รักไปเท่านั้น อย่าไปเสียใจกับมัน..เริ่มต้นใหม่เชื่อพี่ ปล.ฝีมือถ่ายภาพขั้นเทพไม่ต้องชมรู้ตัว ...จากพี่ก้องที่รักและไม่เคยทำร้ายน้อง"
"ปึก" ผมสะดุ้งมีมือมากดปิดหน้าจอโน๊ตบุ๊คผม ผมเงยหน้ามองคนที่ปิดมันลงคือคริสโตเฟอร์
"ได้คำตอบแล้วใช่ไหมครับ" คริสโตเฟอร์ก้มลงกระซิบข้างหูผมและหอมแก้มผมแต่ผมไม่มีความรู้สึกอะไรแล้วมันชาไปหมดกับสิ่งที่ผมเห็น ผมโง่ทนอยู่กับสิ่งพวกนี้มาได้ยังไงตั้งสี่ปี
"พี่เพิ่งจะรู้ตัวนะว่าพี่นี่โง่...และโง่มานานแล้วด้วย ป่านนี้เขาคงหัวเราะพี่แย่แล้วแหละคริส "
"พี่ไม่ได้โง่หรอกแค่...โดยคนที่โง่กว่าหลอกเอาแค่นั้น...วันหนึ่งที่เขาคิดได้ว่าเขาได้เสียคนที่ดีที่สุดไปและเขานั่นแหละเขาจะรู้ตัวทันทีว่าเขาเป็คนที่โง่ที่สุด" ผมเงยหน้ามองคนที่ปลอบผม
"เขาไม่รักพี่หรอกเขาแค่ไม่อยากเสียคนที่รักเขาไปเพราะเขากลัวไม่เหลือใครแต่เขาก็หยุดที่ครูคนเดียไม่ได้เช่นกัน...ถูกต้องมั้ยครับครู"
"ถ้าพี่อยากร้องก็ร้องได้เลยนะผู้ชายร้องไห้ได้เสียน้ำตาเป็...ผมก็เคยเวลาที่ผมเหนื่อยผมท้อไม่มีปลอบใจผมแต่ผมยังมีน้ำตาไว้เป็เพื่อนคอยปลอบใจตัวเองผมแค่เลือกที่จะไม่ร้องไห้ใครเห็นเพราะว่าเขามีแต่จะสมน้ำหน้าเอาเท่านั้น"
"ถ้าพี่ร้องตอนนี้เธอจะสมน้ำหน้าพี่ไหม"ผมหันไปถามคริสโตเฟอร์
"ไม่ครับ...เพราะผมเป็คนที่รักพี่ ถ้าพี่ร้องไห้ผมก็จะปลอบพี่ไง" คริสโตเฟอร์พูดแค่นั้นผมก็โผเข้าไปกอด ผมกอดเด็กนักเรียนให้เด็กนักเรียนปลอบผมมันคงน่าสมเพชที่สุด
"เขาไม่ยอมเลิกกับพี่ พี่ก็ปริ้นซ์รูปพวกนี้ไปให้เขาดู ว่าพี่น่ะเลิกโง่แล้ว ถ้าเป็ผมนะเอาไปปล่อยที่ทำงานเลย"คริสโตเฟอร์พูด
"พี่ทำไม่ได้หรอกเพราะถ้าทำแบบนั้นก็เท่ากับว่าเราทำร้ายเขาจนหมดสิ้น ถึงยังไงสี่ปีมันก็มีสิ่งดีดีเกิดขึ้นระหว่างพี่กับเขาบ้างแหละคริส" ผมพูดเบาๆ มือของคริสลูบหัวผมเบาๆ
"อาบน้ำกันไหม...เพื่อจะดีขึ้น...เดี๋ยวเขาถูหลังให้นะที่รัก" ผมสะบัดหน้าไปมองลืมความโศกไปชั่วขณะ
"อาบน้ำกัน...เริ่มทำหน้าที่คนรักั้แ่ ณะ บัดนี้ มาซิอาบน้ำกันฉลองฝักบัวอันใหม่ ครูโจ้บอกว่าอันนี้ไฉไลกว่าเดิม"คริสโตเฟอร์พูด ควรจะเข้าไปอาบด้วยไหมล่ะ ไฉไลกว่าเดิม น่ากลัวตรงนี้แหละ
"ไม่ ...ไม่...เอาอะ" ผมรีบปฏิเสธ
"นะคพี่เขมอาบน้ำกัน...มาซิพี่เขมจะได้รู้สึกดีขึ้น"คริสโตเฟอร์พูดโน้มน้าวผมใหญ่เลย
"อาบคนเดียวดีกว่าไหม" ผมพูด คริสโตเฟอร์ลุกขึ้นยืนและถอดเสื้อยืดตัวเองออก เขาเดินมาหาผมโน้มตัวลงเอามือจับชายเสื้อยือพอดีตัวผมและถลกขึ้นเพื่อจะถอดมันออกไปทางศีรษะ แต่ทำไมผมยอมเขาง่ายจังยอมให้ถอดแต่โดยดี คริสโตเฟอร์ย่อตัวลงมาปลดนาฬิกาข้อมือออกให้ผม
