เพราะว่าคนตระกูลหลิวน่าจะเข้ามาตรวจสอบตอนที่เด็กเฟิ่งหวงแต่งงานออกเรือนหากว่าสินเดิมของหลิวฟางอิ่งอยู่ไม่ครบ คนตระกูลหลิวคงไม่นิ่งเฉยเป็แน่ คิดๆดูแล้ว หนทางผลักดันให้หลิวฟางอิ่งกลายเป็อนุของหูเจียนย่อมง่ายกว่าฆ่านางให้ตาย
วันต่อมา หลิวฟางอิ่งก็นั่งรถม้าออกจากจวน มีรุ่ยหลินติดตามไปคอยรับใช้กับคนขับรถม้า ซึ่งเป็คนเก่าแก่ของนาง ติดตามนางมาจากตระกูลหลิวรุ่ยหลินคิดจะให้บ่าวไพร่ชายติดตามมาอีกสองสามคนแต่ว่าเฟิ่งเฉิงออกไปค้าขายต่างเมืองในวันนี้ ทำให้คนไม่พอดังนั้นจึงมีแค่นางกับเ้านายและคนขับรถม้าเดินทางไปวัดต้าฝอด้วยกันเฟิ่งหวงก็ยืนส่งท่านแม่อยู่หน้าเรือน นางโบกมือไหวๆหูเย่จวนก็จับมือเฟิ่งหวงเอาไว้แน่น กันไม่ให้นางวิ่งตามไปจนเสียแผนได้
หลังจากรถม้าวิ่งไปจนลับตาแล้วหูเย่จวนจึงได้จูงเฟิ่งหวงเข้าเรือนไปเมื่อเข้าเรือนไปแล้วนางก็แทบไม่ได้สนใจอะไรหลานคนนี้เลยแม่นมซื่อเป็คนคอยดูแลตลอดเวลา แม่นมซื่อไม่ค่อยชอบหูเย่จวนสักเท่าไหร่เพราะว่าต่อหน้าฮูหยิน หูเย่จวนคนนี้ก็ทำเป็ปากหวานพูดจาดีอย่างนั้นอย่างนี้แต่พอลับหลังฮูหยินแล้ว ก็ไม่ค่อยใส่ใจอะไรสักเท่าไหร่ เห็นทีเมื่อฮูหยินกลับมานางคงต้องเตือนๆ ฮูหยินอย่าได้ไว้ใจน้องสะใภ้คนนี้นัก
เมื่อไปถึงวัดต้าฝอ หลิวฟางอิ่งก็เข้าพักในห้องที่ทางวัดจัดเตรียมไว้ให้ห้องพักห้องนี้เป็ห้องที่หลิวฟางอิ่งเคยมาพักบ่อยๆ นางมาที่วัดนี้ทีไรทางวัดก็จัดห้องนี้ให้นางทุกทีไป ยกเว้นว่าครั้งไหนมีคนอื่นมาพักก่อนนางจึงต้องไปพักห้องอื่นแทน รุ่ยหลินก็จัดข้าวของให้เรียบร้อย จากนั้นก็ชวนว่า“ฮูหยินเ้าคะ พวกเราไปไหว้พระกันเถอะเ้าค่ะ”
“อือ”หลิวฟางอิ่งพยักหน้ารับอย่างซังกะตาย รุ่ยหลินจึงประคองเ้านายออกไปนางอยากให้เ้านายบรรเทาความโศกเศร้าลงไปบ้างก็ยังดีบางทีการได้ฟังเทศน์ฟังพระธรรม อาจจะทำให้ฮูหยินทำใจได้บ้างกระมัง
หนึ่งนายหนึ่งสาวใช้เดินไปที่วิหารด้วยกันพวกนางจุดธูปไหว้พระ จากนั้นก็สวดมนต์แล้วกลับห้องพักไปรอตอนเย็นทางวัดสวดมนต์ทำวัตรเย็นค่อยไปร่วมสวดรุ่ยหลินก็ยกอาหารเจไปให้เ้านายที่ห้อง หลิวฟางอิ่งกินคำสองคำก็กินไม่ลงแล้วรุ่ยหลินพยายามคะยั้นคะยออย่างไร หลิวฟางอิ่งก็กินไม่ลงแล้วรุ่ยหลินจึงได้แต่ยกไปเก็บอย่างอ่อนใจ
