พิมรู้ว่าบ้านมีอะไรเปลี่ยนไปั้แ่วินาทีที่เปิดประตูรั้ว
ใต้ป้ายบ้านมีป้ายไม้สีน้ำตาลแขวนเพิ่ม กลิ่นสีใหม่ยังลอยจาง ๆ เหนือตัวอักษรคำว่า CHEF’S TABLE ทางเดินซึ่งปกติมีแต่รองเท้าแตะของยายกลับเต็มไปด้วยลัง กระถางสมุนไพร และผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งที่กำลังปีนหน้าต่างเรือนรับรอง
ปีนจากด้านนอกเข้าไปเสียด้วย
พิมวางกระเป๋า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหายาย เสียงเรียกเข้ากลับดังจากกระเป๋าผ้าบนเก้าอี้ข้างตัว
“ยอดเยี่ยมค่ะ”
ผู้หญิงบนขอบหน้าต่างหันมา ผมที่มัดลวก ๆ แกว่งตามแรง ใบหน้ามีรอยแป้งขาวอยู่ข้างแก้ม แต่เ้าตัวยิ้มสดใสราวกับกำลังต้อนรับแขก ไม่ใช่กำลังบุกรุกบ้านคนอื่น
“ถ้ามาหาคุณยายอุ่น ท่านอยู่ตลาดค่ะ”
“คุณรู้จักยายฉันด้วยหรือคะ”
“รู้จักสิคะ” คนแปลกหน้าชูกุญแจ “ยายให้กุญแจฉันเอง แต่แม่กุญแจหลังบ้านไม่ยอมรับความจริง เราเลยมีความเห็นไม่ตรงกันนิดหน่อย”
พิมมองกุญแจ มองหน้าต่าง และมองรองเท้าผ้าใบที่เหยียบขอบไม้เก่า
“ลงมาก่อนค่ะ ขอบหน้าต่างรับน้ำหนักแบบนั้นนาน ๆ ไม่ดี”
“เป็ห่วงบ้านหรือเป็ห่วงฉันคะ”
“บ้านค่ะ”
อีกฝ่ายหัวเราะก่อนะโลงพื้น “ตอบเร็วแบบนี้ ฉันเสียใจนะคะ”
“คุณเป็ใคร”
“เรย์ค่ะ”
มีเพียงชื่อ ไม่มีคำอธิบายเื่กุญแจ สัมภาระครึ่งคันรถ หรือป้ายร้านอาหารที่เพิ่งถูกแขวนโดยไม่มีใครบอกเธอสักคำ
พิมสูดลมหายใจช้า ๆ บ้านยังเป็หลังเดิม เพียงแต่ดูจะมีแผนการของตัวเองใน่ที่เธอไม่อยู่
“ฉันชื่อพิม เป็หลานเ้าของบ้านค่ะ”
รอยยิ้มของเรย์ชะงักไปครึ่งจังหวะ “คุณหมอพิม?”
“ยายเล่าอะไรให้คุณฟังบ้างคะ”
“เล่าว่าหลานสาวทำงานหนัก กลับบ้านไม่เป็เวลา แล้วก็รักความสะอาดมาก”
พิมมองรอยแป้งบนแก้มอีกฝ่าย “ยังเล่าไม่หมดค่ะ”
“ยังมีอะไรอีก”
“ฉันไม่ชอบคนเข้าบ้านทางหน้าต่าง”
“รับทราบค่ะ ครั้งหน้าจะงัดประตู”
เสียงยายอุ่นดังมาจากนอกรั้วพอดี “ห้ามงัดนะ ยายเพิ่งเปลี่ยนลูกบิด!”
ยายเดินเข้ามาพร้อมถุงผักสองข้าง สีหน้าแจ่มใสเกินกว่าคนที่เพิ่งถูกจับได้ว่าปิดบังเื่ใหญ่ พิมก้าวไปรับถุงตามความเคยชิน แต่ยายเบี่ยงตัวแล้วส่งมันให้เรย์
“เอาเข้าครัวให้ยายทีลูก ส่วนพิม ตามยายมา”
“ยายคะ”
“ยายรู้ หนูมีคำถาม”
“หลายข้อค่ะ”
“งั้นต้องนั่งถาม เดี๋ยวยืนจนเส้นเืขอด”
ยายเดินนำเข้าบ้าน พิมรู้ทันว่า หากยายเริ่มพูดเื่สุขภาพที่ไม่เกี่ยวข้อง แปลว่ายายเตรียมหลบคำถามไว้แล้ว เรย์เดินผ่านพร้อมถุงผักและเอ่ยฝากตัวกับคุณหมอ ก่อนหายเข้าไปทางครัว
---
บนโต๊ะกลางห้องนั่งเล่นมีแฟ้มสัญญาเรียงกัน ป้ายชื่อหน้าห้องสามแผ่น และกระดาษกฎประจำบ้านที่เคลือบใหม่จนสะท้อนแสง
พิมหยิบป้ายขึ้นมาดู
เรย์ ห้องหนึ่ง
ริน ห้องสอง
มีน ห้องสาม
“สามคน?”
