การทำงานสัปดาห์ที่สองของมาตา เริ่มต้นด้วยความวุ่นวาย โดยอุปสรรคแรกของวันคือ ไอ้แดง รถคู่ใจของยายมาลัยแผลงฤทธิ์แต่เช้า สตาร์ทไม่ติดไม่พอยางหลังดันมารั่วอีก ทำให้ต้องใช้รถอีกคันไปส่งผักและผลไม้ให้ลูกค้า ดังนั้น วันนี้มาตาจึงต้องโบกรถเข้าเมืองแทน
อุปสรรคที่สองคือวันนี้มีแขกวอร์คอินเข้าทั้งวัน ซึ่งวันนี้ดันตรงกับวันหยุดของเจ้ฝนทำให้มาตาแทบไม่ได้พักเลย วุ่นวายกับการเช็คอินน์ ดูแลแขกเข้าห้องพัก กว่าจะหมดเวลาทำงานวันแรก มาตาแทบจะเดินขาลาก เพราะวันนี้แขกที่เข้ามาพักมีแต่วัยรุ่น ที่มีพลังงานเหลือล้นเธอต้องร่วมวางแผนการท่องเที่ยวช่วยแขกกลุ่มนี้ไปด้วย
มาตาพึ่งจะรู้ว่างานหน้าฟร้อนท์นอกจากจะต้องรอบรู้เื่การให้บริการในรีสอร์ทแล้ว ยังต้องรู้เื่ทั่วไปไม่ว่าจะเป็แหล่งท่องเที่ยว การเดินทาง ร้านอาหารต่าง ๆรวมถึงแหล่งเช็คอินน์สุดฮิต ในระแวกนี้อีกด้วย
พอถึงเวลาเลิกงานก็มีสายตรงเรียกให้เธอไปพบที่ห้องมาตาที่พยายามหลีกเลี่ยงการพบเจอกับพ่อเลี้ยงมาทั้งวัน กำลังใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ มาตาเริ่มกลัวใจตัวเองแล้วพอเห็นพี่เมืองมาทำดีด้วย ดูแลเอาใจใส่เธอ มากกว่าเดิมเธอกลัวว่าใจตัวเองจะถลำลึกไปมากกว่านี้ถ้าบุรินทร์คิดกับเธอเป็แค่น้องสาวเหมือนเดิม เธอจะต้องเ็ปอีกครั้งเป็แน่ทางที่ดี อยู่ห่างเขาไว้ดีกว่า คงสถานะพี่น้องไว้เหมือนเดิมคงจะเป็ทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเธอกับพี่เมือง
เมื่อเข้ามาในห้อง มาตาก็รีบสวัสดีคุณทิพย์ที่เป็ผู้จัดการของรีสอร์ทนี้
“พ่อเลี้ยงมีอะไรหรือเปล่าคะ”รีบพูดสักทีเธอจะรีบไปโบกรถกลับแล้ว
“เดี๋ยวคุณออกไปพร้อมกับผมกับคุณทิพย์เลยนะมาลิตาพอดีผมกับคุณทิพย์มีนัดจะไปดูผ้าพื้นเมืองมาตกแต่งห้องเพิ่มน่ะแล้วก็ไม่ต้องปฏิเสธด้วย ตอนเช้าผมเห็นคุณมากับรถโดยสารใช่ไหม กลับด้วยกันนะดีแล้วทางเดียวกัน ไปด้วยกัน ป่ะ... ไปกันเถอะ เชิญครับคุณทิพย์
“พ่อเลี้ยงจะไปธุระ เชิญก่อนดีกว่าค่ะเดี๋ยวดิฉันจะกลับเอง ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ”
“ผมบอกแล้วไง ทางเดียวกันไปด้วยกัน เชิญครับ” คือจะไม่เหลือทางให้ปฏิเสธเลยว่างั้นคุณทิพย์หันมายิ้มให้เธอพร้อมกับลุกขึ้นเดินนำออกไปก่อน