ครั้นถึงตอนเย็น พวกนางสองคนก็ไปที่วิหารร่วมสวดมนต์ทำวัตรเย็นในวิหารมีคนคุ้นหน้าคุ้นตาประปรายส่วนใหญ่ล้วนเป็คนเมืองเดียวกันที่มาถือศีลกินเจ บางคนก็เข้ามาทักทายพวกนางสองคนพลางปลอบให้หลิวฟางอิ่งหักอกหักใจ ทำใจอะไรทำนองนั้น
หลังจากสวดมนต์เสร็จแล้วสองนายบ่าวก็กลับห้องพักไป ค่ำคืนผ่านไปอย่างสงบไร้เื่ราว
วันต่อมา รุ่ยหลินก็ยกอาหารเช้าไปให้เ้านายหลังจากหลิวฟางอิ่งกินไปสองสามคำก็กินไม่ลง รุ่ยหลินยกไปเก็บอย่างอ่อนใจเหลือเกินหากว่าเ้านายยังกินน้อยเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆเกรงว่าคงเป็ดั่งคำของหูเย่จวนกล่าวกระมัง คุณหนูเฟิ่งหวงคงได้ขาดแม่แน่แท้ไม่ได้ๆ ข้าต้องพยายามทำให้ฮูหยินทำใจให้ได้!
หลังจากนั้นรุ่ยหลินก็พาเ้านายไปร่วมสวดมนต์ที่วิหารหลังสวดมนต์เสร็จแล้วพระจะเทศนาพระธรรม พวกนางก็นั่งฟังอย่างสงบหลิวฟางอิ่งเหมือนฟังหูซ้ายทะลุหูขวาอย่างไรอย่างนั้นพระธรรมคำสอนเ่าั้เหมือนลมพัดผ่านหูไปไม่ตกผลึกใดๆ ในสมองนางเลยสักคำสิ่งที่นางคิดอยู่ในสมองคือ ภาพคืนวันเก่าๆ ที่นางมาถือศีลกินเจร่วมกับสามีสามีและนางล้วนชอบเข้าวัดทำบุญไหว้พระ ฟังเทศน์ฟังธรรม เหมือนๆ กันแต่บัดนี้ข้างกายนางไม่มีเขาคนนั้นนั่งอยู่เคียงข้างเสียแล้วทำให้น้ำตารื้นขึ้นมาอย่างกลั้นไม่อยู่ นางรีบยกแขนเสื้อขึ้นบัง แล้วซับๆ น้ำตา คนอื่นๆก็มองอย่างเห็นอกเห็นใจ บางคนที่นั่งอยู่ใกล้หน่อยก็ได้แต่กระซิบกระซาบให้นางทำใจให้นางเข้มแข็งเห็นแก่ลูกสาวที่ยังเล็กอะไรทำนองนั้น
หลังจากฟังเทศน์จบแล้ว ผู้คนก็แยกย้ายกันไปขณะที่รุ่ยหลินประคองเ้านายเดินกลับห้องพัก จู่ๆ ก็ได้ยินผู้หญิงสองคนคุยกันว่า“ข้าเห็นหลังเขาเลี้ยงกระต่ายไว้ด้วย เชื่องยิ่งนัก เ้าไปดูพวกมันกับข้าเถอะ”
“ได้ๆ พวกเราไป”หญิงอีกคนตอบรับแล้วพากันเดินไปรุ่ยหลินฟังแล้วอยากให้เ้านายเปลี่ยนบรรยากาศบ้างจึงชวนว่า “ฮูหยินเ้าคะพวกเราตามพวกนางไปดูกระต่ายกันดีไหมเ้าคะ?”