“ทยอยเข้ามาอาทิตย์นี้” ยายอุ่นเทน้ำใส่แก้วเหมือนกำลังเล่าเื่สั่งพัสดุ “ห้องสี่เก็บไว้เป็ห้องสำรอง หนูอยู่ห้องเดิม”
“ยายรับผู้เช่าสามคนโดยไม่บอกหนู”
“ถ้ายายบอก หนูก็จะถามประวัติการแพ้ยา ผลตรวจสุขภาพ แล้วขอดูเล็บเขาก่อน”
“อย่างน้อยควรมีข้อมูลติดต่อฉุกเฉินค่ะ”
“มีหมด อยู่ในแฟ้ม ยายไม่ได้รับใครจากป้ายรถเมล์เสียหน่อย”
พิมเปิดแฟ้ม เอกสารสำคัญครบกว่าที่คาด ยายยังกำกับไว้ว่า อ่านแล้ว ห้ามพิมบ่น ความหงุดหงิดของเธอลดลงอย่างไม่เต็มใจ
“แล้วเรือนรับรองล่ะคะ”
“เรย์เช่าเพิ่ม”
“เพื่อทำร้านอาหาร? แล้วระบบระบายอากาศ น้ำทิ้ง ใบอนุญาต—”
“มีรายการอยู่แฟ้มสีเขียว” ยายตัดบท “ถ้ายังขาด หนูค่อยช่วยกันดู ไม่ใช่ตัดสินว่าเขาทำไม่ได้ั้แ่ยังไม่เปิดเตา”
ในแบบผังเรือนรับรองมีโต๊ะรับแขกแปดที่ และโต๊ะเล็กอีกหนึ่งตัวตรงหน้าต่าง พิมแตะตำแหน่งหลัง
“โต๊ะนี้ล่ะคะ”
“ไม่เปิดรับจองค่ะ” เสียงเรย์ตอบจากทางครัว
พิมหันไป แต่เ้าตัวเดินผ่านไปแล้วโดยไม่อธิบายเพิ่ม
สายตาเธอหยุดที่กระดาษกฎ
สิบหกข้อแรกเป็เื่ธรรมดา รับเฉพาะผู้หญิง ห้ามคนนอกค้างคืนโดยไม่แจ้ง ช่วยกันดูแลพื้นที่ส่วนกลาง ผลัดเวรทำอาหาร และห้ามทิ้งจานไว้ในอ่างข้ามคืน
แต่บรรทัดสุดท้ายถูกพิมพ์ตัวหนากว่าทุกข้อ
ข้อ 17 คนที่อาศัยอยู่ใต้หลังคานี้ห้ามคบกัน หากฝ่าฝืน ผู้เช่าต้องย้ายออก และสมาชิกครอบครัวต้องออกจากบ้านระหว่างทบทวนข้อตกลง
“ยายเขียนเพิ่มว่ารวมหนูด้วย?”
“ไม่อย่างนั้นจะยุติธรรมกับคนเช่าได้อย่างไร”
“หนูไม่ได้คิดจะคบใครในบ้าน”
“ยายก็ไม่ได้ว่าอะไร”
“แล้วทำไมต้องมองหนูแบบนั้นคะ”
“ยายมองหลานตัวเองไม่ได้หรือ”
พิมพลิกกระดาษ ด้านหลังมีช่องให้ลงชื่อรับทราบกฎครบทุกคน รวมถึงชื่อเธอ ยายเลื่อนปากกามาตรงหน้า
“เซ็นสิ”
“ยายมั่นใจได้อย่างไรว่ากฎนี้จะช่วยให้บ้านสงบ”
รอยยิ้มของยายจางลงชั่วครู่ “อย่างน้อยมันเตือนทุกคนว่า เวลาใจตัวเองเปลี่ยน คนอื่นในบ้านก็ต้องอยู่กับผลของมันด้วย”
น้ำเสียงนั้นมีบางอย่างที่พิมจับไม่ทัน ยายก้มเติมน้ำทั้งที่แก้วยังเกือบเต็ม พิมจึงไม่ถามต่อ
“ถ้าหนูอยู่ใต้กฎเดียวกับทุกคน ทุกคนก็ต้องทำตามทุกข้อเหมือนกันค่ะ”
“แน่นอน”
“รวมถึงกฎเื่ครัว”
“แน่นอนจ้ะ”
พิมเซ็นชื่อ รู้สึกเหมือนเพิ่งยอมรับเงื่อนไขบางอย่างที่ยังอ่านไม่เข้าใจ
ยายดึงกระดาษกลับไปแล้วอมยิ้ม “ดี บ้านนี้จะได้ไม่มีแฟน”
“ยายพูดเหมือนเสียดาย”
“ยายไม่ได้เป็แม่สื่อนะ”
“หนูยังไม่ได้กล่าวหาเลยค่ะ”
กลิ่นไหม้ลอยบาง ๆ มาจากหลังบ้าน ยายอุ่นทำตาโต “ยายลืมบอกเรย์ว่าเตาซ้ายชอบเร่งไฟเอง”
---
