ตอนที่ 1
ภายในห้องประชุมขนาดใหญ่ซึ่งมีพนักงานประจำโรงแรม‘แกรนด์ กุลบดีวงศ์’ จำนวนร่วมร้อยคนนั่งฟังธรรมบรรยายของพระสงฆ์รูปหนึ่ง
ทุกคนตั้งใจฟังมีแต่กงจักรเท่านั้นที่นั่งฟังอย่างกระสับกระส่ายเขารู้สึกหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก นึกอยู่ในใจว่าความสุขอะไรกัน
ชายหนุ่มลุกพรวดจากเก้าอี้ตัวยาวที่ตั้งอยู่ด้านหน้าสุดพนมมือไหว้ตามมารยาทให้กับผู้บรรยาย แล้วก็รีบจ้ำเท้าออกนอกห้องประชุมทันที
แต่เมื่อเดินไปไม่กี่ก้าวหลังจากประตูห้องประชุมปิดลงเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ะโไล่หลัง
“คุณกงจักรคะ รอด้วยค่ะ”
ผู้หญิงร่างอวบอั๋นที่ใส่เสื้อผ้าสีครีมรัดรูปจนแทบปริ วิ่งกระหืดกระหอบตามมา
ชายหนุ่มหยุดยืนมือสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง วางท่านิ่งเรียบเฉย จนคนวิ่งตามมาต้องเดินอ้อมมายืนอยู่ด้านหน้า
“คุณกงจักรจะไปไหนคะ ไม่อยู่ฟังหลวงพี่ท่านบรรยายธรรมให้จบก่อนเหรอคะกว่าจะนิมนต์ท่านมาได้ จองคิวล่วงหน้าตั้งหลายเดือน”
“คุณเป็เ้านายหรือว่าเลขาฯของผมกันแน่”
กมลาหน้าจืดลงไปทันตาแต่ก็เป็เพียงชั่วประเดี๋ยว
“เพราะเป็เลขาฯของคุณกงจักรน่ะสิคะ ฉันถึงต้องคอยช่วยงานทุกเื่”
กงจักรระบายลมหายใจอย่างเบื่อหน่าย “ไม่ยุ่งสักเื่ได้ไหม...ผมเหนื่อย”
“ไม่ได้หรอกค่ะ คุณกงจักรอย่าลืมสิคะ ท่านประธานกำชับว่าต้องดูแลและก็ช่วยเหลือในทุกเื่ไม่ใช่เฉพาะเื่งานอย่างเดียว”
“คำก็ประธาน สองคำก็ประธาน ระวังเถอะ ถ้าสักวันไม่มีคนคอยคุ้มกะลาหัวคุณไม่มีงานทำแน่”
ชายหนุ่มเหลืออดกับพฤติกรรมยอดแย่ของเลขาฯสาวตั้งท่าจะเดินหนี แต่หล่อนก็คว้าแขนเขาไว้
“ยังไปไม่ได้นะคะคุณกงจักร เดี๋ยวจะมีน้องฝึกงานจากมหาวิทยาลัยมารายงานตัว”
“นั่นมันหน้าที่ของเลขาฯ คุณก็รับเื่ไปสิจะเลือกใครมาฝึกงานกี่คนก็แล้วแต่คุณ ไม่เห็นต้องให้ยุ่งยากผมสักนิด”
กงจักรสะบัดแขนออกอย่างรำคาญใจเดินหนีโดยไม่หันกลับไปมองเพราะรู้ว่ากมลาคงจะต้องกระทืบเท้าไม่ก็เต้นเร่าๆตามเคย
เขาเห็นอาการแบบนี้ของหล่อนจนชินตานับแต่วันแรกที่กำธรซึ่งใช้อำนาจของตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดบังคับให้เขาต้องยอมรับเลขาฯคนนี้เข้ามา โดยไม่ฟังเสียงค้านของเขาสักนิดประหนึ่งว่าเขาเป็เพียงหุ่นเชิดอยู่หน้าฉากคอยให้ผู้สูงวัยถือเชือกชักไปมาอยู่เื้ั
เมื่อนึกถึงกำธรความหงุดหงิดใจก็พุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้ง สีหน้าถมึงทึงจนเผลอกัดฟันกรอดไม่รู้ตัวเขาเดินสาวเท้าเร็วขึ้น แต่ก็ต้องชะงักแทบไม่ทันเมื่อมีร่างของผู้หญิงสองคนวิ่งสวนมาจากอีกทางแล้วชนเขา
ทั้งสองสาวล้มลงกับพื้นในขณะที่เขายืนตัวแข็งดวงตาคมกริบแสดงความไม่พอใจ ก่อนจะพูดว่า “นี่มันโรงแรมห้าดาวนะ ไม่ใช่ที่ๆเด็กนักศึกษาอย่างพวกเธอจะมาวิ่งเล่น”
กงจักรเหยียดตามองเธอทั้งสองที่ยังนั่งกองอยู่กับพื้นโดยไม่คิดจะไถ่ถามว่าพวกหล่อนเจ็บตรงไหนหรือไม่
ชายหนุ่มตัดสินใจเดินไปยังลิฟต์กดหมายเลขชั้นที่้า อดไม่ได้ที่จะกลับไปมองนิดหนึ่ง และพอลิฟต์เปิดออกก็ละความสนใจทันที
///////////////////////////////////////
470
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