“อือ”หลิวฟางอิ่งรับคำอย่างซังกะตาย รุ่ยหลินจึงประคองเ้านายเดินตามผู้หญิงสองคนนั้นไปผู้หญิงสองคนนั้นเดินคุยกันไปเรื่อยๆ ไม่ได้สนใจเลยว่ามีใครตามพวกนางไปหรือเปล่ารุ่ยหลินเห็นท่าทีเช่นนั้นจึงพาเ้านายเดินตามพวกนางไปอย่างวางใจอีกทั้งนี่เป็เขตวัด โจรผู้ร้ายไม่มี ดังนั้นรุ่ยหลินจึงได้วางใจ
หลิวฟางอิ่งเดินไปพลางพูดว่า“ทางนี้ เมื่อก่อนข้าเคยมากับท่านพี่ ตอนนั้นหิมะเริ่มตกพอดี ช่างสวยเหลือเกิน”
รุ่ยหลินฟังแล้วยิ่งสงสารเ้านายมากขึ้นเมื่อไหร่นะที่นางจะทำใจได้!?
หลิวฟางอิ่งเดินไปพลางพูดถึงความทรงจำในวันวานรุ่ยหลินประคองนางเดินไปตามทางเล็กๆ ลาดชันอย่างระมัดระวังเส้นทางเส้นนี้เป็ทางดิน มีหินกรวดตะปุ่มตะป่ำ หากเดินไม่ระวังอาจจะลื่นล้มได้
ยิ่งเดินยิ่งไกลจากวัดไปเรื่อยๆรุ่ยหลินยังได้ยินเสียงผู้หญิงสองคนนั้นคุยกันอยู่ข้างหน้าแต่ว่านางกลับรู้สึกขนลุกอย่างประหลาด รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีนัก นางจึงชวนว่า“ฮูหยินเ้าคะ ข้าว่าพวกเรากลับกันเถอะเ้าค่ะ นี่ก็ไกลจากวัดมากแล้วขากลับพวกเรายังต้องเดินขึ้นเขาอีก หากว่าไกลกว่านี้ท่านจะเดินไม่ไหวนะเ้าคะ”
“อือ”หลิวฟางอิ่งรับคำอย่างเลื่อนลอย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวรุ่ยหลินจึงประคองเ้านายหันหลังกลับ พวกนางเดินไปได้เพียง 2 ก้าว จู่ๆ ก็มีผู้ชาย4 คนพุ่งมาดักหน้าพวกนางเอาไว้ รุ่ยหลินชะงักกึกดันเ้านายไปข้างหลังเอาตัวบังเ้านายเอาไว้ทันทีพลางถามเสียงเข้มว่า“พวกเ้ามาขวางทางพวกข้าทำไม? จะปล้นรึ?”
“ปล้น!” ผู้ชายคนหนึ่งตอบเสียงดังกระโชกโฮกฮากรุ่ยหลินดึงมีดสั้นออกมาจากข้างเอวทันที ถึงนางจะไม่เป็วรยุทธ์อะไรเลยแต่ว่านางย่อมคิดจะปกป้องตัวเองและเ้านายอย่างดีที่สุด
“โอ๊ะโอ น้องสาวเล่นมีดเล่นไม้ไม่ดีนา” ชายอีกคนชูนิ้วขึ้นโบกไปโบกมาหลิวฟางอิ่งหลบอยู่หลังสาวใช้ สติสตังเริ่มกลับมา นางเกิดความกลัวขึ้นมาในใจกลัวว่าจะถูกฆ่าตายแล้วไม่ได้เห็นหน้าลูกสาวอีก นางก่นด่าตัวเองในใจนางไม่น่าเดินมาทางนี้เลย เส้นทางนี้เปลี่ยว ไม่ค่อยมีใครเดินมาสักเท่าไหร่ยากนักที่จะมีคนมาช่วยพวกนาง อีกทั้งพวกมัน 4 คนก็ดูเหมือนอันธพาลนักเลงไม่ใช่คนดีๆ ที่จะสามารถใช้คำพูดคำจามีเหตุมีผลหว่านล้อมได้
“อย่าเข้ามานะ!” รุ่ยหลินชี้มีดไปข้างหน้า หากใครกล้าพุ่งเข้ามานางก็จะฟันจะแทงมันเสีย!