พิมไปถึงครัวพร้อมควันขาวระลอกหนึ่ง
บนเคาน์เตอร์มีมะเขือเทศ หอมแดง สมุนไพร และมีดวางเรียงเป็ระเบียบกว่าที่เธอคาด เรย์ยืนหน้าเตา แขนข้างหนึ่งยกกระทะ อีกข้างกำลังปิดวาล์วแก๊ส ผ้ากันเปื้อนผูกหลวมจนปลายสายเกือบแตะเปลวไฟ
“อย่าขยับค่ะ”
เรย์ชะงัก
พิมดึงสายผ้ากันเปื้อนออกจากแนวเตา ปิดไฟ แล้วเลื่อนกระทะวางบนตะแกรง
“โดนลวกไหมคะ”
“ไม่ค่ะ แค่เตาต้อนรับสมาชิกใหม่แรงไปหน่อย”
เรย์หัวเราะ ก่อนเอื้อมหยิบมะเขือเทศชิ้นหนึ่งจากเขียง
พิมมองมือคู่นั้น เล็บตัดสั้นดี แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
“ล้างมือหรือยังคะ”
มะเขือเทศหยุดห่างริมฝีปากเรย์ไม่ถึงคืบ
“คะ?”
“เมื่อครู่คุณจับขอบหน้าต่าง กุญแจ ถุงจากตลาด แล้วก็วาล์วแก๊ส” พิมชี้ไปที่อ่าง “ก่อนแตะอาหาร คุณล้างมือหรือยังคะ”
เรย์มองมะเขือเทศในมือเหมือนกำลังทบทวนเส้นทางชีวิตของมัน แล้ววางคืน
“ยังค่ะ”
“งั้นไปล้างก่อน”
แทนที่จะไม่พอใจ เรย์กลับเม้มปากกลั้นยิ้ม เธอเปิดน้ำ ฟอกสบู่ั้แ่ฝ่ามือ ซอกนิ้ว หลังมือ ไปจนถึงปลายนิ้วอย่างถูกวิธี
“ยี่สิบวินาทีพอไหมคะคุณหมอ”
“ถ้าทำครบขั้นตอนก็พอค่ะ”
“ขอดูเล็บด้วยไหม”
พิมขมวดคิ้ว “ยายเล่าให้คุณฟังจริง ๆ สินะ”
เรย์ล้างฟองออกแล้วชูสองมือ หยดน้ำเกาะตามปลายนิ้วใต้แสงบ่าย “เชฟผ่านหรือยังคะ”
“เื่มือผ่านค่ะ เื่อื่นยังต้องตรวจ”
“ละเอียดไหมคะ”
“ทุกจุดที่เกี่ยวกับอาหาร”
เสียงช้อนหล่นกระทบพื้นดังจากด้านหลัง ยายอุ่นก้มเก็บด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“ยายไม่ได้ฟังนะ”
“ไม่มีใครถามค่ะ”
พิมช่วยเปิดหน้าต่างระบายควันและอธิบายจังหวะไฟของเตาเก่า เรย์ฟังโดยไม่แทรกมุก จดข้อควรระวังแล้วติดไว้ข้างลูกบิดแก๊ส อย่างน้อยผู้หญิงคนนี้ก็รับฟังเมื่อเป็เื่สำคัญ
ไม่นานกลิ่นไหม้ถูกแทนด้วยกลิ่นเนยและสมุนไพร มีดกระทบเขียงเป็จังหวะของคนที่รู้ว่ากำลังทำอะไร พิมจึงเก็บคำทักท้วงไว้ก่อน
เธอมองป้ายชื่อร้านซึ่งพิงข้างประตู แล้วนึกถึงแฟ้มสีเขียวบนโต๊ะ
“คุณเช่าห้องหนึ่งนานเท่าไรคะ”
“หนึ่งปีค่ะ”
“และจะทำอาหารที่นี่ทุกวัน?”
“เฉพาะวันที่เตรียมร้าน วันเปิดจริงใช้ครัวเรือนรับรองค่ะ”
เรย์หันมา แววขี้เล่นนิ่งลง กลายเป็ความตั้งใจชัดเจน
“ฉันไม่ได้มาเช่าห้องอย่างเดียวค่ะ คุณหมอ”
เธอชี้ผ่านหน้าต่างไปยังป้ายไม้สีน้ำตาลซึ่งแกว่งเบา ๆ อยู่หน้าเรือนรับรอง
“ฉันมาเปิดร้านในบ้านนี้”
![[นิยายแปล] 论救错反派的下场 ว่าด้วยจุดจบของการไปช่วยตัวร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721106972_50174455.webp)
3K