มาตานึกว่าบุรินทร์จะไปส่งเธอก่อนแต่เขากลับเลือกที่จะไปคุยงานก่อน โดยพ่วงเอาเธอติดรถไปด้วยบุรินทร์ยามที่อยู่ในโหมดทำงาน เขาดูเป็คนเข้มงวด ดุดันมากขนาดเื่เลือกลายผ้าเขายังดูจริงจังจนเ้าของร้านแอบส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากคุณทิพย์เลยด้วยซ้ำ
“ผม้าลายผ้าที่ดูเป็ทางการ แต่เรียบหรูไม่อลังการ ดูแล้วมีมนต์ขลัง เหมาะแก่การเรียนรู้นะครับ อีกลายผมอยากให้ดูซอฟท์ลงมาหน่อยเอาไว้ตกแต่งเพิ่มในห้องให้ดูมีดีเทล สไตล์ล้านนา”
คุณทิพย์เป็คนที่ชื่นชอบลายปักแบบล้านนาอยู่แล้วจึงสามารถช่วยบุรินทร์คัดแบบต่าง ๆ ออกมาได้หลายแบบ
ตอนนี้ด้านหน้าของมาตามีแบบผ้าลายต่างๆ กว่า 10 แบบ มาให้เลือก ทำไมถึงวางตรงหน้าเธอนะเหรอ ก็เพราะว่า เมื่อไม่กี่นาทีก่อน
“ลิตาว่าแบบไหนโอเคกว่ากัน พี่ชอบแบบที่ สามกับเจ็ดนะ แต่แบบที่เก้ากับสองก็ใช้ได้” จู่ ๆ บุรินทร์ที่หยิบแบบผ้าที่เลือกไว้บ้างนี้ส่งมาให้เธอดูแล้วถามความเห็นของเธอ
มาตาที่นั่งเงียบฟังพ่อเลี้ยงกับคุณทิพย์มาตั้งนานพึ่งรู้ตัวว่าถูกถาม ก็หันไปมองบุรินทร์พร้อมกับหันไปมองคุณทิพย์อย่างไม่เข้าใจ เธอเป็เพียงพนักงานพาร์ทไทม์เท่านั้นเื่สำคัญแบบนี้พ่อเลี้ยงจะมาถามความเห็นจากพนักงานตัวเล็ก ๆ อย่างเธอมันไม่แปลกไปหน่อยหรือไง
“ช่วยกันออกความเห็นได้นะคะพ่อเลี้ยงฟังชอบหลาย ๆ ความเห็นมาประกอบการตัดสินใจค่ะ”คุณทิพย์ซึ่งเห็นมาตาทำหน้าเหวอ ก็นึกขำในใจ สงสัยไก่ที่สมภารเลี้ยงไว้จะตื่นเสียแล้วคงต้องช่วยพ่อเลี้ยงต้อนไว้ก่อน เดี๋ยวความแตก
“เอ่อ...มาตาว่าลายนี้ดูภูมิฐานไป ไม่ใช่ว่าดูแก่นะคะแต่ดูเป็ระเบียบเรียบร้อยเกินไป ดูเป็แบบพิธีการน่ะค่ะ เหมาะสำหรับใช้ตกแต่งห้องประชุมให้ดูเป็ทางการดี ส่วนลายนี้ก็ออกแนวสมัยใหม่ขึ้นมาหน่อย ดูตรงนี้สิคะมีการใช้ด้ายที่มีสีสันมาเป็ตัวเสริมให้ดูเท่ห์ขึ้น เอาไว้ตกแต่งปลอกหมอนกับผ้าคลุมโต๊ะทีวี ส่วนลายนี้ดูออกแนววินเทจ มาตาชอบลายนี้ค่ะดูสบายตาดี เอาไว้สำหรับห้องสปาก็โอนะคะ” มาตาที่พอเริ่มปรับตัวได้ก็คุยจ้ออย่างสนุกสนาน จนเผลอออกความคิดเห็นไปด้วยเพราะมาตาเป็คนชอบแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าพื้นเมืองอยู่แล้ว จีจี้ยังเคยชมเธออยู่บ่อยๆ ว่าชุดของมาตาสวยแทบทุกชุด