มืออีกข้างก็กุมมือฮูหยินที่อยู่ข้างหลังเอาไว้แน่นหลิวฟางอิ่งหันไปมองข้างหลัง คิดจะวิ่งลงเขาหนีไปกับสาวใช้แต่เมื่อนางมองไปก็เห็นผู้ชาย 2 คนยืนดักทางหนีของนางเอาไว้หนึ่งในนั้นเป็คนที่นางรู้จักดี หูเจียน!น้องชายของหูเย่จวน!
คนๆนี้มักจะมองนางด้วยสายตาพิกลบ่อยๆ ทำให้นางไม่ชอบเขาเลยสักนิดยิ่งตอนนี้สายตาที่มองมาที่นาง เป็สายตาแทะโลมอย่างชัดเจนต่อให้นางโง่ขนาดไหนก็พอจะเดาได้แล้ว นางจึงหันไปเผชิญหน้ากับหูเจียน ตะคอกว่า“หูเจียน! เ้าคิดจะทำอะไร!?”
“พี่สะใภ้ยอมไปกับข้าดีๆ เถอะ จะได้ไม่เจ็บตัว หากว่าพี่สะใภ้ดื้อดึงข้าคงต้องลงมือลงไม้บ้างนิดหน่อย” หูเจียนบอกสายตาก็มองเรือนร่างนางอย่างหื่นกระหาย
“ฮึ! ไอ้คนเลว ที่แท้เ้าก็วางแผนเอาไว้แล้ว” รุ่ยหลินหันไปมองข้างหลังขณะที่มือยังชี้มีดออกไป นางรีบหันกลับมามองผู้ชาย 4 คนตรงหน้าอย่างระแวง
“จับพวกนาง”หูเจียนสั่ง ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างเขาจึงขยับไปข้างหน้าทันที พร้อมกับผู้ชาย 4คนที่ดักอีกด้านก็ขยับก้าวไปหาผู้หญิงทั้งสองคน รุ่ยหลิงสะบัดมีดไปมา“อย่าเข้ามานะ!”
นางป้องกันเ้านายเหมือนแม่ไก่ป้องกันลูกอย่างไรอย่างนั้นแต่ว่าคนพวกนั้นเป็วรยุทธ์ นางเหวี่ยงมีดไปมาไม่กี่ทีก็ถูกจับข้อมือได้ซ้ำยังถูกบิดจนมีดหล่นลงพื้น แกร๊ง!
หลิวฟางอิ่งก็สู้เช่นกันแต่นางเป็สตรีไร้วรยุทธ์ สู้ไม่ทันไรก็ถูกจับบิดแขนไพล่หลังแล้ว
“โอ๊ย!” นางร้องเพราะเจ็บ ไม่กี่อึดใจต่อมานางก็ถูกมัดข้อมือข้อเท้าถูกหูเจียนแบกขึ้นบ่าเหมือนหามหมูอย่างไรอย่างนั้น ปากนางถูกอุดด้วยผ้าผืนหนึ่งรุ่ยหลินก็มีสภาพไม่ต่างกัน ถูกมัดข้อมือข้อเท้า ถูกผู้ชายคนหนึ่งหามขึ้นบ่าปากก็ถูกอุดด้วยผ้า ได้แต่ส่งเสียงอู้ๆ พวกหูเจียนแบกสตรีทั้งสองเดินลงเขาไปมุ่งหน้าไปยังกระท่อมของคนล่าสัตว์ที่อยู่ตรงตีนเขา
ส่วนสตรี 2คนก่อนหน้านี้หลังจากได้เงินค่าจ้างแล้วพวกนางก็รีบจากไปทันทีพวกนางถูกจ้างให้มาพูดจาหลอกล่อฮูหยินเฟิ่งให้เดินไปทางหลังเขาในเมื่อหลอกล่อสำเร็จก็ได้เงินค่าจ้างส่วนที่เหลือ