"ไปครับอาบน้ำกัน" คริสโตเฟอร์ดึงมือผมให้ลุกขึ้น ผมก็ลุกตามอย่างว่าง่าย
ผมเดินตามคริสเข้าไปในห้องน้ำประตูห้องน้ำถูกปิดลง กางเกงที่ถูกถอดออกเหลือแค่ตัวเปล่าไร้ซึ่งอาภรณ์ มันรู้สึกเขินยังไงก็ไม่รู้ ผมพยายามเอามือปิดส่วนสงวนไว้อยู่ คริสโตเฟอร์หมุดเปิดให้สายน้ำรินไหลลงมากระทบตัวผมทั้งคู่ คริสโตเฟอร์ดึงมือผมออกจากตรงนั้น เขาหยิบสบู่ขึ้นมาถูกไปตามลำตัวของผม ผมได้แต่ยืนมองเขาบรรจงทำให้ผมและก็ส่งมาให้ผมทำให้บ้าง ผมก็รับมาและทำให้อย่างที่เขาทำกับผม พอเริ่มจะคุ้นเคยก็เริ่มจะไม่เขินอายเราช่วยกันอาบน้ำแปลกดีเนอะครูกับนักเรียน ผมยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
"พี่เขม.... ผมรักพี่เขม...พี่เขมจะรักผมได้มั้ย" คริสโตเฟอร์ถามผม ขณะที่เรายังอยู่ในห้องน้ำด้วยคริสโตเฟอร์ตั้งแขนขึ้นมากั้นระหว่างลำตัวผมไว้และก้มลงจูบปากผม ผมก็จูบตอบ
"พี่เขมพร้อมจะให้ผมดูแลมันได้หรือยัง" คริสโตเฟอร์ถามผมพร่อมกับชี้ที่ตรงอกด้านซ้านของผม
"ผมอยากได้สิ่งนั้นมาดูแลเองและจะไม่ทำให้พี่เขมเสียใจ ผมสัญญา"คริสโตเฟอร์พูด
"แม้วันนี้มันจะเป็คำสัญญาจากเด็กผู้ชายแต่ผมจะรักษามันไว้เหมือนที่ผู้ใหญ่เขาทำกันจะดูแลมันจะไม่ทำให้สิ่งที่พี่มอบให้ผมมาบอบช้ำ พี่เขมไว้ใจผมได้มั้ย" ผมได้แต่มองใบหน้าของคริสโจเฟอร์ เข้าเดินเข้าหาผมจนและดันผมไว้ให้ติดกับกำแพงยกแขนขึ้นมาตั้งฉากกันผมไว้ สายตาที่บอกได้ว่าจริงจังมากแค่ไหน มันเป็สายตาที่มุ่งมั่นเพื่อรอคำตอบจากปากผมว่าผม
"พี่ไว้ใจเรา...คริส" ผมบอกคริสโตเฟอร์ เขาเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าผมรอยยิ้มเปื้อนขึ้นอยู่บนหน้านั้นมันส่องประกายแวววาว
"แต่พี่เป็รุก" เท่านั้นแหละมุมปากตกลงไปทันที จากรอยยิ้มเปลี่ยนเป็ทำท่าจะร้องไห้
"เธอจะให้พี่มารับเหรอ.... เป็รุกมาตั้งหลายปีบอกเลิกกับแฟนแค่วันเดียวให้เป็รับเลยหรือไง" ผมถามคริสโตเฟอร์
"T_T"สีหน้านายคริสโตเฟอร์
"และนายก็เคยบอกครูว่านายไม่ใช่แบบพี่ไม่ใช่เหรอหรือว่ายังแค่สับสน" ผมพูดและคริสโตเฟอร์ ก้มหน้าลง
"ผมก็เป็รุก...แม้จะรุกแต่ผู้หญิงก็ตามเถอะ" คริสโตเฟอร์พูดเสียงอ่อยๆ ผมเอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำ ผมหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดน้ำตามตัวก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปผมเดินกลับไปในห้องนอน ได้แต่ยืนครุ่นคิดก็ตอนเห็นสีหน้าผิดหวังคริสโตเฟอร์แล้วก็ใจหายเหมือนกัน แต่จะให้ผมเป็รับนี้นะและอีกอย่างคริสโตเฟอร์เด็กกว่าผมด้วย...โดนเด็กกดเหรอจะเสียฟอร์มไหมเนี๊๊ยะ!
TBC….
พี่เขมต้องเลือก????
4K