บุรินทร์หยิบเนื้อผ้าทั้งสามแบบที่มาตาเลือกขึ้นมาดูมาตาเป็คนฉลาด แค่ฟังเขากับคุณทิพย์คุยว่า้าลายผ้าแบบไหนบ้างก็สามารถเชื่อมโยงได้ว่าห้องที่เขาจะตกแต่งใหม่เป็ห้องไหนบ้าง
“งั้นเอาตามนี้เลยนะครับคุณทิพย์จัดการตามแผนที่คุยกันไว้ได้เลยครับ เดี๋ยวคุณทิพย์คุยรายละเอียดต่อได้เลยผมสั่งนายผลเอารถรีสอร์ทมารอรับแล้ว” บุรินทร์บอกลาเ้าของร้านและคุณทิพย์และแตะข้อศอกมาตาเพื่อให้ตามเขาออกไป
มาตายกมือไหว้ทั้งสองคนแล้วก็ตามบุรินทร์ออกไปเธอกำลังมึนงงกับการตัดสินใจของบุรินทร์ จนลืมนึกไปเลยว่าเขาอาจจะวางแผนไปส่งเธอไว้ั้แ่แรกแล้ว
คุณทิพย์ได้แต่อมยิ้มส่ายหัวตามหลังหลานชายจอมมึนไป ทำมาเป็อ้างว่าทางเดียวกัน ไปด้วยกัน เธอละอยากจะบอกแม่ลูกไก่ตัวน้อยเหลือเกินว่านั้นหน่ะแผนทั้งนั้น ความจริงแล้วเธอมีนัดกับคุณสุมาลีเ้าของร้านไว้ตอนบ่ายโมง แต่พ่อตัวดี ดันมารู้ว่าวันนี้สาวเ้าไม่ได้เอารถมาเลยให้เธอเลื่อนนัดกับคุณสุมาลีมาเป็ตอนเย็นแทน แล้วมาทำทีเอางานมาบังหน้าดูสิจะไหลไปได้อีกกี่น้ำ
“มาค่ะคุณสุมาลี เรามาคุยกันต่อไม่ต้องไปสนใจพ่อเลี้ยงหรอกค่ะ” ทั้งสองคนหัวเราะคิกคักให้กันและเริ่มคุยงานกันต่อ
เช้าวันใหม่มาถึงวันนี้มาตาขอลุงชิดให้ไปส่งที่รีสอร์ทโดยตอนเย็นบุรินทร์ได้สัญญากับยายมาลัยกับลุงชิดแล้วว่าจะเป็คนมาส่งหลานสาวของพวกท่านเอง
วันนี้พนักงานทุกคนที่อยู่ในกะเช้าก็ทักทายกันตามปกติเหมือนทุกวัน แต่ที่ไม่ปกติคือวันนี้มีพนักงานพาร์ทไทม์มาใหม่อีก 1 คน ตามที่ฝ่ายบุคคลได้สรรหาไปก่อนหน้านี้แล้วและตอนนี้คุณทิพย์ก็ให้เจ๊ฝนเทรนงานให้อยู่
“เจ๊ ถ้ารีสอร์ทได้คนมาทำงานแล้วมาตาก็จะคงจะอยู่อีกไม่นานแล้วนะคะ” เพราะมาตาเคยพูดให้เจ๊ฝนกับพี่ ๆฟังแล้วว่าเธอรับปากบุรินทร์มาทำแค่่สั้น ๆ เท่านั้น ถ้าทางนี้หาคนมาทำได้แล้วเธอก็ไม่มีเหตุที่จะอยู่ต่อ
“เสียใจด้วยนะจ๊ะคนสวยเธอได้ไปต่อค่ะ” พี่ฝนพูดแล้วยกยิ้มอย่างมีเลศนัยจนมาตาแอบระแวงไม่ได้
“ไปไหนอ่ะเจ๊”
“เดียวคุณทิพย์คงแจ้งมาตาเองนะเจ๊ไม่กล้าฟันธง”