หลังเขาไม่มีกระต่ายเลี้ยงเอาไว้แม้แต่ตัวเดียวมีแต่กระต่ายป่าที่วิ่งเร็วนักจนแม้แต่สุนัขล่าสัตว์ยังวิ่งตามไม่ทันแต่ที่หูเจียนให้สตรีทั้งสองพูดว่ามีกระต่ายเลี้ยงที่หลังเขาก็เพราะว่าเฟิ่งหยางเคยพูดกับหลิวฟางอิ่งว่า สักวันเขาจะจับกระต่ายมาให้นางเลี้ยงหลายๆ ตัวดังนั้นนางจึงหลงกลแผนการของเขา เดินตามสตรีนกต่อ 2คนนั้นมาอย่างไม่ระแวงสงสัยอะไรเลย
เมื่อถึงกระท่อมของคนล่าสัตว์ซึ่งทิ้งร้าง หูเจียนก็เดินเข้าไปในกระท่อมผุๆ หลังนั้นแล้ววางหลิวฟางอิ่งลงบนแคร่ไม้ไผ่ในกระท่อมเขายืดตัวขึ้นแล้วล้วงขวดยาออกมาจากอกเสื้อเปิดจุกเทยาออกมาเม็ดหนึ่งแล้วก้มลงไปดึงผ้าที่อุดปากออก หลิวฟางอิ่งก่นด่าทันที“เ้าสารเลว! อุ๊บ!”
หูเจียนยัดยาเม็ดนั้นใส่ปากนางแล้วปิดปากนางไว้ไม่ให้นางบ้วนยาทิ้งได้หลิวฟางอิ่งถูกปิดปากปิดจมูกจนหายใจแทบไม่ออก นางกลืนยาลงไปตอนไหนก็ไม่รู้จนหูเจียนปล่อยมือนางจึงได้ไอโขลกๆ รีบสูดหายใจเข้าไป
“นายท่านนางคนนี้พวกข้าขอเถอะ” เสียงดังมาจากข้างนอก หูเจียนฟังแล้วตอบว่า “ตามใจแต่พวกเ้าพานางไปให้ไกลหน่อยล่ะ อย่าให้กระทบกับแผนการของข้าเชียว”
“ได้เลย”เสียงตอบดังมา จากนั้นก็มีเสียงเดินห่างออกไป หลิวฟางอิ่งรีบะโ“อย่าทำอะไรรุ่ยหลินนะ!”
“หึ! ตัวเ้ายังเอาตัวไม่รอด ยังจะห่วงนังนั่นอีกรึ” หูเจียนแค่นเสียงเยาะแล้วล้วงธูปออกมาจากอกเสื้อ เขาจัดแจงจุดธูปดอกนั้นแล้วปักไว้ข้างแคร่จากนั้นก็หันไปมองหลิวฟางอิ่งด้วยสายตาหื่นกระหาย “วันนี้เ้าไม่พ้นมือข้าหรอก มาๆมาให้ข้าเชยชมเถอะ”
“เ้าอย่าเข้ามานะ!” หลิวฟางอิ่งตะคอกเสียงดังแล้วร้องะโว่า “ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย!”
“หึ! เ้าร้องให้คอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยเ้าได้หรอก” หูเจียนเยาะเย้ยแล้วก้มลงไปแก้เชือกที่ข้อเท้านางหลิวฟางอิ่งปล่อยให้เขาแก้เชือกออกเพราะนางคิดจะวิ่งหนีไปน่ะซิ ถ้าไม่แก้เชือกออกนางจะวิ่งหนีไปได้อย่างไร คงได้คลานกระดุ๊บๆ หนีเหมือนหนอนกระมัง
“หึ! คิดจะหนี ไม่ง่ายแบบนั้นหรอก” หูเจียนเยาะเย้ยอีกหลิวฟางอิ่งไม่สนใจคำพูดนั้น นางขยับตัวลุกขึ้นได้ก็จะวิ่งหนี แต่พอก้าวเท้าออกไปนางกลับขาอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงไป “เ้า!เ้าเอายาอะไรให้ข้ากิน!?”