เอาเข้าไปต้องให้เธอระแวงให้ถึงที่สุดถึงจะยอมเผยข้อมูลใช่ไหม ได้ไม่อยากบอกเธอก็ไม่อยากรู้ก็ได้ เชิญปิดกันให้สบายใจเลยค่ะ ไม่เห็นสนใจเลย
ก่อนเลิกงานคุณทิพย์ได้เรียกพบมาตาเธอเตรียมใจที่จะถูกบอกเลิกจ้างแล้ว แม้จะรู้สึกเสียดาย่เวลาดี ๆ ที่นี่แต่เธอก็คงต้องยอมรับมัน
ณ ห้องทำงานคุณทิพย์ มาตากลับพบกับผู้จัดการฝ่ายบุคคลแทน หลังจากที่ทั้งคู่ทักทายกันเสร็จแล้วพากันมานั่งคุยงานที่โต๊ะรับแขกในห้อง
“ทางเรามีเื่จะแจ้งให้คุณมาลิตาทราบน่ะค่ะ ตามที่ฝ่ายบุคคลได้สรรหาพนักงานเพื่อมาทำหน้าที่แทนพนักงานที่ลาคลอด และตอนนี้เราก็หาได้แล้วเราเลยจะขอแจ้งให้คุณมาลิตาทราบ และให้คุณไปช่วยในตำแหน่งอื่นจนกว่าจะหมดระยะเวลาในสัญญาจ้างนะคะ ส่วนเื่ตำแหน่งนั้น ทางพ่อเลี้ยงระบุว่าให้คุณมาลิตาไปช่วยในตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการ หรือก็คือคุณทิพย์นะคะเดี๋ยวเธอจะเข้ามาอธิบายงานให้คุณเองนะคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวก่อนค่ะ ยินดีด้วยนะคะคุณมาลิตา”
มาลิตานั่งทำความเข้าใจกับคำพูดของผู้จัดการฝ่ายบุคคลเธอว่าเธอต้องกำลังเข้าใจอะไรผิดไปใช่ไหม ตอนทำสัญญาจ้าง เธอแน่ใจว่าไม่มีข้อไหนระบุว่าถ้ามีคนมาทำแทนแล้วเธอจะต้องย้ายไปทำแผนกอื่นจนครบตามระยะเวลาที่เหลือ เอ๊ะ หรือว่ามีนะ หรือเธออ่านข้ามไปพลาดแล้วมาตาเอ้ย
ระหว่างที่มาตากำลังนั่งทบทวนสัญญาจ้างอยู่ในใจนั้นคุณทิพย์ก็เดินเข้ามานั่งลงตรงหน้าเธอพร้อมใครอีกคนเดินตามหลังมาและหยุดยืนอยู่ด้านหลังของมาตาโดยที่เธอไม่น่าจะรู้ตัวเพราะมัวแต่เหม่ออยู่
มาตายกมือไหว้คุณทิพย์พร้อมทั้งส่งคำถามผ่านสายตามากมาย คุณทิพย์เห็นแล้วก็หัวเราะเบา ๆ
“หนูคงรู้เื่ตำแหน่งใหม่แล้วใช่ไหมจ๊ะไม่ต้องใไปหรอก ที่นี่มีพนักงานไม่ค่อยมาก ฉันเองก็คอยดู คอยควบคุมทุกอย่างที่นี่แทนพ่อเลี้ยงบางทีก็เหนื่อยอยากหาคนมาช่วยดูแลพ่อเลี้ยงแทนเหมือนกันติดอยู่ที่พ่อเลี้ยงไม่ชอบให้มีคนนอกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวนี้เท่าไหร่เลยต้องทำเองจนถึงทุกวันนี้นะจ๊ะ”
“แต่มาตาไม่แน่ใจว่าจะทำได้นี่คะอีกอย่าง มาตาพึ่งเข้ามาทำงานได้ไม่กี่วันเองทำไมคุณทิพย์กับพ่อพ่อเลี้ยงถึงไว้ใจมอบหมายหน้าที่สำคัญให้ละคะ”
“หนูก็ถามพ่อเลี้ยงเองละกันนะจ๊ะว่าไงค่ะพ่อเลี้ยงจะตอบว่าไงดี”
มาตารีบหันหลงไปมองตามสายตาคุณทิพย์ ที่ด้านหลังของเธอปรากฏเป็ชายหนุ่มร่างสูงที่ส่งสายตาอบอุ่นกลับมาให้เธอ
“พ่อเลี้ยงมาเมื่อไหร่คะ ใหมดเลย”
“ผมก็มาพร้อมกับคุณทิพย์นั่นแหล่ะลิตามัวแต่นั่งใจลอยคิดอะไรอยู่” พร้อมกับก้าวมานั่งข้าง ๆ มาตาอย่างแเี
“พอดี่นี้เป็่ไฮซีซั่นแขกเยอะงานก็แยะ เลยอยากให้มีคนมาช่วยผ่อนแรงคุณทิพย์บ้างน่ะ แล้วอีกอย่างตอนนี้ก็ได้พนักงานมาใหม่แล้ว เลยอยากให้เราลองมาทำดูก่อน เผื่อติดใจเดียวพี่จะเปิดตำแหน่งใหม่ให้”
ฟังดูก็เหมือนจะไม่มีอะไรแอบแฝงพ่อเลี้ยงคงอยากจะผ่อนแรงคุณทิพย์ด้วยมั้ง
“ลองทำดูก็ไม่เสียหายนะจ๊ะหนูมาตาเรานะหัวไว สอนอะไรไปเดี๋ยวเดียวก็ทำได้แล้ว หรือว่าหนูไม่ชอบทำงานกับคนแก่ใช่ไหม เฮ้อ...ทำงานกับคนแก่น่ะไม่ค่อยมีใครอยากทำหรอกงั้นอาคงต้องทำอยู่คนเดียวเหมือนเดิมสินะ” คุณทิพย์แสร้งถอนหายใจและตีหน้าเศร้า
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะโถ่...คุณทิพย์มาตาก็แค่ใ ไม่นึกว่าตัวเองจะได้มาทำงานตรงนี้น่ะค่ะแต่ถ้าคุณทิพย์กับพ่อเลี้ยงให้โอกาส มาตาจะลองทำดูก็ได้ค่ะ” มาตาละล่ำละลักตอบคุณทิพย์ไป
“ถ้าตกลงกันได้แล้วก็ตามนั้นเลยนะครับ ผมขอตัวผู้ช่วยคนใหม่ของคุณทิพย์ไปส่งที่บ้านก่อนนะครับอ้อแล้วชุดยูนิฟอร์มใหม่ของลิตา พี่ให้คนเตรียมไว้แล้วนะครับ เดี๋ยวเราไปแวะรับก่อนกลับก็แล้วกัน ขอตัวก่อนนะครับคุณอา” มาตายกมือไหว้ลาคุณทิพย์พร้อมทั้งถอนหายใจและส่งค้อนให้บุรินทร์ที่วันนี้ส่งยิ้มกว้าง ๆ กลับมาไม่เหลือมาดเ้านายขี้เก๊กที่เจ๊ฝนกับเธอแอบเรียกลับหลังเลย
“ยังมีอะไรที่มาตาต้องรู้อีกไหมค่ะพ่อเลี้ยง” ดูสิ ว่าแล้วยังมาทำตาใสยกยิ้มโชว์ฟันขาวอยู่นั่นแหล่ะ ผีเข้าหรือไงนะ
“มีครับ แต่รอถึงพรุ่งนี้ก่อนแล้วจะบอก” คนหนึ่งอยากรู้แต่อีกคนไม่อยากบอกซะงั้น
“ค่ะ เอาที่พ่อเลี้ยงสบายใจเลยนะคะอยากทำอะไรก็ตามใจเลยค่ะ” มาตาเริ่มตีรวนใส่คนที่ชอบมัดมือชกเธอเหลือเกินว่าแล้วเธอก็เดินไปรับชุดโดยไม่รอใคร
“เตรียมใจไว้ด้วยนะลิตา เธอหนีพี่ไม่พ้นหรอก อยากให้พรุ่งนี้มาถึงเร็วๆ จังเลย ฮึ ๆ ๆ....”
526