“หึๆยาปลุกกำหนัดอย่างไรล่ะ ยานี่ข้าซื้อมาจากหอนางโลม เ้าคิดหนีก็หนีไม่ได้หรอกหึๆๆๆ...” หูเจียนหัวเราะอย่างย่ามใจ หลิวฟางอิ่งก่นด่า “สารเลว! เ้ามันชั่วนัก!”
“หึๆอีกเดี๋ยวเ้าก็ไม่ด่าข้าแล้ว” หูเจียนหัวเราะอย่างย่ามใจยื่นมือไปจะฉีกเสื้อผ้านางออกจากตัว พลัน!ประตูก็ถูกผลักเข้ามา เขาจึงหันไปดู คนที่เข้ามาไม่ใช่อันธพาลกลุ่มนั้นแต่เป็ชายรูปร่างสูงใหญ่ สวมเสื้อผ้าแพรไหมชั้นดี
“เ้าเป็ใคร?เข้ามาทำไม? ออกไปซะ!” หูเจียนตะคอกใส่ชายผู้นั้นมองไปบนแคร่ เห็นสตรีนางหนึ่งถูกมัดมือไพล่หลัง นอนอ่อนแรงอยู่บนแคร่เขาจึงชี้นิ้วสั่ง “เ้าซิควรจะออกไปซะ จับผู้หญิงมาคิดจะขืนใจนาง คนอย่างเ้าสมควรตาย!”
“หึ! เ้าซิควร...” หูเจียนพูดยังไม่ทันจบก็ถูกชายคนนั้นถีบพลั๊ก!
“อึก!” หูเจียนส่งเสียงคำหนึ่งพลางกระเด็นไปกระแทกผนังกระท่อมเสียงดังโคร้ม!
เขาหมดสติไปทันทีหลิวฟางอิ่งมองชายคนนั้นพลางขอร้องเสียงอ่อนแรงว่า “ช่วยข้า...ช่วยแก้มัดข้าที”
นางรู้สึกอ่อนแรงไปหมดมือเท้าเหมือนชาๆ อย่างไรไม่รู้ ชายคนนั้นจึงเดินไปหานาง ช่วยแก้มัดให้นางหลังจากแก้มัดแล้วเขาจึงถาม “เ้าเดินไหวหรือไม่?”
“ไม่ไหวมันเอายาให้ข้ากิน ข้าไม่มีแรงเลย” หลิวฟางอิ่งตอบเสียงเบาชายคนนั้นจึงก้มลงไปอุ้มนางขึ้นมา ทันทีที่เขาได้กลิ่นกายนางส่วนนั้นของเขาก็แข็งขึงขึ้นมา เมื่อเขามองไปที่ข้างแคร่จึงเห็นธูปดอกหนึ่งปักอยู่กลิ่นธูปหอมหวานนั้นทำให้เขาใจนหน้าเปลี่ยนสีทันที “ธูปปลุกกำหนัด!”
ธูปชนิดนี้เขารู้จักดี เอาไว้ปลุกกำหนัดบุรุษ ตามหอนางโลมนิยมจุดไว้ในห้องทำให้บุรุษที่ไปหาความสำราญรู้สึกคึกคักเหมือนม้าป่าอย่างไรอย่างนั้นเขาสูดควันธูปมาสักพักแล้ว ทีแรกเขาคิดว่าเป็กำยานไล่แมลงเสียอีก เขาไม่ทันดูดีๆเพราะมัวแต่สนใจจะช่วยคน เขาออกมาล่าสัตว์เล่นพอดีเจอชายกลุ่มหนึ่งกำลังจะขืนใจสตรีคนหนึ่ง เขาจึงให้ลูกน้องเข้าไปช่วยคนส่วนชายกลุ่มนั้นก็ถูกเขาสั่งฆ่าไปหมดแล้ว ชายที่ขืนใจสตรีเขาเกลียดนักดังนั้นเจอเมื่อไหร่ เขาจึงไม่คิดมากสักนิด ฆ่าทิ้งได้ก็ฆ่าเลย!
เมื่อช่วยสตรีนางนั้นได้แล้วนางจึงขอร้องให้เขารีบไปช่วยเ้านายของนาง เขาจึงได้รีบมาซึ่งเขาก็มาทันก่อนที่สตรีคนนี้จะถูกชายคนนั้นขืนใจ แต่ว่าเขาดันถูกพิษของธูปปลุกกำหนัดไปซะแล้ว!บัดซบ!
เขาก้าวไปหิ้วคอชายคนนั้นแล้วลากออกไปนอกกระท่อมเขาโยนคนให้ลูกน้องพลางสั่ง “ฆ่าซะ”
“ขอรับ”ลูกน้องรับคำสั่งแล้วลากคนออกไปชายคนนั้นเดินกลับเข้าไปในกระท่อมพยายามอดทนต่ออารมณ์พลุ่งพล่านที่พุ่งขึ้นมาเขาถามสตรีนางนั้นว่า “เ้าแต่งงานรึยัง?”
หลิวฟางอิ่งตอบอย่างอ่อนแรง“ข้าแต่งงานแล้ว”
ชายคนนั้นฟังแล้วแทบอยากจะคลั่งขึ้นมาทันทีหากว่านางยังไม่แต่งงาน เขาทำให้ไม้กลายเป็เรือ*เขาก็จะรับผิดชอบตกแต่งกับนาง มอบฐานะอนุให้นาง แต่นี่นางแต่งงานแล้วเขาไม่อาจแย่งภรรยาของผู้อื่นได้ นี่มันบัดซบสิ้นดี! หรือข้าควรจะระบายกับสาวใช้คนนั้นดี?ไม่ๆ หน้าตาเช่นนั้นข้ากระเดือกไม่ลง!!!
(สำนวน "ไม้กลายเป็เรือ"หรือในภาษาจีนคือ "木已成舟" (mù yǐ chéng zhōu) หมายถึง สิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว ไม่สามารถแก้ไขเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีกต่อไป เหมือนกับไม้ที่ถูกนำไปสร้างเป็เรือแล้ว ไม่สามารถกลับไปเป็ไม้ท่อนได้อีก
สำนวนนี้มักใช้เปรียบเทียบกับเหตุการณ์หรือการกระทำที่ได้เกิดขึ้นไปแล้ว ผลลัพธ์ได้ปรากฏแล้ว ไม่สามารถแก้ไขหรือเปลี่ยนแปลงได้อีก ทำได้เพียงยอมรับและปล่อยให้เป็ไปตามนั้น)
“แต่น่าเสียดายที่สามีข้าจากไปเร็วเหลือเกินเขาทิ้งให้ข้าเป็หม้าย ทิ้งลูกที่ยังเล็กไปได้อย่างไร หากเขายังอยู่เ้าสารเลวนั่นจะกล้าทำเช่นนี้กับข้าหรือ” หลิวฟางอิ่งบ่นอย่างคับแค้นใจนางไม่รู้เลยว่าคำบ่นของนางจะปลุกไฟของชายคนนั้นให้ลุกโชนแล้ว!
ที่แท้นางเป็หม้ายหรือ!?
“เ้าเป็หม้ายรึ?”ชายคนนั้นถาม หลิวฟางอิ่งตอบ “อืม ข้าเป็หม้าย เพราะข้าเป็หม้ายเ้าสารเลวนั่นถึงได้กล้าคิดชั่วกับข้า ข้าจะฆ่ามัน! ไม่ข้าจะตอนมันให้มันกลายเป็ขันทีก่อนแล้วค่อยฆ่ามัน!”
ชายคนนั้นฟังคำตอบแล้วรู้สึกลิงโลดในใจยิ่งนักเขาจึงก้าวไปยืนข้างแคร่แล้วก้มลงไปบอกว่า “ข้าฆ่ามันไปแล้วเ้าเลิกแค้นใจได้แล้ว”
“ฆ่ามันแล้ว!?” หลิวฟางอิ่งย้อนถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ ฆ่าคนมีความผิด ต้องชดใช้ชีวิตคนๆ นี้กลับบอกว่าฆ่าคนได้ง่ายๆ แบบนี้ได้อย่างไร เขาเป็ใคร?
“ข้าฆ่ามันให้เ้าแล้วเ้าควรจะตอบแทนข้าสักหน่อยไหม?” ชายคนนั้นบอกแล้วถาม หลิวฟางอิ่งถาม“จะให้ข้าตอบแทนท่านด้วยเงินทองเท่าไหร่หรือ? บ้านข้าไม่ได้ร่ำรวยนักดูจากเสื้อผ้าที่ท่านใส่ ท่านย่อมรวยกว่าข้ามาก”
“ข้าไม่้าเงินทองข้า้าร่างกายเ้า” ชายคนนั้นบอก หลิวฟางอิ่งตกตะลึงไป “อะไรนะ!”
“แม่นางข้าถูกพิษธูปปลุกกำหนัด ไหนๆ เ้าก็เป็หม้าย เ้าก็ช่วยตอบแทนข้าสักหน่อยเถอะ”ชายคนนั้นบอก เขาพยายามสะกดข่มอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านเอาไว้หลิวฟางอิ่งอยากจะลุกขึ้นวิ่งหนีแล้ว แต่ว่านางก็วิ่งไม่ไหวนางไร้เรี่ยวแรงจนแม้แต่จะยันตัวลุกขึ้นยังไม่มีแรงเลย นี่มันไม่ต่างอะไรกับ ‘หนีเสือปะจระเข้’ ชัดๆ
ชายคนนั้นยื่นมือไปแก้เสื้อนางออกหลิวฟางอิ่งพยายามกระถดตัวหนี “อย่า!”
“แม่นางไม่ต้องกลัวข้าจะอ่อนโยนกับเ้า” ชายคนนั้นบอกพลางกดตัวนางไว้ อีกมือก็แก้เสื้อนางออกไปด้วยหลิวฟางอิ่งฝืนยกมือผลักเขา “อย่า! เ้าอย่าทำเช่นนี้!”
ชายคนนั้นจึงจับมือนางไว้แล้วคว้าเชือกเส้นนั้นที่เขาแก้ออกไป เอามามัดมือนางทั้งสองข้างใหม่จากนั้นก็โยงอีกด้านไปผูกกับแคร่เอาไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะว่านางหน้าตางดงามเขาคงไม่คิดฝืนใจนางแบบนี้หรอก อีกทั้งเขาถูกพิษธูปปลุกกำหนัดจนแทบจะบ้าคลั่งแล้วถ้ายังไม่ได้ระบายออก เขาได้บ้าคลั่งขึ้นมาจริงๆ แน่!
เมื่อมัดเสร็จแล้วเขาจึงวกกลับไปแก้เสื้อนางต่อ หลิวฟางอิ่งน้ำตาไหลริน นางร้องไห้ขอร้องอ้อนวอนเขา“อย่าทำเช่นนี้เลยท่านจอมยุทธ์ ข้าขอร้องท่านล่ะ ได้โปรด ปล่อยข้าไปเถอะ”
Donate
เชิญบริจาคให้ไรท์ได้ทาง บัญชี ธ.กสิกรไทย
เลขบัญชี 084-3-79715-6
ชื่อบัญชี น.ส.แสงแข ช้วนใย
หรือทาง True Money wallet :098-651-1489
จะบริจาค 1 บาท 2 บาทก็ได้ค่ะ
ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรท์เตอร์ได้ทาง
เพจ readfree.in ค่ะ
https://www.facebook.com/readfree.in/
ทางเว็บไซต์ www.readclub.in ค่ะ
และทาง Line Official Account : @www.readclub.in
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
17K
![เกิดใหม่เป็นชาวสวนตัวน้อยๆ ข้าจะพาครอบครัวเป็นเศรษฐีนี [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471801_21388165.webp)
